Tag Archives: எழுத்தாளர்

குண்டியில் ஓக்கப் பார்க்கும் உலகில் ஒரு ரூபாய் அவமானம்

Posted on ஜூன் 9, 2026 | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

சாரு நிவேதிதா கதைகளைப் படிக்கும் போது ‘மா பெஹன்’ படடததில் மாதுரி தீட்சீத் “தக் தக் கர்னே லகா” ஒலிக்க விடுவது போல் இருக்கிறது.
பழய நெனப்புடா பேராண்டி என்று அவரும் ஜீரோ டிகிரியை எக்காலத்திலும் அரை பாகை கூட ஏற்றாமல் நம்மை அரைக் கிறுக்காக்கி திரும்பத் திரும்ப ரீல் சுற்றுகிறார்.

அவரின் புதிய ஆக்கம் “விபரீத ராஜயோகமும் அகத்திக்கீரை தண்ணிச்சாறும்”.

படைப்பு கட்டமைப்பு

எந்த மதிப்பீட்டுக்கும் முன்பு, நாம் கையில் வைத்திருப்பது என்னவென்று துல்லியமாகப் புரிந்துகொள்வது அவசியம். இந்தப் படைப்பு “கண்ணாயிரம் பெருமாளை” — சாருவின் நீண்டகால சுயரூபத்தை — மார்ச் 2026-இல் தொடர்ச்சியற்ற சம்பவங்களின் வழியாகப் பின்தொடர்கிறது: நிதி உதவி நிறுத்திய சடையப்பர், காஃபி டேயில் மக்கியாட்டோவிற்குக் கூட பிரயோசனப்படாத வெறும் ஆயிரம் ரூபாய் சன்மானம் தரும் ஊடக நிறுவனம், வைரமுத்துவின் ஞானபீட விருது ஏற்படுத்தும் ஆத்திரம், விபரீத ராஜயோகத்தின் வாக்குறுதி, நந்தினி-விநோதினி-சாந்த்னி-ரோஷ்னி என்று பெண் தோழிகளுடன் உரையாடல்கள், நிர்குண் கவிஞரின் சந்திப்பு, இறுதியில் அகத்திக்கீரை தண்ணிச்சாற்றின் நினைவு. இரண்டு எண்ணிடப்பட்ட பிரிவுகள். யாதொரு வில்வளைவும் இல்லை. தொலைபேசி அழைப்பின் நடுவில் கதை முடிகிறது.

ஆட்டோஃபிக்‌ஷனா?

தொழில்நுட்ப ரீதியில் ஆம். கலை ரீதியில் கங்கை அமரனின் சினிமாப் பாடல் போல்

டுப்ரோவ்ஸ்கி-லெஜூன் (Doubrovsky-Lejeune) பாஷையில் ஆட்டோஃபிக்‌ஷன் என்பதற்கு சுயசரிதை ஒப்பந்தத்துக்கும் கதைசொல்லல் ஒப்பந்தத்துக்கும் இடையே செறிவான இழுவிசை தேவை — உண்மையும் கற்பனையும் ஊசலாடி வாசகன் கற்பனா உற்பத்தி குழப்பத்தில் தொங்கவேண்டும். சாரு பெருமாள் உருவத்தை முன்பெல்லாம் திறமையாகப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார், ஏனென்றால் அந்தக் குழப்பம் கவனமாகப் பேணப்பட்டது.

இங்கே கதை-சட்டகம் பல திசைகளில் இடிந்து விழுகிறது.

கதாசிரியர் வெளிப்படையாக நுழைந்து விடுகிறார். “துர்ப்பாக்கியசாலியான நானோ” என்று எழுதும்போது, பெருமாளிடமிருந்து தன்னை வேறுபடுத்திக்கொண்டே அதே நேரத்தில் அந்த வேறுபாட்டை கரைத்துவிடுகிறார். இது னௌஸ்கார்ரையோ (Knausgård) எர்னோவையோ (Ernaux) கையாளும் அதிநுட்பமான கதையாடல் இரட்டிப்பு அல்ல — எம்.என். நம்பியார் காட்சி முடிந்தும் சரோஜாதேவி மீது கை போட்டது போல் கதாசிரியர் தாம் கட்டிய பிரிவினையை காக்க மறந்துவிடுகிறார்.

கதைசொல்லல் சட்டகம் கலைக்காக அல்ல, ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. வைரமுத்துவைப் பற்றிய தாக்குதல், நோபல் விருது குறித்த சொற்பொழிவு, பெயர் தெரியாத ஆய்வாளர்கள் மீதான குத்திக்காட்டல் — அனைத்தும் பெருமாள் வழியாக வழங்கப்படுகின்றன, சாரு என்னும் கதாசிரியர் உரிமை மறுப்பை கைவசம் வைத்திருப்பதற்காக. உள்ளுணர்வைத் தோண்டுவதற்காக ஆட்டோஃபிக்‌ஷன் வடிவத்தை பயன்படுத்தவில்லை — இதுவோ திரையரசியல்; மீடூ செய்யலாமோ என்று நடிகனாக கலை ஆடையணிவது.

நன்கொடை வேண்டுகோள் கதைக்கட்டுமானத்தை முழுவதுமாக தகர்க்கிறது. கதை GPay எண்களிலும் IFSC குறியீடுகளிலும் முடிகிறது. அந்த நொடியில், பின்னோக்கித் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, அதற்கு முன்னால் இருந்தவை அனைத்தும் — கலை அல்ல, நிதிசேகரிப்பு ஆவணம் என்று உணர்கிறோம். வாசகருக்கு இது எப்போது வரும் என்று தெரியும் தான்; விமர்சித்தாலும் வன்சொல் விழும் என்று எதிர்பார்ப்பதுதான்: இது படைப்பிலக்கியம் என்னும் பேரில் ரீல்ஸ் போடுவதை ஒத்தது; பணம் கொடுக்க தயார்படுத்தப்பட்டோம். இது வடிவப் புதுமை அல்ல — இது வகைப்பாட்டின் சரிவு. அசௌகரியமான வெளிப்படைத்தன்மையிலும் ஆட்டோஃபிக்‌ஷன் உயிரோடிருக்கும். நிதிசேகரிப்பு ஆவணமாகும்போது உயிரற்றுவிடும்.

கதை ஏன் சலிப்பூட்டும்?

சாருவின் அழகியல் எப்போதும் திசைதிரிவான சாதாரணத்தனத்தை உள்ளடக்கியது — ஆனால் இங்கே அந்தத் வேறொன்றை வழிவிலகி விரிக்கிற எந்த குவிவிளைவையும் இக்கதை உருவாக்கவில்லை.

உண்மையான கதைசார்ந்த ஆசையே இல்லை. பெருமாளின் பொருளாதார நெருக்கடி கூறப்படுகிறதே தவிர உணரப்படவில்லை. 220 ரூபாய் கொடுக்கிறான், முறையிடுகிறான், தொடர்கிறான். சடையப்பர் உதவி நிறுத்துவது சில வரிகளில் முடிந்து உடனே மறக்கப்படுகிறது. வாசகன் கதாபாத்திரத்தோடு பொருளாதார கவலையை அனுபவிக்க வேண்டுமென்றால், எழுத்தாளன் அந்தக் கவலையில் வாழவேண்டும் — வெறுமே அறிவிக்கக்கூடாது. இது அறிவிக்கப்பட்ட வறுமை, அனுபவிக்கப்படும் வறுமையிலிருந்து வேறுபட்டது.

அஸ்திவாரம் இல்லாத பொய்யான ஜோதிடக் கட்டமைப்பு. விபரீத ராஜயோகம் ஒருங்கிணைக்கும் வாக்குறுதியாக அறிவிக்கப்படுகிறது — மார்ச் மாதம் பெண்ணால் பெருமாளுக்கு ஏதோ நடக்கும். ஆனால் கதை இந்த வாக்குறுதியை நிறைவேற்றவில்லை. ஒன்றும் நடக்கவில்லை. கட்டமைப்பு தீர்வை விளம்பரப்படுத்தி சுழல்கிறது. தலைப்பே தவறான பொருத்தம் — சாறு கவர்ச்சியாகத் தலைப்பில் தோன்றுகிறது, கருவாக அல்ல, விருப்பமாக, பொம்மையாக.

படைப்பில் மீள் அசதி நகைச்சுவை கமல் “பதினாறு வயதினிலே” வசனம் ஒருமுறை, இருமுறை, நான்குமுறை என்று திரும்பத்திரும்ப வருகிறது. முதல் முறை ஏதோ நகைக்கலாம். நான்காவது முறை ஏ.ஐ. கூட கட்டுப்படுத்தி அழித்துவிடும்.

மின்னோட்டம் பரிமாறாத தொடர் சம்பவங்கள் சிறந்த சம்பவரீதி ஆட்டோஃபிக்‌ஷனில் (மொண்டேய்ன் (Montaigne), செபால்ட் (Sebald), சாருவின் சொந்த சிறந்த படைப்புகளிலேயே கூட), ஒவ்வொரு நிகழ்வும் மற்றவற்றின் எதிரே எதிரொலிக்கும். இங்கே நோபல் பரிசு புள்ளிவிவரங்களும் நந்தினி-பூனை கதையும் நிர்குண் மோதிர நிகழ்வும் விநோதினி தொலைபேசி அழைப்பும் — இவை அருகருகே வைக்கப்படுகின்றன ஆனால் ஒளிரவோ உரசவோ வைக்கவில்லை. அவை வெறுமே இணைந்திருக்கின்றன.

நஸ்டால்ஜியா சுரண்டல்

எம்ஜியார் படங்கள் (அன்பே வா, எங்க வீட்டுப் பிள்ளை), 560 ரூபாய் சம்பளத்தில் பருப்புச்சோறு கூட வாங்க முடியாத தில்லி நாட்கள், இருபத்தேழு வயதில் நைனாவுக்கு எழுதிய போஸ்ட்கார்டு பதில், ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய அகத்திக்கீரை தண்ணிச்சாறு — இவை யாவும் ஏற்கனவே சாரு பிரியஸ்தர்கள் என்ற வாசகக் குழுவுக்கான உணர்ச்சி சுருக்கெழுத்துகளாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

உண்மையான இலக்கிய நனவிழப்பை கைவசம் வாழவைக்கும் — நீங்கள் அதை நிகழ்கால இல்லாமையாக உணர்வீர்கள். இங்கே நனவோடை வணிக சமிக்ஞையாக செயல்படுகிறது. இதுதான் உங்களுக்குத் தெரிந்த சாரு. கச்சோடி தின்று வாழ்ந்த இளம் சாரு. போஸ்ட்கார்டில் தங்கையை கடாக்ஷித்த அகங்கார சாரு. இந்த குறிப்புகள் நம்பிக்கையான வாசகர்களிடம் அன்பை உருவாக்குகின்றன — ஏனென்றால் அவை உணர்ச்சியால் உருவாக்கப்பட்டவை அல்ல; அவை இலச்சினை விலாசத்தைத் தூண்டுகின்றன. அடையாளம் உணர்ச்சியைவிட மலிவானது. இந்தப் படைப்பு தொடர்ந்து கறைகளை வாணிகம் செய்கிறது.

