Tag Archives: கதை

தென்பாண்டி நாட்டின் தெற்கு எல்லையில், பனை மரங்களும் சவுக்கு மரங்களும் ஒன்றோடொன்று கொத்தி வளர்ந்து நின்ற கடற்கரையில், **’மீன்காடு’** என சிறு கிராமம் இருந்து வந்தது. ஊரின் பெயரே கதை சொல்லியது — மீன் இல்லாமல் அந்த ஊருக்கு அன்றாடம் இல்லை, கடல் இல்லாமல் கனவு இல்லை. காலையில் கதிரவன் கடலின் மேல் பளிச்சிட்டு உதிக்கும் போது, நெய் வடியும் மீன்களின் உடல்கள் கூடைகளில் குவிந்தன. மாலையில் சூரியன் சிவந்த கோலத்தில் ஆழிக்குள் மூழ்கும் போது, கடற்காற்று உப்பேறிய மணம் சுமந்து வந்து குடிசைகளின் உள்ளே தாலாட்டியது.

அந்த ஊரின் படகுகளுக்கெல்லாம் ஒரு பெருமை இருந்தது. ஒவ்வொரு படகுக்கும் ஒரு கதை, ஒவ்வொரு வலைக்குள்ளும் வரலாறு. ஏனென்றால் அந்த மீனவர்கள் சாதாரண மீனவர்கள் அல்லர்; அவர்கள் கடலின் மேல் ஆட்சி செலுத்தியவர்கள், அலையின் ஓசையில் ஆணை எழுதியவர்கள்.

ஊரின் கீழ்ப்பக்கம், சுட்ட செம்மண் பாறை ஒன்றின் மேல், ஒரு **மீன்கொத்திப் பறவை** ஓயாது அமர்ந்திருந்தது. அதன் கண்கள் கடலையும் ஊரையும் ஒரே நேரத்தில் பார்த்துக்கொண்டிருந்தன — ஆனால் அது வேட்டை ஆடவில்லை. பார்த்துக்கொண்டே இருந்தது. கொத்தாமல், கூவாமல், அசையாமல். ஊரிலே சிலர் சொல்வார்கள் — *”அந்தப் பறவை மீன்காட்டின் சாட்சி. கடல் தெய்வத்தின் பார்வை அதன் மூலமாகத்தான் ஓடுகிறது”* என்று. யாரும் அதை விரட்டியதில்லை; யாரும் அதை வணங்கியதுமில்லை.

—

பகுதி ஒன்று — குலம்

ஊரின் ஓரத்தில், கடற்கரையை நோக்கி, மூதாதை வீடு இருந்தது. அதன் முன்னால் இரண்டு பழைய ஓலைப்பாய்களில் கட்டப்பட்ட படகுகள் — ஒன்று செம்மண் பூசியது, மற்றொன்று கருமை கலந்தது. அதுவே **வீரசாமி குலத்தின்** வாசஸ்தலம். அந்தக் குலத்தின் தலைவன் — **செல்வராசன்** — ஐம்பது ஆண்டுகள் கடல் பார்த்த மனிதன். அவன் தாத்தா, தாத்தாவின் தாத்தா, அவருக்கும் அப்பால் மூதாதையர் — எல்லோரும் கடல் ராசாக்கள் தாம். குலத்தில் பிறந்த ஆண் பிள்ளை வலையை தொட்டு வளர்ந்தது போல, ஊரின் ஆட்சியையும் தொட்டு வளர்ந்தது.

சாயங்காலம் தாழம்பூ வாசனையோடு வெற்றிலை வாய்ப் போட்டுக் கொண்டே, அவன் தன் மருமகனைப் பார்த்துச் சொல்வான்:

> “டே, தம்பிலா, நீ வலை எறியணும்னா, அதை எவ்வளவு தூரத்துக்கு போடணும்னு உன் தம்பிக்கி கூடச் சொல்லத் தெரியாதே. ஆனா உன் பேரப்பிள்ளைக்கி அதைச் சொல்லத் தெரியணும். கேக்குதா? அதுதான் வாழ்க்கைலா.”

அவன் சொல்லிய ஒவ்வொரு வார்த்தையும் குலத்தின் சாசனம் போல எடைபட்டது. ஊரிலே ஐந்து பேர் உட்கார்ந்து பேசினால், செல்வராசனின் வீட்டுச் சாமான் பேரே வந்தது. அவன் மகன் கடலுக்குப் போனாலும் செய்தி, மருமகள் வண்டியில் ஏறினாலும் செய்தி.