தில்லி போஸ்ட்கார்டு நிகழ்வு மிகவும் தெளிவான உதாரணம் — இது சாருவின் பல்வேறு உரைகளில் முன்பே கூறப்பட்டது. இதை இங்கே புதிய கோணம் இல்லாமல், ஆழமான ஒளியிடல் இல்லாமல் மீண்டும் பயன்படுத்துவது வெறும் அக்மார்க் பொறிப்பு நுகர்வே. இது இலக்கிய ரீதியில் ஒரேயொரு ஹிட் கொடுத்தவர் அந்த Greatest Hits Album-ஐ திரும்பவும் வாயசைப்பது.

காலம் தாண்டிய தருணங்கள் உண்டா?

இருக்கின்றன — இந்தப் படைப்பை முழுமையாக நிராகரிக்க முடியாமல் செய்வன இவையே.

சடையப்பர் நிகழ்வுக்கு உண்மையான எடை இருக்கிறது. இருபது ஆண்டுகால நிபந்தனையற்ற உதவி, “மன்னிக்க வேண்டும். வியாபாரம் சரியாக இல்லை” என்ற அமைதியான தொலைபேசி அழைப்பில் முடிகிறது. பெருமாளின் எதிர்வினை — கிட்டத்தட்ட அலட்சியம், ஏனென்றால் பணம் என்பது அவன் உலகில் இருந்தே இல்லை — நீண்டகால பாதுகாப்பிலிருந்து வேரறுக்கப்பட்ட கலைஞர்களின் கம்பகால உண்மையை கைப்பற்றுகிறது. துயரம் மறைமுகமாக, குறைவான சொல்லாட்சியுடன் உள்ளது — இது கஸ்தூரிரங்க கணையாழி தரம்.

ஸ்கூட்டர்-பிறந்தநாள்-பணம் காட்சி அதிர்ச்சியூட்டும் நேர்மையோடு இருக்கிறது. மறுப்பு சொல்லத்தெரியாத ஒருவனிடமிருந்து 220 ரூபாயை ஒரு அந்நியன் பிடுங்குகிறான். சாரு பயன்படுத்தும் உவமை வேண்டுமென்றே, அதிர்ச்சியூட்டும்படியாக அசிங்கமானது — ஆனால் அது தனது கேடுகெட்டத்தனத்தை ஈட்டுகிறது, ஏனென்றால் அது இயல்பிலேயே மறுக்க முடியாதவனின் குறிப்பிட்ட உரிமைமீறலை பற்றிப் பிடிக்கிறது. அந்த உளவியல் உண்மை உண்மையானது.

நந்தினியின் பத்துலட்சம் + ஒரு ரூபாய் முரண்நகை செயல்படுகிறது. ஒருவர் பத்துலட்சம் கடன் வாங்கி, ஒரு வருடம் வட்டியில்லாமல் வைத்திருந்து, பத்துலட்சத்து ஒரு ரூபாயைத் திரும்ப அனுப்புகிறார் — அந்த ஒரு ரூபாய் ஒன்பது லட்சம் திரும்பியிருந்தால் இருந்திருப்பதைவிட அதிகமாக அவமானப்படுத்துகிறது. இது மனிதகுலத்தின் நுட்பமான கீழ்மையையும் கடமையின் இலக்கணத்தையும் பற்றிய உண்மையிலேயே கூர்மையான கவனிப்பு. இது கதையின் உணர்ச்சி மையமாக இருந்திருக்கவேண்டும்; அதற்கு பதில் இது ஒன்பதோடு பத்தாவது நிகழ்வுகளில் ஒன்றாகியிருக்கிறது.

நிர்குண் மோதிர நிகழ்வுக்கு தொன்ம சடங்கின் தரம் உண்டு. 72 மணி நேரம் தூங்கி எழுந்த ஒருவன், தன் குலக்குறி பொறிக்கப்பட்ட இரண்டு பவுன் தங்க மோதிரத்தை கழற்றி, முதல் சந்திப்பிலேயே பெருமாளின் விரலில் மாட்டுகிறான் — இந்த உருவம் மட்டுமே முழுமையான கதையை தாங்கியிருக்கக்கூடியது. இங்கே அது வெறும் தாவும் பற்றுக்கோடாக பதிவாகிறது.

இந்த தருணங்கள் ஒருபோதும் எழுதப்படாத வலிமையான படைப்பின் நிழலை காட்டுகின்றன — ஏனென்றால் இந்த நிகழ்வுகள் வளர்க்கப்படாமல் வெறுமே பதிவாகி கடக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

அந்தப் பண்டமே இல்லை

1. வலிந்து புணரப்பட்ட சுய-இரக்கம் . பெருமாள் எப்போதும் உன்னதமான துன்பவாதியாகவே இருக்கிறான் — பிறந்தநாள் அந்நியனுக்கு கடைசி 220 ரூபாயையும் கொடுக்கிறான், வாடிய ஜீவன்களுக்காக நிற்கும் ஜீவகாருண்யன், வெறும் ஆயிரம் ரூபாயை கண்ணியமாக நிராகரித்த எழுத்தாளன். மற்றவர்கள் எல்லாரும் ஒட்டுண்ணிகள், நன்றிகெட்டவர்கள், சுரண்டுபவர்கள், அல்லது முட்டாள்கள். தன் சுயரூபத்தை விமர்சிக்க இயலாத ஆட்டோஃபிக்‌ஷன் வெறும் கலைகட்டமைப்புடன் கூடிய நர்சிஸிஸம்.

2. பெண்கள் கதாபாத்திரங்கள் அல்ல — அரங்கக் கருவிகள். வைதேகி, நந்தினி, விநோதினி, சாந்த்னி, ரோஷ்னி, சஞ்ஜனா — இவர்களில் யாருக்கும் உள்ளுணர்வு இல்லை. அவர்கள் பெருமாளின் தேவைகளுக்கான கண்ணாடிகளாகவும் தடைகளாகவும் நகைச்சுவைத் தூண்டில்களாகவும் மட்டுமே இருக்கின்றனர். படைப்பு இதைப்பற்றி சுய-விழிப்புணர்வு கொண்டதுபோல் காட்டிக்கொள்கிறது (“பெண்களிடம் பேசாதே” என்ற வைதேகி வசனம், திரும்பும் கமல் வசனம்) — ஆனால் கட்டமைப்பு சிக்கலைப் பற்றிய சுய-விழிப்புணர்வு அந்தச் சிக்கலை திருத்துவதற்கு சமம் அல்ல.

3. வைரமுத்து-ஞானபீட கோபம் உணர்வு ரீதியில் நியாயமானது, ஆனால் செயல்பாடு ரீதியில் வலிதற்றது. ஆத்திரம் நியாயமானதே — இது தமிழ் இலக்கிய வட்டங்களில் நடந்த ஆக்ரோஷமான போர். ஆனால் கதை இதை வெறும் வெடிப்பாக வழங்குகிறது: புள்ளிவிவரங்கள், ஒப்பீடுகள், நோபல் பெற்றிருக்கவேண்டிய தமிழ் எழுத்தாளர்களின் பட்டியல். இந்த இழப்பை வடிவமைக்கும் எந்த நாடகமும் இல்லை. ஒ.வி. விஜயன் அல்லது சிறந்த காலங்களில் சாரு நிவேதிதா இம்மாதிரி கோபத்தை கதை-சதையில் எப்படி புதைத்திருப்பார்கள் என்று ஏங்கி நாஸ்டால்ஜியாவில் நாம் வேண்டுமானால் ஏங்கலாம். இங்கே இது கதாபாத்திரத்தின் பெயரில் அணிந்த ஏ.ஐ. Facebook பதிவாகிறது.

4. க்ளாடியேட்டர் 2 வர்ஜில் மேற்கோள் மிகவும் வெளிப்படையான கலாச்சார நேம் ட்ராப்பிங். கதாபாத்திரம் க்ளாடியேட்டர் 2 பார்க்கிறான், நரகத்தின் வாயில்களைப் பற்றிய மேற்கோளைக் கேட்கிறான், இது வைரமுத்து விருதால் ஏற்பட்ட தற்கொலை உணர்வை “குணப்படுத்துகிறது”. வர்ஜிலின் வரிகள் உண்மையானவை, எதிரொலிக்கக்கூடியவை — ஆனால் அவற்றின் பயன்பாடு யந்திரத்தனமானது. கடன் வாங்கும் மாண்பை கதை ஈட்டவில்லை.

5. இந்தப் படைப்பு முதல் வரைவு, முடிந்த படைப்பாக வெளியிடப்பட்டிருக்கிறது. வேகம், தீர்க்கப்படாத கட்டமைப்பு, தலைப்பில் இரண்டாவது உறுப்பான அகத்திக்கீரை தண்ணிச்சாறு எந்த ஆயத்தமும் இல்லாமல் வந்து எந்த எடையும் இல்லாமல் போவது — இவை அனைத்தும் வேகமாக எழுதி அதே மாலையில் வெளியிடப்பட்ட படைப்பை சுட்டுகின்றன. சாருவின் வலைப்பூ அபரிமிதமான வேகத்தில் இயங்குகிறது (ஜூலை 2025-ல் 83 பதிவுகள், ஆகஸ்டில் 87). அந்த உற்பத்தித்திறன் இலக்கிய படைப்புகளுக்கு தேவையான பொறுமைக்கு எதிராக செயல்படுகிறது. இது ஒரே இரவில் எழுதப்பட்ட, அதே மாலையில் வெளியிடப்பட்ட படைப்பாக வாசிக்கிறது.

பணம் என்ற பண்டமே இல்லாத மனிதன் === இலக்கியம் என்ற பிரக்ஞையே இல்லாத சாரு

இது தன் திறன்களுக்கு மிகவும் கீழே சாரு நிவேதிதா எழுதியிருக்கிறார் — தன் அ-இலக்கியமான பழக்கமான தன்மையை இலக்கியமாக ஏற்றுக்கொள்ளும் வாசகர்களுக்காக. பெருமாள் உருவம், குறைகள், கலாச்சார குறிப்புகள், பிராணிகள், பொருளாதார நெருக்கடி — அனைத்தும் சாரு பிராண்ட், நம்பகமாக வழங்கப்படுகிறது. பிராண்ட் வழங்கல் கலை அல்ல.

இந்தப் படைப்பு மதிப்பே இல்லாதது என்று சொல்ல முடியாது. சடையப்பர் நிகழ்வு, பத்து லட்சம் + ஒரு ரூபாய் நுண்ணுணர்வு, நிர்குண் மோதிர உருவகம் — இவை உண்மையான இலக்கிய தருணங்கள். ஆனால் அவை ஃபேஸ்புக் பதிவாகி அவசர கொலாஜ் கோலமாக — இலக்கியம் என்ற பெயரை ஈட்டிய கதையாக வெளியாகாமல் அரைகுறை பிரசவம் கண்டிருக்கின்றது. நகைச்சுவையான-அண்டவெளியான கட்டமைப்பை தலைப்பு வாக்குறுதியளிக்கிறது: கொடும்பசியில் வருபவருக்கு கஞ்சியும் தேவாமிர்தமாக பெரும் திசை மாற்றம் தரும்; இந்தக் கதை சாதாரண பழைய சோற்றின் ஓசையற்ற கொந்தளிப்பை விரும்புகிறது. கதை இரண்டையும் வழங்கவில்லை — திசைமாற்றத்தையும் இல்லை, சாறும் இல்லை. அது காத்திருப்பை வழங்குகிறது. இது பெருமாளின் வாழ்வைப் பற்றிய மிகவும் உண்மையான விஷயமாக இருக்கலாம் — ஆனால் காத்திருப்பு, தீர்க்கப்படாமல், வடிவமிடப்படாமல், இறுதியில் எஞ்சுவது வெறும் காத்திருப்பே.

யானையின் உஞ்சவிருத்தி இந்தப் படைப்பின் நேர்மையான தருணம். அதுவே மாலை ஏற்காத பூனையாக முடிவது சோகம்.

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

Posted in Tamil Blog

குறிச்சொல்லிடப்பட்டது , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

தொல்சொல் வேர் தேடும் அகவுநர் திரள்

Posted on மார்ச் 31, 2026 | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

உலக எழுத்தாளர்கள் நியூயார்க் நகரில் ஒன்றுகூடுவது நம் வாழ்நாளின் முக்கியமான கலாச்சார நிகழ்வாக இருக்கக்கூடும் — நம் நாகரிகம் ஏழு கடல் தாண்டித் தன்னோடு தானே பேசிக்கொள்ள முடிவெடுக்கும்போது என்ன நடக்கும்!?

கிட்டத்தட்ட எல்லா பெரிய இலக்கிய இயக்கங்களின் நினைவுக் குறிப்புகளிலும் வெவ்வேறு வடிவங்களில் திரும்பத் திரும்ப வருகிற காட்சி: தற்செயலான நடைபாதை. பிளூம்ஸ்பரி விருந்தொன்றில் வூல்ஃப்பும் ஃபோர்ஸ்டரும் ஒருவரையொருவர் தவறவிட்டு, தற்செயலான படிக்கட்டின் அடியில் தனிமையாகக் கண்டுகொண்டு, வேறு வழியின்றிப் பேசத் தொடங்குகிறார்கள். மெக்சிகோ நகரின் வாசிப்பு நிகழ்ச்சிக்குப் பிறகு நெரூடா, கார்சியா மார்க்வேஸை தூக்கம் வருமுன் பிடித்தாட்டுகிறார். ஹார்லெமின் விடுதியின் நடைபாதையில் டு பாயிஸும் லாங்க்ஸ்டன் ஹியூஸும் — வேறெவரும் நினைவில் வைக்காத அந்த செவ்வாய் இரவின் சிறு நேரங்கள் வரை அவர்களின் உரையாடல் நீண்டது.

நடைபாதை எந்த நிகழ்ச்சி நிரலிலும் இடம்பெறுவதில்லை. எந்தவொரு திட்டத்திலும் அது தோன்றுவதில்லை. ஆனால், ஏறக்குறைய எப்போதும், அங்கேதான் அதி முக்கியமானது சிந்தையேறுகிறது.

இதுதான் இலக்கிய மாநாட்டின் மறைமுகத் தர்க்கம் — வெளியிலிருந்து பார்க்க ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட சமூகப் பழக்கவழக்கம் போலத் தோன்றுகிற வடிவம், ஆனால் அதன் சிறந்த தருணங்களில் அது அறிவுசார் தன்னெழுச்சியின் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட சோதனையாக இயங்குகிறது. கலந்தாய்வுகளும் முக்கிய உரைகளும் புலப்படும் சட்டகம். உண்மையான கட்டமைப்பு விளிம்புகளில் உருவாகிறது: காலை உணவின் போது, காபி வாங்கும் வரிசையில், பத்து நிமிட இடைவெளியில் — அது, சுவாரஸ்யமான இடைவெளிகள் எப்போதும் விரிவடைவதுபோல், பல்லாண்டு சிந்தனையாக, செயலாக நீண்டு நிறைகிறது.

அதனால்தான் நியூயார்க் நகரில் புலம்பெயர் எழுத்தாளர்களுக்கான இலக்கியக் கூட்டம் என்பது — இனிய கலாச்சார வசதியாக அல்ல, பொழுதுபோக்குத் தொழில் வகையில் விழாவாக அல்ல — உலக நாகரிகச் சீரிய செயலாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும். கணக்கெடுக்கலாம்; கூட்டலாம்; கூடி எண்ணிப் பார்க்க எடுக்கப்பட்ட முடிவு.

சங்கப் புலவர்கள் — காதல், தத்துவம், இயற்கை — என்ற நுட்பத்துடன் எழுதினார்கள்; ஐரோப்பிய இலக்கியத்தில் இது போன்ற நுட்பம் இன்னும் ஆயிரம் ஆண்டுகள் கழித்தே தோன்றியது. திருவள்ளுவரின் குறள் — அடர்த்தியான நெறிமுறை தத்துவத்தின் படைப்பு, கவிதையாகவும் படிக்கலாம், ஆட்சிக்கும் பயன்படுத்தலாம் — எழுபது மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டும் இன்றும் வியப்பூட்டுகிறது. இது ஒருபோதும் மேதைமை குறைந்திராத மரபு. சில நேரங்களில் இந்தத் தொடர்ச்சிக்கு சற்றே சறுக்கலுண்டு — குறிப்பாக அதன் புலம்பெயர் வடிவில் — சந்திப்பின் உள்கட்டமைப்பு: நிறுவனங்கள், மேடைகள், எழுத்தாளர்கள் ஒருவரையொருவர் நேரில் பார்த்துப் பேசக்கூடிய ரத்தமும் சதையுமான அறைகள்.

நியூயார்க் நகர், எல்லா இடங்களிலும் சிறந்த இடமாக, இதை நன்கு புரிந்துகொண்டுள்ளது. அது நூற்றாண்டுகளாக இதைச் செய்து வருகிறது. இந்த நகரம் உண்மையில் தேடலின் முடிவில்லாத இலக்கிய மாநாடு — வேட்கைகளும் மொழி வடிவங்களும் கற்பனைச் சட்டகங்களும் நிரந்தரமாக ஒன்றுடன் ஒன்று மோதி, ஒவ்வொன்றும் மற்றதால் மேலும் கூர்மையடைகின்ற நகரம். நம் எழுத்தாளர்களை இந்த நகரில், இந்த மறுமலர்ச்சி (renaissance) உரசல் சூழலில் கொண்டுவருவது — உரசல் எதை உருவாக்குகிறது என்பதில் நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துகிறது. அந்த நம்பிக்கை சரியானது.

எழுத்தாளர்கள் கூடும்போது உண்மையில் என்ன நடக்கிறது என்பதை யோசியுங்கள். முறையான நிகழ்ச்சி நிரல் — கலந்தாய்வு, விரிவுரை, குழு விவாதம் — அலட்சியமானது அல்ல. ஆண்டுகளாக தனிமையில் தேங்கிக் கிடந்த வாதங்கள் அங்கே வெளியே வருகின்றன. பிரிவினையையும் நினைவையும் பத்தாண்டுகளாக சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கும் சென்னையின் நாவலாசிரியர், நகர நடுவில் ஒரு கலந்தாய்வு அறையில், தன் முழு அழகியலையும் அதே நினைவுக்கு எதிர்ப்பில் கட்டியெழுப்பியிருக்கும் டொரண்டோவின் கவிஞரை எதிர்கொள்கிறார். விளையும் விவாதம் சங்கடமாக இருக்கலாம். நிச்சயமாகப் பயனுள்ளதாக இருக்கும். எவ்வளவு சிறந்த கட்டுரையும், ஒரு மேஜையின் குறுக்கே நேரில் பிரலாபிக்கும் முகம் தரும் விளைவை தர இயலாது.

விரிவுரை வேறொரு பணியை ஆற்றுகிறது. அது வெறும் போதனை மட்டுமல்ல. சிறந்த நிலையில் — கொலம்பியாவில் எட்வர்ட் சையீது நினைவிற்கு வருகிறார்… எந்தவொரு பிற்பகலிலும் ஹோமி பாபா — விரிவுரை என்பது ஒற்றை மனமாக பன்மக்கள் முன் முழு ஆற்றலில் இயங்குவதன் நிகழ்ச்சி. பார்வையாளர்கள் செயலற்றவர்கள் அல்ல. ஒருவர் சிந்திப்பதைப் பார்க்கவும், அவருடன் சேர்ந்து சிந்திக்கவும் அழைக்கப்படுகிறோம். எழுத்தாளர்களுக்கு குறிப்பாக — தங்கள் தொழில் வாழ்க்கையின் பெரும்பாலான நேரத்தை தனிமையில் கழிக்கும் அவர்களுக்கு — இது கிட்டத்தட்ட அதிர்ச்சியளிக்கும் வளர்ச்சியளிப்பதாக இருக்கிறது. நீங்கள் புதிய கருத்துக்களோடு மட்டுமல்ல, கருத்துக்கள் சாத்தியம் என்ற புதுப்பிக்கப்பட்ட உணர்வுடன் திரும்புவீர்கள்.