> “வீரசாமி குலத்துக்கு வேற யார் வரும்லா? குலம்தான் கடலையும் ஆளும், கடற்கரையையும் ஆளும்”

— என்று நம்புபவர்கள் நம்பினார்கள். ஊரிலே நம்பாதவர்களும் வாயை மூடிக்கொண்டே வாழ்ந்தார்கள், ஏனென்றால் வாய் திறந்தால், அன்றைய மீன் கூடை காலியாகி விடும் என்ற நிதர்சனம் அறிந்தவர்கள் அவர்கள்.

ஒரு வேடிக்கை — செல்வராசனுக்கு உண்மையான எதிரி இல்லாதிருந்தும், அவன் ஒவ்வொரு நாள் காலையும் கடற்கரையில் நின்று கூப்பாடு போடுவான்:

> “அந்த வடக்கேருந்து வந்த செட்டியாரு பாரு! அவன் நம்ம ஊரை விழுங்கப் பாக்குறான்! நாம ஜாக்கிரதையா இருக்கணும்லா!”

ஆட்சியில் இருப்பவன் கூட எதிரியை சுட்டிக்காட்டிக்கொண்டே ஆட்சி செய்வது — அது ஒரு பழைய வித்தை. கையில் இல்லாத பகையை கையில் வைத்துக்கொண்டு ஆட்டுவித்தால், மக்கள் வேறு கேள்வி கேட்க மாட்டார்கள்.

—

பகுதி இரண்டு — வடக்குச் செட்டியார்

ஊரின் வடக்கு ஓரத்தில், செல்வராசன் வீட்டிற்கு எதிர்க் கட்டாக, பழங்காலத்துப் படகுக்காரர்கள் — **பழனிசாமியின்** குடும்பம். அவர்களும் ஒரு காலத்தில் ஊரின் ராசாக்கள் தாம். ஒரு காலத்தில் — அதாவது இப்போதல்ல. பழனிசாமி கிழவன், கடற்கரையில் காலை மணலில் நின்றால் கால் நடுங்கும், மாலை வலையை இழுத்தால் தோள் நோகும். பெண்டாட்டி இறந்து போய் பல வருடம் ஆகியது; குலத்தில் இரண்டு பேர் சண்டை, மூன்று பேர் கட்சி, மற்ற நாலு பேர் மௌனம்.

ஒரு நாள், வடநாட்டிலிருந்து ஒரு செட்டியார் வந்தார் — **நாராயண செட்டியார்**. கையில் ஒரு பெட்டி, கழுத்தில் ஒரு தங்கச் சங்கிலி, காலில் வெள்ளியின் நெருங்கிய செருப்பு. அவர் மீன்காட்டுக்கு வந்து சொன்னார்:

> “பழனிசாமி அண்ணா, நான் உங்களை ஆதரிக்கிறேன். நீங்க கடலுக்குப் போங்க, நான் கப்பல் தர்றேன். ஆனா ஒரேயொரு நிபந்தனை — நான் சொல்றதையும் கேக்கணும். நீங்க இல்லாமப் போனா, கடல் என்னோடது.”

பழனிசாமி தலையாட்டி ஒப்புக்கொண்டான். ஏனென்றால் அவனுக்கு வேறு வழியில்லை. வலை பழையது, படகு துளை விழுந்தது, ஆட்கள் தலை மறைவு நிலைமை. செட்டியார் கொடுத்த தங்கம் இல்லாமல் அந்த சீசனை அவனால் கடக்க முடியாது.

ஆனால் மீன்காடு மக்கள் அதைக் கூர்மையாகப் பார்த்தார்கள். கடற்கரையின் ஓர் ஓரத்தில், காய்ந்த மீன் சீப்பும் காதலிலே, ஒருவன் காதோடு காதாகச் சொன்னான்:

> “டேய், செட்டியாரு பழனியோட சேர்ந்திருக்கான்னு நினைச்சா, அது வேற கதை. செட்டியாருக்கு பழனியை வச்சுக்கணும்னு எண்ணமே இல்லடா. பழனியை மறைச்சி, இவனே ஊரோட எதிர்க்கட்டு ராசா ஆகணும்னு கனவு. புரியுதா?”

> “புரியுதுலா அண்ணே. ஆனா செல்வராசனுக்கு அதுதான் வசதி. பழனியை செட்டியாரு விழுங்கினா, அப்புறம் செல்வராசன் ஒற்றை ராசா. செட்டியாரோட சண்டை போட்டுக்கிட்டே, இரண்டு பேருக்கும் சேர்ந்த நன்மை. தலையில் கை வச்சு யோசிச்சா இது புரியும்லா.”