இன்னும் மொழிபெயர்ப்பு என்ற கேள்வி உள்ளது. போர்க்கேஸ் முரண்பாட்டை தமிழ் இலக்கியம் தலைகீழாக வைத்திருக்கிறது என்று சொல்லலாம்: அர்ஜென்டினா நாட்டின் கலாச்சாரத்தை தன் இலக்கிய வலிமையால் போர்க்கேஸ் உலகளாவியதாக மாற்றியபோது, தமிழ் எழுத்து ஆங்கில மொழி வாசகர்களுக்கு, இன்று வரை, கிட்டத்தட்டக் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் உள்ளது; அவர்கள் படிப்பதை விட மிகவும் வளமானதாக இருந்தும். காரணங்கள் கட்டமைப்பு சார்ந்தவை. நல்ல இலக்கிய மொழிபெயர்ப்புக்கு இருமொழி தேர்ச்சி மட்டுமல்ல, இரண்டு கற்பனைகளிலும் ஒரே நேரத்தில் வாழும் விருப்பம் தேவை — மொழிபெயர்ப்பாளர் அருணவ சின்ஹா சொல்வதுபோல், இரண்டு முறை எழுத்தாளராக இருக்க வேண்டும். மாநாடுகள் மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் ஆசிரியர்களைச் சந்திக்கவும், ஆசிரியர்கள் முகவர்களைச் சந்திக்கவும், முகவர்கள் இலக்கியப் பத்திரிகைகளுக்கு நிதியளிப்பவர்களைச் சந்திக்கவும் வழிவகை செய்கின்றன — கலாச்சாரப் பரிமாற்றத்தின் இந்த முழு அசாத்தியமான இயந்திரம் மெல்ல மெல்ல அசைந்து தேர் முனை திரும்பத் தொடங்குகிறது.

இது குறுக்கு மகரந்தச் சேர்க்கை. பத்தாண்டுகளாக ஆங்கிலத்தில் எழுதுவதை ஒருபோதும் யோசிக்காத தமிழ் சிறுகதை எழுத்தாளர், இதே வகையான படைப்புகளை நேர்மையாகத் தேடி வந்த பெரிய பதிப்பகத்தின் ஆசிரியரை சந்திக்கிறார். ஒரு மலையாள நாவலாசிரியர், தன் காலத்தைக் கையாளும் கட்டமைப்பு முறை ஒரு உருது கவிஞரின் தொடரியல் சோதனைகளுடன் எதிரொலிக்கிறது என்று கண்டுகொள்கிறார். சங்க இயற்கைக் கவிதையியல் பற்றிய தமிழ்-அமெரிக்க கல்வியாளர் — அவரது படைப்பு ஆண்டுகளாக சக-மதிப்பாய்வு பத்திரிகைகளில் மட்டுமே சுழல்கிறது — கடைசிக் கலந்தாய்வுக்குப் பிறகான இரவு உணவில், அறையில் இருக்கும் ஒரு திரைப்பட இயக்குனர் தான் முடிக்க இயலாமல் கைவிட்டுக் கொண்டிருக்கும் திட்டத்திற்குச் சரியாக அந்தக் கருத்தமைப்பு சட்டகத்தையே தேடி வந்திருக்கிறார் என்று கண்டுகொள்கிறார். இதில் எதுவும் உறுதியாக நடக்கும் என்ற வாக்குறுதி இல்லை. இதில் எல்லாம் சாத்தியம் — யாத்திரை இல்லாமல் இதில் எதுவும் நடக்காது.

இன்னொரி பெரிய வாதம், அது அடக்கமான வாதமில்லை. கடந்த கால மாபெரும் கலாச்சார மறுமலர்ச்சிகளை உருவாக்கிய நிலைமைகளைக் கட்டமைப்பு ரீதியில் ஒத்திருக்கும் காலகட்டத்தில் நாம் வாழ்கிறோம் — நாம் முந்தைய தலைமுறைகளை விட அறிவாளிகள் அல்லது திறமையானவர்கள் என்பதால் அல்ல, ஆனால் பரிமாற்றத்திற்கான நிலைமைகள் மிக வேகமாக மாறியிருக்கின்றன, கலாச்சாரத்தின் உள்ளடக்கம் அதன் விநியோக வழிகளோடு இன்னும் ஈடுகொடுக்கவில்லை என்பதால். இத்தாலிய மறுமலர்ச்சி, என்பது, உள்கட்டமைப்பு நெருக்கடியாகவும் இருந்தது: அச்சு இயந்திரம், மனிதவியல் கல்வி மன்றங்கள், பழைய ஆதரவுக் கட்டமைப்புகளின் சரிவு, திடீரென கிடைக்கப்பெற்ற சாஸ்திரீய நூல்கள் — இவை அனைத்தும் சேர்ந்து, நீங்கள் என்ன தெரிந்திருக்கிறீர்கள், யாருடன் பகிர்ந்துகொள்ள முடியும் என்பது மிகவும் முக்கியமான நிலைமையை உருவாக்கியது. அதனால் விளைந்தது திட்டமிடப்பட்ட விளைவு அல்ல. அது சிந்தை அடர்த்தியின் — அறிவுசார்ந்த, சமூகசார்ந்த, புவியியல் சார்ந்த ஞான அடர்த்தியின் — விளைவு.

இப்போது இதுவே நடக்கிறது, தமிழ் மற்றும் இந்திய புலம்பெயர்ந்த சமூகம் — படித்தவர்கள், பன்மொழியாளர்கள், வாரத்திற்கொரு கோளமாகக் கண்டங்களைத் தாண்டி நிற்பவர்கள், தங்கள் மனசில் ஒரே நேரத்தில் இரண்டு மூன்று இலக்கிய மரபுகளைச் சுமந்தவர்கள் — இதில் பங்கெடுக்க மிகவும் ஆயத்தமாகி வருகிறார்கள்.

கேள்வி என்னவென்றால், பொருள் இருக்கிறதா என்பது அல்ல. இருக்கிறது.

கேள்வி: சபை இருக்கிறதா என்பது. சந்திப்பிற்கான நிலைமைகள் வேண்டுமென்றே உருவாக்கப்படுமா, இல்லையா? இல்லாவிட்டால் மரபு தன் சக்திகளை தொலைவில் சிதறடித்துக் கொண்டே இருக்கும் — பிரகாசமாகவும் சிதைந்தும், ஒருபோதும் தான் ஆகக்கூடிய இயக்கமாக முழுமையடையாமல்.

ஒரு மாநாடு, இந்த அர்த்தத்தில், ஒரு நம்பிக்கை வினை. அது சொல்கிறது: நாம் ஒருவரோடு ஒருவர் பேச வேண்டியது விமான டிக்கெட்டின், ஓட்டல் அறையின், பெயர் பட்டியின், சங்கடமான காபியின் விலைக்கு மதிப்புள்ளது என்று நம்புகிறோம். உரையாடல் பேசுபவர்களின் கூட்டைத் தாண்டி விரிவடையும் என்று நம்புகிறோம். சபையில் நம்புகிறோம்.

லிவிங் தமிழ் லிட்ஃபெஸ்ட்டில் நம்புகிறோம்.

* * *

நியூயார்க்கில் என்ன நடக்கும்?

நேர்மையான பதில்: நமக்குத் தெரியாது — இதுவே விஷயத்தின் சாரம். எழுத்தாளர்கள் தங்கள் எழுத்துப் பிரதிகளுடனும் கருத்துக்களுடனும் வருவார்கள். விமர்சகர்கள் தங்கள் சட்டகங்களுடன் வருவார்கள். மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் தங்கள் அகராதிகளுடனும் உள்ளுணர்வுகளுடனும் வருவார்கள். யாரோ ஒருவர் ஒரு விரிவுரை தருவார், அது மூன்று ஆண்டுகளாக தீர்க்க முடியாத ஒரு சிக்கலை வேறொருவர் சிந்திக்கும் விதத்தை மாற்றிவிடும். பத்தாண்டுகளாக ஒருவருடைய படைப்புகளைப் படித்துவந்த இருவர் இறுதியாகக் கைகுலுக்குவார்கள். பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பே மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருக்க வேண்டிய நூல் கடைசியாகத் தன் வக்கீலை கண்டடையும். ஒரு நட்பு தொடங்கும் — அது காலப்போக்கில் ஒரு கூட்டுப் படைப்பை உருவாக்கும், யாரும் முன்னறிவிக்க முடியாத ஒன்றை.

நடைபாதைகளில் — எப்போதும் நடைபாதைகளில் — உண்மையான வேலை நடக்கும். நள்ளிரவைத் தாண்டித் தொடரும் வாதம். ஆறு மாதங்கள் கழித்து ஒரு கட்டுரையின் முதல் வாக்கியமாக மாறும் சாதாரண குறிப்பு. திடீரென, தெளிவாக, வேறொரு நபர் முற்றிலும் வேறுபட்ட கோணத்தில் இதே விஷயத்தைப் பற்றி சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்ற உணர்வு — மேலும் அந்தக் கோணம் தீர்க்கப்பட வேண்டிய சிக்கல் அல்ல, பயன்படுத்தப்பட வேண்டிய கொடை என்ற உணர்தல்.

இதற்காகவே இலக்கிய மாநாடுகள் இருக்கின்றன. இதனால்தான் அவை முக்கியம். கொண்டாட்டங்களாக மட்டுமல்ல — அதுவும் உண்டு — ஆனால் சாத்தியத்தின் இயந்திரங்களாக, இதே நேரத்தில் இதே அறையில் இருக்க வேண்டும் என்ற முடிவிலிருந்தும், மற்றவர் சொல்வதை தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற முடிவிலிருந்தும் உருவாகி.

தமிழில் ஒரு வார்த்தை உண்டு — சபை — அதற்கு அர்த்தம் கூடுதல்; இன்னொரு அர்த்தம் சேர்தல் . சொற்பிறப்பு தற்செயலானது அல்ல. கூடுவது என்பது சேர்வது. ஒன்றுசேர்வதே, ஏற்கனவே, நீங்கள் முன்பு இல்லாத ஒன்றாக ஆவது.

நியூயார்க் காத்திருக்கிறது. சபை தயாராக இருக்கிறது. வாருங்கள்.

Home

ஏ.ஐ. உதவியுடன் எழுதியது.

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

Posted in Tamil Blog

குறிச்சொல்லிடப்பட்டது , , , , , , , , , , , , , , , ,

பக்கம் திரும்பு, தீப்பொறி உணர்

Posted on மார்ச் 22, 2026 | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

“பீல் தி ஸ்பார்க்” (Feel the Spark) என்று பெயரிடப்பட்டுள்ள இந்தத் பாடல், ‘லிவிங் தமிழ்’ (Living Tamil) இலக்கியத் திருவிழாவிற்காக விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய வட்டம் (USA) தயாரிப்பில் உருவான பிரம்மாண்டமான கலைப்படைப்பு.

குறிப்பாக, ஜெயமோகனின் காவியப் படைப்பான ‘விஷ்ணுபுரம்’ நாவல் இதில் முன்னிலைப்படுத்தப்படுவது இலக்கிய ரசிகர்களுக்கு கிடைத்த மிகப்பெரிய அங்கீகாரம். பழைய இலக்கியங்கள் வெறும் புத்தகங்கள் மட்டுமல்ல, அவை இன்றும் “சுடர்விடும் நெருப்பு” என்பதை இந்தப் பாடல் அழகாகச் சித்தரிக்கிறது.

ராஜன் சோமசுந்தரத்தின் இசையமைப்பில் உருவான இந்தப் பாடல், நவீன தாளங்களால் இதயத்தை ஈர்க்கிறது:

வசீகரம்: “Modern exotic, modern thoughts are hypnotic” என்ற வரிகள் கேட்ட உடனே மனதில் ஒட்டிக்கொள்ளும் ரகம்.

இளமைத் துடிப்பு: நியான் விளக்குகளின் ஒளி மற்றும் வேகமான படத்தொகுப்புடன், இளைய தலைமுறையைத் தமிழ் இலக்கியத்தோடு இணைக்கும் ஒரு நவீன மனப்போக்கை (Modern mindset) இந்தப் பாடல் பிரதிபலிக்கிறது.

தாள லயம்: தாளக்கட்டுகள் (Rhythmic beats) பாடலை மிக வேகமாகவும் துடிப்பாகவும் நகர்த்திச் செல்கின்றன. “நடனமாடும் தீப்பிழம்புகள்” (flaming frames) போன்ற வரிகளுக்கு ஏற்ப, இசையும் நம்மை ஆட வைக்கிறது.

21-ஆம் நூற்றாண்டின் புதிய மையோடும் இனிய தாளங்களோடும் தமிழ் இலக்கியம் இன்றும் உயிர்ப்புடன் இருப்பதை இது உலகிற்குப் பறைசாற்றுகிறது. ஜெயமோகனின் வாசகர்களுக்கும், நவீன இசையை விரும்புபவர்களுக்கும் இப்பாடல் மாபெரும் விருந்தாகும்!

(ஏ.ஐ. உதவியுடன் எழுதியது)

பாடலின் மொழியாக்கம்

பக்கம் திரும்பு, தீப்பொறி உணர்
மேதையின் நெஞ்சத் தீயைத் தொடு
தென்றலிலிருந்து கதைகள் கர்ஜிக்கின்றன
கவிதையின் கைகளால் விதிகள் உடைகின்றன

தமிழில் கனவுகள், துணிவுடன் சுதந்திரமாய்
நம் நூற்றாண்டை வடிக்கும் குரல்கள்
புதிய மை, புதிய தாளம், நியான் வெளிச்சம்
இன்றிரவு ஒவ்வொரு வார்த்தையும் நெருப்பு

கிராமங்களிலிருந்து நகர இரவு வரை
நம் உலகை எழுதுகிறோம், உரிமை கோருகிறோம்
ஒவ்வொரு எண்ணமும் ஒரு புரட்சியின் அலை —
ஆம், நாம் நவீன இலக்கியத்தின் சிருஷ்டி!

அபூர்வம், கனவாளம்
நவீன சிந்தனை, நவீன இலக்கியம்!
தாளமயம், மயக்கமயம்
ஒவ்வொரு பக்கமும் ஒரு கவிதை!
அபூர்வம், கனவாளம்
ஒருபோதும் நிற்காத நவீன மனங்கள்!
மின்னல்போல், கலவரமாய் —
நவீன சிந்தனை, நவீன இலக்கியம்!

வரிகள் தீப்பிழம்புகளாய் ஆடுகின்றன
மௌனத்தை உடைக்கின்றன, பெயர்களை அழைக்கின்றன
காதல் முதல் இழப்பு, அரசியல் வரை
மொழியியலில் சுருட்டிய உண்மைகள்

கனவாளர்கள் ஒவ்வொரு எழுத்தாணியிலும் எழுகிறார்கள்
கதைகள் மீண்டும் மீண்டும் மறுபிறப்பெடுக்கின்றன
காலமற்ற தோலில் டிஜிட்டல் மை
எதிர்காலம் நாம் தொடங்கும் இடம்

கதைகளை சுழற்று, தாளத்தை மறுகலைக்கு
பழமை புதுமையுடன் காலம் கடந்து சந்திக்கிறது
மரபு பிரபஞ்ச நகைச்சுவையாய் மாறுகிறது —
ஆமாம், அதுதான் நம் நவீன இலக்கியம்!

அபூர்வம், கனவாளம்
நவீன சிந்தனை, நவீன இலக்கியம்!
தாளமயம், மயக்கமயம்
ஒவ்வொரு வார்த்தையும் சரியான தாக்கம்!
அபூர்வம், கனவாளம்
ஒருபோதும் தலைவணங்காத நவீன ஆன்மாக்கள்!
மின்னல்போல், கவிதையாய் —
நவீன சிந்தனை, நவீன இலக்கியம்!

தமிழ் வார்த்தைகள், உலகின் ஒலி
ஒவ்வொரு பெயர்ச்சொல்லிலும் புதிய உலகங்கள்
நாம் வாழ்க்கையை எழுதுகிறோம், துண்டு துண்டாய்
அபூர்வம், கனவாளம், நவீன இலக்கியம்.

A few translation notes:

  • Exotic, Quixotic → அபூர்வம், கனவாளம் — “அபூர்வம்” captures the sense of the rare and wondrous; “கனவாளம்” renders the Quixotic spirit of bold, impractical dreaming — without needing to borrow the English word.
  • Modern Lit → நவீன இலக்கியம் — kept formal and resonant, as the phrase carries weight throughout.
  • “Cosmic wit” → பிரபஞ்ச நகைச்சுவை — a slightly grand rendering, but fits the lyrical register.
  • “Digital ink on timeless skin” → காலமற்ற தோலில் டிஜிட்டல் மை — kept close to the original image; “தோல்” here works both as skin and as the surface of a page.

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

Posted in Tamil Blog

குறிச்சொல்லிடப்பட்டது , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

StoryJudge – ஸ்டோரி ஜட்ஜ்: தற்கால தமிழ் இலக்கியம்

Posted on பிப்ரவரி 2, 2026 | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

சர்ச்சைகளுக்கு இங்கு பஞ்சமே இல்லை.
சிறுகதைகளுக்கும் இங்கு கொட்டிக் கிடக்கிறது.

வாசிப்பவர்கள்? அரிது.
வாசித்ததை நயம்பட விமர்சிப்பவர்கள்? அரிதினும் அரிது!

சென்ற ஜனவரி மாதத்தில்:
வாசகசாலை – 18 கதைகள்
சொல்வனம் – 5
மயிர் – 8
வல்லினம் – 10
பதிவுகள் – 3
நடுகல் – 10

இவை தவிர கனலி இதழில் – “Fate of a Man” (Судьба человека; சுட்பா செலோவெகா) சோவியத் ரஷ்ய எழுத்தாளர் மிகைல் ஷோலோகோவ் எழுதிய சிறுகதை மொழியாக்கம் வந்திருக்கிறது.

காலச்சுவடு ஜனவரி 2026 – 313 இதழில்
1. மழை நிற்கப் போவதில்லை: பெருந்தேவி
2. குறளி : யுவன் சந்திரசேகர்
3. தொலைகின்ற இடம் : கோகுலக்கண்ணன்

– ஜனவரியில் வெளியாகாத இதழ்கள்: யாவரும், அழிசி
– சிறுகதைகள் வெளியிடாத இதழ்கள்: அகழ்
– வெளியாகி இருக்குமோ என்று தேடிய தளங்கள்: நடு வெப், அம்ருதா, உயிர்மை
– இன்னும் பார்க்க வேண்டிய இதழ்கள்: குவிகம், பண்புடன், நீலி, திண்ணை, அந்திமழை, கணையாழி, கீற்று
– அச்சில் மட்டுமே இருந்திருக்கக் கூடிய இதழ்கள்: தமிழ்வெளி, நீலம், உயிர் எழுத்து, கல்குதிரை

இது தவிர வேறு இருக்கலாம். இருக்கும்.
அவற்றைச் சொல்லுங்கள்

இவ்வளவும் எதற்கு?

ஸ்டோரிஜட்ஜ் என்றொரு முயற்சி.
வரும் கதைகளை எல்லாம் வாசிப்பது.
வாசித்ததில் பிடித்ததை விவாதிப்பது.
கூடவே, ஊறுகாயாக சமூக ஊடக விவகாரங்களைத் தொட்டுக் கொள்வது.

சில கேள்விகளுக்கு பதிலளிக்கப் பார்ப்பது:
அ) புகழ் பெற்ற அல்லது நிறைய கவனிக்கப் பெற்றவர்கள் யார்? அஜிதன், ஜெயமொகன், ஜி.எஸ்.எஸ். வி நவின், சுப்ரபாரதிமணியன்
ஆ) ஒரே எழுத்தாளரே பல பல இடங்களில் இடம் பெற்றிருக்கிறாரா? டீன் கபூர்
இ) குழந்தைகளுக்கான இலக்கியம் – சிறுவர்களுக்கான கதைகள் எப்படி இருக்கின்றன?
ஈ) மொழியாக்கங்கள், மொழிபெயர்ப்புகள் – எந்த மொழி, எவர் தமிழாக்கம் செய்தார், யாரின் படைப்பு?
உ) பெண் எழுத்தாளர்கள் உண்டா? எத்தனை பேர்? – ஸ்ரீரஞ்சனி, கமலதேவி, லாவண்யா சுந்தர்ராஜன், றின்னோஸா, மனுஷி, அருணா சிற்றரசு, ஷைலஜா, தன்யா, லதா , மலர்விழி மணியம்

இதெல்லாம் உங்களாலும் செய்ய இயலும்.
வரும் வாரங்களில் நீங்களும் ஸ்டோரி ஜட்ஜ் விமர்சன அரங்கில் பங்கெடுக்க வாருங்கள்.
கை கொடுங்கள்.