> “ம்ஹும். கடற்கரை அரசியல் எப்படி இருக்கும்னா — எதிரிக்கும் எதிரிக்கும் ஒரே வலை. காத்துக்கு மட்டும் தெரியும்.”

இந்த உரையாடல் — இது ஒன்றும் புதிதல்ல. மீன்காட்டில் காற்றோடு பேசும் ஒவ்வொரு பேச்சும் ஒரு கணக்கு. கடற்கரை மணலில் காலடி பதிக்காத குழந்தையும் இல்லை, இந்தக் கணக்கு புரியாத கிழவனும் இல்லை.

பாறை மேல் மீன்கொத்தி அப்போதும் மௌனமாய் இருந்தது. அதன் சிறகுகள் காற்றில் மிக மெதுவாகச் சிலிர்த்துக் கொண்டன.

—

பகுதி மூன்று — மின்னும் படகு

அந்த சீசனில் — மீன்கள் கூட்டமாக சேர்ந்து கரை நோக்கிப் பாயும் வருடாந்திர சீசனில் புதிய நிகழ்ச்சி நடந்தது. கதிரவன் இன்னும் பாதி உதயம் பெறாத போது, கடலின் தொலைவில் புதுப் படகு தோன்றியது. அந்தப் படகு மற்ற படகுகளைப் போல் அல்ல. அதன் ஓரத்தில் வெள்ளியும் தங்கமும் பூசப்பட்டிருந்தன. சிவப்பும் மஞ்சளும் கலந்த புதுக் கோலம். கடற்கரையை நெருங்கும்போது, பாயின் பளபளப்பில் சூரியனே ஒரு கணம் வெட்கப்பட்டான். அதைக் கட்டியவன் பெயர் — **இளவரசன்.**

இளவரசன் — அந்த ஊருக்குப் புதியவன். அவன் வந்தது எங்கிருந்து என்று யாருக்கும் சரியாகத் தெரியாது. ஆனா அவன் உருவம் — அதாவது நாடகத் தெருக்கூத்தில் வேலா ராசா போல, கையில் வாள், கழுத்தில் முத்து, கண்ணில் மை. அவன் கடற்கரையில் காலை இரண்டு மணிப் பொழுதிலே, கூட்டத்தைக் கூட்டிக் கூப்பாடு போட்டான்:

> “டேய் மீன்காடு வாலிபப் பசங்களா! என் படகு பாருங்கடா! இப்படிக் கூட ஒரு படகு உலகத்துல இருக்குமா? வீரசாமி குலத்தோட காலம் முடிஞ்சுபோச்சு! இனி இந்த ஊரோட ராசா — நான்தான்! வீரசாமி வீட்டு செல்வராசனை இந்த ஊருக்கு வேண்டாம்! அவன் ஒரு தலையாரிப் பிடாரி! அவன்தான் நம்ம எதிரி!”

வாலிபர்கள் அதைக் கேட்டுத் திரண்டார்கள். கூட்டம் கூடியது. பெண்கள் ஜன்னலில் தலை நீட்டினார்கள். குழந்தைகள் இளவரசனின் படகின் பின்னால் ஓடினார்கள். அவன் கையில் ஒரு கொட்டு மேளம், கழுத்தில் ஒரு பாடகனின் கம்பீரம். அவன் சொல்லும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் கீர்த்தனை போல; ஒவ்வொரு கையசைவும் ஒரு நாட்டிய தோற்றம். அவன் ஒரு வேடம், அவன் ஒரு ஒளி, அவன் ஒரு கனவு. ஆனால் — பழனிசாமியின் பெயரை அவன் ஒருபோதும் சொல்லவில்லை. செட்டியாரின் பேரும் அவன் வாயிலே வரவில்லை. அவனுடைய ஒரே எதிரி — செல்வராசன். ஒரே ஒரு பேர். ஒரே ஒரு குலம்.

அன்று இரவு — நிலா முழு நிலா — செல்வராசனின் வீட்டுப் பின்புற கம்பத்துக்குக் கீழே, இரண்டு உருவங்கள் கூடிப் பேசின. ஒன்று செல்வராசன், மற்றொன்று இளவரசன். கடல் தொலைவிலே மூச்சு விட்டது.