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

Posted in Tamil Blog

குறிச்சொல்லிடப்பட்டது , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

டேய்… அவனா நீ

Posted on நவம்பர் 15, 2025 | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

என்னோட பள்ளித் தோழனை 96 படம் மாதிரி இருபதாண்டு கழித்து பார்த்த போது நடந்த உரையாடல்.

“பொழுதுபோக்கிற்கு என்னடா பண்றே!?”

“எழுத்தாளரா இருக்கேண்டா…”

“அச்சச்சோ… உங்கிட்ட கவனமா இருக்கணுமே! எத எடுத்தாலும் ஆராஞ்சுண்டு, எதிலும் குத்தம் கண்டுபிடிச்சுண்டு, எல்லாவத்தையும் காமாலக் கண்ணோடு பாக்கிறவனா நீயு!”

“அப்படியெல்லாம் பொத்தாம் பொதுவில் சொல்ல முடியாதுடா! அலுவலில் கூட இப்படி பாக்கிறவங்கள QAனு சொல்லி மரியாதையா டெஸ்ட்டர், குவாலிடி அஷுயூரன்ஸ், பிசினஸ் அனலிஸ்ட்னு சொல்லிண்டு இருக்கோமே?”

“என்ன வேணா சொல்லிக்க மச்சீ… நீங்க எல்லாம் கிட்டத்தட்ட சைக்கோ! வாழ்க்கைய எப்படி அனுபவிக்கணும்னு தெரியாம திண்டாடற ஜென்மங்கதான் எழுத்தாளராத் திரியுது!”

”டேய்… ஏண்டா இந்த கொலவெறி?”

“நான் ஃபேஸ்புக்கில் ஆரம்பிச்சு அந்துமணி வர பாத்துட்டேண்டா! எல்லோரும் கோணப் பார்வை பாக்கிறேன்… என்னது கேவலமாப் போகும்னு யோசிக்கிறேனு பைத்தியமா ஆக்கி; சகாக்களை பயமுறுத்தி; பார்க்காத நீலிய பொண்டாட்டியா ஆக்கி; அமாவாசக்கும் அப்துல் காதருக்கும் முடிச்சுப் போட்டு தீவிரவாதம் துவங்கி டைவோர்ஸ் வரை… நம்ம சிக்கலுக்கு சிரிப்புத் திருடன் சிங்காரவேலுவாக சித்தரிக்க வேண்டியவங்க — சாஹித்ய அகாடெமி ஆசையில் சின்னாபின்ன அச்சுபிச்சு சித்தாளாக சீரியசாக்கி வைக்கிறாங்க!”

”அதுதாண்டா… அடையாள நெருக்கடி. உனக்கு என்ன பிரச்சினை என்று அறிந்து கொள்ள உதவ நல்ல கட்டுரைகளையும் கதைகளையும் என்னால் பரிந்துரைக்க முடியும்.”

“வேணாண்டா…”

“வெறுமனே சூப்பர் சிங்கர், பிக் பாஸ், ரீல்ஸ் பார்க்காம, சமூகச் சிக்கல்களையும் குடும்பப் பிரச்சினைகளையும் தனி மனித உரிமைகளையும் உணர, அறிய, புரிந்து கொள்ள… நாங்க வேணும்!”

“வேணாண்டா…”

“பொது புத்தி, திரள் மந்தை, கூட்ட மந்தி அறிவிலித்தனத்தில் இருந்து அறிவார்ந்த தளத்திற்கு மாற்றும் கடமை எனக்குண்டு தோழா! தமிழ்ச் சமூகமே ராம்ஜி யாஹூ ஆக மாறும் போது பத்ரித்தனமாக நாங்கள் தேவை”

பரட்டையை சப்பாணி பளாரென்று அடித்துவிட்டான்.

“அண்ணாத்த… சப்பாணிகளுக்கு மயிலு கிடைக்கிறார்கள். ஆனால், இருபதாண்டு கழித்து இங்கிலீஷ் விங்லிஷ் அஜீத் கிடைப்பார்களா என்னும் இருத்தலிய யதார்த்தவாத மாந்திரீக அகநிலைக் கருத்துமுதல்வாதத்தின் நவீன வடிவமாக நேர்காட்சிவாதம் இது நண்பா”

அவன் அழ ஆரம்பித்து விட்டான்.
லிட்ஃபெஸ்ட்டுக்கு வர ஒப்புக் கொண்டு விட்டான்.

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

Posted in Tamil Blog

குறிச்சொல்லிடப்பட்டது , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

சொல்வனம் #312

Posted on பிப்ரவரி 15, 2024 | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

புதிய சொல்வனம் இதழில் பல முக்கிய ஆக்கங்கள் இருக்கின்றன. முகப்புக் கட்டுரையை விட்டுவிடலாம். எழுதியவரும் எழுதப்பட்டவரும் சொல்வனம் ஆசிரியர் குழுவில் தொடர்ந்து காத்திரமாகப் பங்களிப்பவர்கள். பத்து சிறுகதைகள். ஒவ்வொன்றையும் தனித்தனியாக பின்னொரு ரத சப்தமி அன்று அறிமுகம் செய்யலாம். ஐந்தாறு தொடர்கள்; இரண்டு வாசகர் கடிதங்கள் போன்றவற்றையும் ‘பார்த்த ஞாபகம் இல்லையோ’ என எங்கேனும் ஏற்கனவே எழுதியிருப்பேன்.

மெய் பதுங்கும் மெய்யற்ற வெளியின் உள்ளும் வெளியும்

312ஆம் சொ.வ. இதழில் என்னைக் கவர்ந்தவை:
1. செமிகோலன் எழுதிய கவிப்பித்தனின் சாவடி தொகுப்பிற்கான எண்ணங்கள்
2. வெங்கட்ரமணன் எழுதிய கிணற்றிலிருந்து வெளிவரும் உண்மை

முதல் பதிவு நேர்மையாக சக காலப் படைப்பாளியின் ஆக்கங்களை அணுகுகிறது. ஒவ்வொரு புத்தகக் கண்காட்சியிலும் பத்து, பதினைந்து புதிய எழுத்தாளர்களின் புத்தம்புதிய நாவல்களையும் தொகுப்புகளையும் வாங்கினாலும், எவரைக் குறித்தும் பதிவு செய்வதில்லை. அந்தக் குறையை அரைப்புள்ளி நீக்குகிறார். அதற்காக “வாழ்க!” (“தொடர்க”வும் கூடவே சொல்லி வைக்கிறேன்).

கவிப்பித்தனின் சாவடி தொகுப்பின் சில கதைகளின் முடிவுகள்

கனடா வெங்கட் எழுதிய கட்டுரையை அலுவலில் திறந்து விடாதீர்கள். அக்கம்பக்கம் பார்த்துப் படியுங்கள். (சரோஜாதேவி புத்தகம் என்று ராம்பிரசாத் எழுதியதைப் பொதுவிடங்களில் பலர் பார்க்க புரட்டுவதில் எந்த ஆபத்தும் இல்லை). க.வெ. (இவர் டொரொண்டோ பக்கம் இருப்பதால் என்னைப் போன்றோரால் டொரொண்டொ வெங்கட் என்றும் அழைக்கப்படுகிறார்) தத்துவத்தில் துவங்கி, ஓவியத்திற்கு பாய்ந்து கர்ண பரம்பரைக் கதைகளைச் சொல்லி சிறுவாணியாகப் பாய்ந்தோடுகிறது.

உண்மையாக ஓவியத்தைப் பார்த்தால் இளமையாக இருக்கிறது. இன்றைய டிக்டாக் காலத்தில் போலி முகத்தைப் பொருத்தி உலா வருவது சகஜம். அந்தக் காலத்தில் செயற்கை நுண்ணறிவு இல்லாமலே சொந்தமாக வேஷம் போட்ட பொய்யை எல்லோரும் தீட்டிக் கொண்டிருக்க, உண்மையை படம் வரைந்தவரின் கதையைப் படியுங்கள்.

கிணற்றிலிருந்து வெளிவரும் உண்மை

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

Posted in Tamil Blog

குறிச்சொல்லிடப்பட்டது , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

தம்மில் இருந்து தமதுபாத்து உண்டற்றால்

Posted on திசெம்பர் 6, 2023 | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

பூன் 2023

ஜெயமோகன் பதிவு: பூன் முகாம் | எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் (jeyamohan.in)

தம்மில் இருந்து தமதுபாத்து உண்டற்றால்
அம்மா அரிவை முயக்கு. (௲௱௭ – 1107)

தன் சொந்த வீட்டில் இருந்து கொண்டு, தன் உழைப்பில் வந்தவற்றைத் தனக்குரியவர்களுடன் பகிர்ந்து உண்ண வரும் மாபெரும் மகிழ்ச்சி, ஆசான் இடத்தில் முரண்டு தெளிவாகும்போதும் கிடைக்கும்.

இந்தக் குறளை வைத்து ஜெயமோகன் சந்திப்பான பூன் முகாம் கட்டுரையைத் துவங்கினேன்.

மூன்று நாளும் எப்படி இப்படி பம்பரமாக சிந்திக்கிறார்! எல்லாவற்றையும் எப்படி நினைவகங்களில் இருந்து பொருத்தமாகத் தேர்ந்தெடுத்து சந்தர்ப்பத்திற்கேற்ப கனகச்சிதமாகக் கொடுக்கிறார்!! அணுகுவதற்கு ஆர்ப்பாட்டமில்லாமல், வயது வித்தியாசம் பாராமல் கேள்விகளின் அறியாமையை நக்கலிடாமல், எவ்வாறு உண்மையாக, காத்திரமாக, அறத்துடன் உங்களுக்கேற்ப விளக்க முடிகிறது!!!

ஒவ்வொரு முறை அவரை சந்திக்கும் போதும் வரும் ஆச்சரியங்கள்தான். இந்த முறையும் தொடர்ந்தது. ஆஸ்டின் சௌந்தர், இசையமைப்பாளர் ராஜன் சோமசுந்தரம், தேயிலை மணக்க காபி போட்ட மகேஸ்வரி, உபசரிப்பு முத்து காளிமுத்து, பவா செல்லத்துரையின் செல்லக்குட்டி பிரகாசம், தத்துவவியலாளர் விவேக், மேய்ப்பர் சிஜோ – விஷ்ணுபுரம் வாசகர் வட்டத்தின் ஒவ்வொருவராலும் விழா அமர்க்களமாகியது

எனவே, முடிவில் கம்பரின் இந்தப் பாடல் பொருத்தமாக பட்டது:

”எல்லாரும் எல்லாப் பெருஞ் செல்வமும் எய்தலாலே.
இல்லாரும் இல்லை; உடையார்களும் இல்லை மாதோ”

அந்நகரில் வாழ்பவர்கள் எல்லோரும் கல்வி. பொருள் ஆகிய எல்லாச் செல்வமும் அடைந்திருப்பதாலே, அந்த நகரத்திலே இல்லாதவரும் இல்லை. உடையவர்களும் இல்லை. இப்பாடல் அந்நகரத்தவரின் அறிவுப் பெருக்கத்தையும். செல்வச் சிறப்பினையும் தெரிவிக்கிறது. அங்குக் கற்றவர்-கல்லாதவர் என்ற வேறுபாட்டையோ.; செல்வர்,
வறியவர் என்ற வேறுபாட்டையோ காண இயலாது என்பது கருத்து.

“பையணைப்‌ பஃறலைப்‌. பாந்தள்‌ ஏந்திய
மொய்ந்நிலத்‌ தகளியில்‌: முழங்கு: நீர்நெயின்‌
வெய்யவன்‌ விளக்கமா மேருப்‌ பொன்திரி
மைஅடுத்‌ தொத்தது மழைத்த வானமே”

(உரை): ஆதிசேடன்‌ தாங்கும்‌, இந்த நிலமே-அகலாகவும்‌; கடலே நெய்யாகவும்‌, மேருமலை திரியாகவும்‌, ஞாயிறு.விளக்காகவும்‌. அமைந்திருக்க, : அந்த விளக்குப்‌ புகையினால்‌, வானம்‌ இருண்டது. போன்று வானத்தில்‌ முகில்‌ மூட்டம்‌ காணப்‌ பட்டது.

மேகமூட்டம் என்பதை விஷ்ணுபுரம் வாசகர் வட்டம் என நினைக்கிறேன். அமெரிக்கத் தமிழர் கடல்நீர்; அதில் அகல் விளக்கின் குழிவில், இலக்கியத்தை விரும்புவோர் என்னும் நெய்யினை சிக்கெனப் பற்றிக் கொண்டு பூன் மலை என்கின்ற பொன்திரி கொழுந்து விட்டெரியவே அதிலிருந்து கிளம்பிய சிந்தனை மூட்டமே மேகமூட்டம் எனலாமா?

அதன் தொடர்ச்சியாக திசையைக் காண்பிக்கும் கொல்லன், அந்த மேகக்கூட்ட மழைக் காலத்துக் கரிய மேகமாகிய கரிக் குவியலில் வாடைக் காற்றாகிய பெரிய ஊதுலைத் துருத்தியின் வலிமையைக் கொண்டு ஊதி, மின்னல் நெருப்பெழச் செய்து வெளிப்படுத்துகினற கொல்லன்பட்டரையாகப் பார்க்கிறார் கம்பர்:

“மாதிரக் கருமகன் மாரிக் கார்மழை
யாதினும் இருண்ட விண் இருந்தைக் குப்பையின்
கூதிர் வெங்கால் நெடுந் துருத்திக் கோள் அமைத்து
ஊது வெங்கனல் உமிழ் உலையும் ஒத்தவே.”

இந்த மாதிரி எல்லாம் வெம்மையான நெருப்புச் சுடர்கள் பொறி பறக்கும் என எண்ணி என்னுடைய கம்பளிச்சட்டையை கழற்றி விட்டு ஒயிலாகக் குளிரில் நின்றிருந்தேன். உஷ்ணம் மூளைக்குள் அனலாக தகித்தாலும் நெஞ்சில் கபம் தங்கி ஜலதோஷம் பிடித்துக் கொண்டது. அடுத்த முறை மறக்காமல் தலைக்கு குல்லா, காதுக்கு மஃப்ளர், கழுத்துக்குப் போர்வையுடன் பவ்வியமாகச் செல்ல வேண்டும்.

அறிவுப்பூர்வமான தருக்கத்திற்கும், எதார்த்தத்திற்கும் — இடையே உள்ள உறவை ஜெயமோகனின் மொழியில் அவரின் நூல்களின் வாயிலாகவும் சொற்பொழிவுகளின் மூலமாகவும் அன்றாடப் பதிவுகளின் வழியாகவும் நுழையலாம். எனினும், மொழி என்பது பேசப்படுவது. அந்த மொழியை அவரின் நேரடி பிரவாகமாக, ஊற்றாகக் கிடைப்பதற்கு இந்த பூன் முகாம் அரிய வாய்ப்பு.

வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய கேள்விகளுக்கு தத்துவம் நுண்ணறிவை வழங்க முடியுமா? அதை வெளிப்படுத்த மொழியின் எல்லை என்ன? மீமெய்யியலும் நெறிமுறைகளும் வெறும் முட்டாள்தனமான பேச்சுதானா? இவற்றை நேரே எதிர்கொண்டு அதற்கான பதில்களை உணர்த்தும் பேச்சு, இந்தச் சந்திப்பின் உச்சகட்டம். அவர் அர்த்தமுள்ள மொழியின் எல்லைகளை நிறுவுவதை நோக்கமாகக் கொண்டு, உணர்வை முட்டாள்தனத்திலிருந்து பிரிக்க மெய்யியலை வாயிற்கதவாக்கும் விரிவுரையைத் தந்தது — விடையில்லா வினாக்களுக்கு விவாதங்களை உள்ளுக்குள் புலப்பட வைத்த தருணம் ஆகி நிறைந்து நிற்கிறது.

சென்ற முறை வந்தவர்களைப் பற்றிய விரிவான பதிவை, ஒவ்வொருவரைப் பற்றிய சிறு குறிப்பையும் எழுத முடிந்தது. இந்த முறை (கிட்டத்தட்ட) அத்தனை பேரும் மீண்டும் வந்தது ஜாக்பாட். நீண்ட கால உறவுகளை, பால்ய காலத் தோழமைகளை மீண்டும் காணும் சந்தோஷம். சென்ற வருடம் ஐம்பது என எல்லை வைத்திருந்தார்கள். இந்த வருடம் எழுபது. அந்த எண்ணிக்கையும் சட்டென்று நிரம்பி காத்திருப்பு பட்டியல் நிரம்பி வழிந்தது. அந்த எழுபதில் ஒருவராக இடம் கிடைத்தது மகிழ்ச்சியைத் தந்தது.

சென்ற ஆண்டு பதிந்தது:

வளநீர்ப் பண்ணையும் வாவியும்

ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் பார்த்துப் பார்த்து ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள். விமானம் வரும் நேரம் பார்த்து, ஒத்த காலத்தில் வந்து சேர்பவர்களை வாசஸ்தலத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும் கார்கள்; வேளா வேளைக்கு உணவு, காபி, டீ, சிற்றுண்டி; அனைவருக்கும் சௌகரியமான ஓய்வெடுக்கும் வசதி; பக்கத்து பக்கத்தில் குடில்கள்; ஆசானுடன் அதிகாலை முதல் பின்னிரவு நள்ளிரவு வரை நேரம் கழிக்கும் வாய்ப்புகள்; விடிய விடிய நட்புகளுடன் அளவளாவும் தனிமை – சென்ற ஆண்டைப் போலவே இவ்வளவு சிறப்பாக செய்து முடித்திருக்கும் ஒருங்கிணைப்பாளர்கள் ஒத்த மனதுடன் போட்டி போட்டுக் கொண்டு நிகழ்ச்சியை ஜமாய்த்தார்கள்.

இந்த மாதிரி மாநாடு என்றால் அதற்கான பேச்சாளர்கள் அதிமுக்கியம். ஒவ்வொருவரும் காத்திரமாக தயாரித்து வந்திருந்தார்கள். கச்சிதமாகப் பேசினார்கள். இத்தனை பரந்துபட்டத் தலைப்புகள் ஆயிற்றே! எவ்வாறு பேரவையில் எல்லாவற்றையும் அகல உழப் போகிறார்கள்? மீண்டும் கருத்தரங்கை களை கட்ட வைப்பார்களா? என்னும் அச்சம் இல்லாவிட்டாலும், சென்ற ஆண்டு மாதிரியே சுவாரசியமாகவும் ஆழமாகவும் நயமாகவும் கலந்தாய்வார்களா என்னும் முன்னுதாரணம் சற்றே நிழலாடிக் கொண்டிருந்தது. இந்த முறையும் புடமிட்ட பொன் ஆக ஜொலிக்க வைத்தார்கள்.

எல்லோருக்கும் நன்றி. ஒருவருக்காகக் கூடுகிறோம். அவரின் நிழலில் தழைக்கிறோம். அடுத்த சந்திப்பை எதிர்நோக்குகிறோம்.

“எல்லாரும் எல்லாப் பெருஞ் செல்வமும் எய்தலாலே.
இல்லாரும் இல்லை; உடையார்களும் இல்லை மாதோ.”

மேலும்:

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

Posted in Tamil Blog

குறிச்சொல்லிடப்பட்டது , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Invitation for the Sep 16th Event at Boston with Isaikkavi Ramanan

Posted on செப்ரெம்பர் 17, 2023 | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

Isaikkavi Ramanan is a prolific poet and writer in Tamil, a composer, and a singer. He has published about 32 books. Notable among them is Sikaram, the biography of the famous movie director, K. Balachandar. His books in English include Chips Down? Chin Up!; Business Mantras, a Pictorial on N. Mahalingam; and A Sublime Sacrament, an interpretation of Hindu marriage rites.

Day: September 16th Sunday
The speech starts at 3 PM
Place: Burlington’s Recreation Center
Address: 61 Center St, Burlington, MA 01803

He has addressed audiences of various age groups in multiple forums on diverse topics, including series on Thirukkural, Bharathiar’s works, Kannadasan’s film songs, and motivational talks. He has anchored and acted in several programs on many popular TV channels relating to social and spiritual themes. He has written a Tamil play Bharathi Yaar? and plays the lead role. He has also dabbled in English theatre and has traveled widely across the globe for his lecture tours in English and Tamil. Besides pursuing his interest in literary works, Mr. Venkateswaran is an avid photographer and a nature enthusiast. He is an ardent pilgrim and has made 35 visits to different parts of the Himalayas so far.

Please join us for his talk and Q&A in Boston.

கவிஞர், பாடகர், எழுத்தாளர், இலக்கிய-ஆன்மீகச் சொற்பொழிவாளர் என்று பல தளங்களில் சுறுசுறுப்பாக இயங்கி வருபவர் இசைக்கவி ரமணன். 35 முறை இமாலயப் பயணம். ‘கோடுகள் இல்லா உலகம்’, ‘யோகக் குறள்’, ‘ரமணனைக் கேளுங்கள்’, ‘வண்டி போய்க் கொண்டிருக்கிறது’, ‘திருமணம் என்பது’ போன்ற நூல்களின் ஆசிரியர். இயக்குனர் கே.பாலச்சந்தரின் வாழ்க்கை வரலாற்றை எழுதியுள்ளார்; திருக்குறள் சொற்பொழிவு, ஆன்மீகச் சொற்பொழிவு, தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சி என்று பம்பரமாகச் சுழல்பவர்.

அவரின் பேச்சை செப். 16 – ஞாயிறு அன்று பாஸ்டன் பக்கமாக கேட்க வாருங்கள்.

நேரம்: மதியம் மூன்று மணி
ஒருங்கிணைப்பு: Tamil Makkal Mandram, USA
தலைப்பு: கண்ணதாசன் நினைவலைகள் – வசந்த கால நதிகளிலே

இந்த நிகழ்வைத் தவற விடாதீர்கள்! அவசியம் நேரில் வாருங்கள்!!

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

Posted in Tamil Blog

குறிச்சொல்லிடப்பட்டது , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

சிறார் கதைகளும் ஆன்மிகமும் சற்றே ஜோதிடமும் – ஆர். பொன்னம்மாள்

Posted on ஏப்ரல் 15, 2023 | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

ஆசானின் தளத்தில் அம்மாவைப் பற்றி பார்த்தபொழுதில் பெரிதும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

அதிலும் எங்கோ சிம்மாசனத்தில் காந்தியைப் போல், ராமானுஜரைப் போல், ரஜினியைப் போல் அமர்த்தி வைத்து பின்பற்றுவோனை “நண்பர்” என்று வேறு சொல்லியிருந்தது ஊக்கமும் பெருமிதமும் கொள்ள வைத்தது.

ஜெயமோகன் எப்பொழுதுமே செயல்வேகமும் தண்மையான பரிந்துணர்வும் கொண்டவர். அம்மாவும் ஒரு வகையில் அவ்வாறே.
ஜெ.மோ. எப்பொழுது கடிந்து கொள்வார், எவ்வாறு அறச்சீற்றம் என்னை இடித்துரைக்கும் என்று புயல் கடந்த பிறகே உணர முடியும். அம்மாவும் ஒரு வகையில் அவ்வாறே.
ஜெயம் என்றால் எழுத்துப் பிசாசு, கதைசொல்லி. அம்மாவும் ஒரு வகையில் அவ்வாறே.

ஆர்.பொன்னம்மாள் – Tamil Wiki

விக்கி பக்கத்தைக் குறித்து அம்மாவிடம் காண்பித்தேன்; சொன்னேன்.

“நீயும் விக்கிப்பீடியா பக்கம் செய்யறேன்னு சொன்னே… என்னிக்காவது நேரம் கிடைக்கும்போது, ரிடையர் ஆனபிறகு செஞ்சுடுவே! நம்பிக்கை இருக்கு… ஒண்ணும் அவசரமில்ல!” என்றார்.

வாழும் போது கிடைக்கும் மரியாதை அட்சர லட்சம்!

ஆர்.பொன்னம்மாள் | எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் (jeyamohan.in)

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

Posted in Tamil Blog

குறிச்சொல்லிடப்பட்டது , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

ஜெயமோகனின் “குமிழிகள்” சிறுகதை

Posted on ஏப்ரல் 7, 2021 | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

எழுத்தாளரைப் பற்றி சற்றே தெரிந்திருப்பது சிறுகதை வாசிப்பிற்கு சற்றே இடைஞ்சல். சுஜாதாவைக் குறித்தும் புதுமைப்பித்தன் குறித்தும் எதுவும் தெரியாது. என்ன ஜாதி, எந்த ஊர், எவ்வளவு வயது, இருக்காரா, போயிட்டாரா, ஆணா, பெண்ணா, நாலைந்து பேர் ஒரே பேரில் எழுதுகிறார்களா, நாலைந்து பேரில் எழுதுகிறாரா…

எதுவும் தெரியாது. எனவே, இந்தக் கதை பிடித்திருந்தது; இந்தக் கதை எரிச்சலூட்டுகிறது; இந்த கதையை கால்வாசியோடு நிறுத்திக் கொள்ளலாம் என்று முடிவெடுப்பதில் தர்மசங்கடங்களோ முன்முடிவுகளோ எதிர்பார்ப்புகளோ கிடையாது.

சௌகரியமாக வாசித்த காலம். மீண்டும் அவ்வாறு கண்ணைக் கட்டிக் கொண்டு வாசிக்க வேண்டும்.

ஒரு கதையை எதற்காக நான் வாசிக்கிறேன்? அதில் இருந்து புதிய வாசல்கள் ஏதேனும் திறக்கிறதா என்னும் சுயநலம்; புரியாத விஷயங்கள், அறியாத மனிதர்கள், புலப்படாத தீர்மானங்கள் என்று விடை கிடைக்காத புதிர்கள் அவிழ்கிறதா என்னும் ஆர்வம்; சுவாரசியம், வாசிப்பின்பம், மகிழ்ச்சி போன்ற வேற்றுலகப் பிரவேசத்திற்கான சந்தோஷம்.

இந்தக் கதையில் அப்படி எதுவும் கிடைக்கவில்லை.

அறிந்த மனிதர்கள்; தேய்வழக்கான உரையாடல்கள்; போரடிக்கும் வாக்குவாதங்கள்; நானே இதை அறிவார்ந்து எழுதியிருந்தால் கூட கொஞ்சம் தர்க்கபூர்வமாக எழுதியிருப்பேனோ என்னும் அலட்சியம் கலந்த ஊக்கத்தைக் கொடுக்கும் நகர்வுகள்.

எடுத்த களம் – பாலச்சந்தர் காலத்து பெண்ணியம். சொல்லிய விதமாவது பாலு மகேந்திரா பாணியில் கவர்ச்சியாக இருந்ததா என்றால் அதுவும் இல்லை.

சரி… வாசகர் கடிதங்களைப் பார்ப்போம்…

கதையை விட கடிதங்கள் மோசம். இந்தப் படைப்பில் எந்த விஷயங்களை ஆசிரியர் கையில் எடுத்திருக்கலாம்? நிஜ வாழ்வில் இந்த மாதிரி சம்பாஷணைகள் எத்தனை நாள் நீடிக்கும்? சுயம்புவாக ஒருவர் மட்டுமே முடிவெடுத்தால் அது எத்தகைய எதிர்வினைகளை உருவாக்கும்? இந்த மாதிரி பெரும்பாலும் அமைவதில்லை.

இதில் “விக்னேஷ் ஹரிஹரன்” கடிதம் தேவலாம். ஓரளவிற்கு மேல் சர்க்கரை திகட்டிப் போகிறது. அதையேத் தொடர்ந்து வாசகர் எதிர்வினையாகப் படித்துக் கொண்டிருந்தால்… அயர்ச்சி ஏற்பட்டு, கடிதங்கள் பிரிவையே ஒதுக்க நேரிடுகிறது.

கதை விமர்சனத்திற்கே வந்து விடுகிறேன்: https://www.jeyamohan.in/142864/

கதையை வாசித்துவிடுங்கள்.

தமிழில் இவ்வாறு ஆங்கில்ப் பேச்சுகளை பாவனைகளை இயல்பாக எழுதும் பலரை இப்போதைய காலகட்டத்தில் நான் அதிகம் பார்க்க / படிக்கவில்லை. எனவே, அது “பேஷ்”.

இந்த மாதிரி விஷயங்களைக் கையிலெடுக்க அனேகர் கூசுவார்கள். சாரு நிவேதிதா இந்தக் கதையை வேறு மாதிரி பலான பாதையில் கொண்டு சென்று ஜிகினாத் தோரணமாக்கியிருப்பார். எடுத்த சப்ஜெக்ட் மற்றும் சொல்ல நினைத்த விதம் – “பேஷ்”.

விவாதங்கள், உரையாடல்கள், வாதங்கள் – விடலைத்தனமாக முதிர்ச்சியடையாமல் வந்திருக்கிறது. போர்ட் ஆஃப் டைரக்டரில் இருப்பவர்கள் இவ்வளவு சின்னபிள்ளைத்தனமாக விவாதிக்க மாட்டார்கள். நம்பகத்தன்மை இல்லாததால் – ”அழுகல்”.

கடைசியில் வரும் ஒயின் அருந்தல் இன்னும் சோகமானது. ஒரு குடிகாரன் இதை எழுதியிருந்தால் அமர்க்களமாகி இருக்கும். இங்கே நீர்த்துப் போன காக்டெயிலாகவும் இல்லாமல், காத்திரமான விஸ்கி போல் குடலையும் எரிக்காமல் உப்பு சப்பற்ற பார்லி தண்ணீராக – “உவ்வே”.

கையடித்தல், முஷ்டிகைமைதுத்தனம் என்று பலவகையில் இன்னும் உள்ளே சென்று உளவியல் சிக்கலையும் ஆராயவில்லை. அவர்களின் வாழ்க்கைத் தேர்வுகளுக்கான காரணங்களையும் மேலோட்டமாகவே பார்க்கிறது “குமிழிகள்”. அரைகுறைப் படமாகவே முடிந்தும் விடுகிறது.

ஒரு நாட்குறிப்பில் நாலு வார்த்தை எழுதும்போது பாதி சித்திரத்தைத் தீட்டி விட்டு ஓய்ந்து விடலாம். ஒரு சிறுகதைக்கு தன்னளவில் முழுமை தேவை. ஒரு படைப்பு அதன் கர்த்தாக்களின் காரியங்களுக்கான நியாயத்தை ஆராய வேண்டும். அவர்களின் முடிவுகளுக்கான பாதையை வரைபடமாக்க வேண்டும். புதிர் போல் ஒருங்கிணைந்து பூர்த்தியாக வேண்டும்.

தகவல்களும் வித்துகளும் புனைவிற்கு முக்கியம். ஆனால், புனைவாக நினைவில் தங்க அது மட்டும் போதாது.

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

Posted in Tamil Blog

குறிச்சொல்லிடப்பட்டது , , , , , , , , , , , , ,