> “டேய் இளவரசா, நீ என்னைத் தாக்குறமாதிரி பேசு. மக்கள் கூட்டத்துல என்னைத் திட்டு. ஊரிலே மொத்தமா என் பேரைக் கெடுத்துடு. ஆனா ஒன்னு ஞாபகம் வச்சுக்கோ — பழனிசாமியை மட்டும் தொட்டுவிடாதே. அவன் ஆட்களை, அவன் வீட்டு வாலிபர்களை, மொத்தமா உன் பக்கம் இழுத்துப்போடு. அதே போதும்.”

> “புரிஞ்சுதுலா அண்ணே. ஆனா எனக்குச் சம்பளம்?”

செல்வராசன் சிரித்தான். வெற்றிலை சாறு கொஞ்சம் வாய் ஓரம் வழிந்தது.

> “சம்பளம் வரும்டா. கடல் கொடுக்கிற மீனோட பாதி உனக்கு. நீ வெறும் போலி யுத்தம் வச்சா போதும். மீன்களோட பாதி யாரோட வலையில விழுதுன்னு நீ பார்க்கப் போறதில்ல. நான் பார்த்துக்கிறேன். உனக்கு ஒரே வேலை — பழனியோட வாலிபர்கள், செட்டியாரோட இளசுகள் — எல்லாரையும் உன் படகு பின்னால இழுத்துக்கிட்டு போ. அவ்வளவுதான்.”

> “சரிலா அண்ணே. நாளைக்கி கடற்கரைல உங்களை இன்னும் கேவலமா திட்றேன். வசூல் மட்டும் சரியா இருக்கணும்.”

அவர்கள் கைகுலுக்கினார்கள். அந்தக் கைகுலுக்கல் நிலவின் ஒளியில் வெள்ளியாய் மின்னியது. கடற்காற்று அந்தச் சத்தத்தை எடுத்துக்கொண்டு போய், பாறை மேலே அமர்ந்திருந்த மீன்கொத்தியின் காதில் கொட்டி, மீண்டும் கடலுக்குத் திரும்பியது. பறவை ஒரு சிறிய தலையசைப்போடு கடலையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தது.

—

பகுதி நான்கு — கனவின் பாட்டு

அந்த ஊரிலே இன்னும் ஒருவன் இருந்தான் — பெயர் **கனவான்.** அவன் துறவியா, பாடகனா, பித்தனா — யாருக்கும் தெரியாது. நெற்றியில் சாம்பல், கையில் குச்சி, தோளில் பழைய சணல் பை. அவன் கடற்கரையில் மணலில் உட்கார்ந்து, கடலைப் பார்த்துப் பாட்டுப் பாடுவான். அவன் குரல் ஓசையின் வெள்ளம் — காற்றை நெய்தது, கடலை அலசியது.

> “இந்தக் கடல் நம்மோடதில்லைடா! இதுக்கப்புறம் தூரத்துல, **ஈழம்** எனக் கொட்டிக் கிடக்குற ஒரு தீவுல, கொட்டிக் கெடக்குற மீன்கள் இருக்கு! அதுதான் நம்மக்கானது! இந்தக் கரையை விடுங்க! கூடு கட்டுங்க! தோணி தயார் பண்ணுங்க! நாம போகணும், நாம வாழணும் — ஈழ வேட்டைக்கு! இந்த நாட்டை விட்டு வெளியேறணும்! நம்ம ஊருக்கு நம்ம கொடி தனியா இருக்கணும்!”

அவன் பேச்சு கேட்க இனிமையாக இருந்தது. வார்த்தைகள் பாட்டாய் வந்தன, விழிகள் தீப்பற்றியெரிந்தன. ஆனா அவன் சொல்வது எல்லோருக்கும் புரியவில்லை. சிலர் கைதட்டினார்கள். சிலர் தலையை அசைத்துப் போனார்கள். ஒரு சில இளம் ரசிகர்கள் இருந்தார்கள் — ஆனால் அவர்களின் கைகளில் வலை இல்லை, காலில் பாதம் தடுமாறியது. அவர்கள் கனவான் சொன்னதை மீண்டும் மீண்டும் சொன்னார்கள் — ஆனால் கடலுக்குப் போக ஒருவருமே இல்லை.

ஒரு காலத்தில் அவன்தான் இளவரசன் இடத்தில் இருந்தவன். ஒரு காலத்தில் — அதாவது இப்போதல்ல. அவன் வாலிபர்களை இழுக்கத் தெரிந்தவன், கடற்கரையின் வழியில் கனவு காண்பவன். ஆனால் கனவின் அளவு பெரிசானால், காரியம் சிறிதாகி விடுகிறது. அவன் சொல்லும் ஈழம் ஒரு புராண தீவு — யாருமே அதைக் கண்ணால் கண்டதில்லை. அவன் சொல்லும் கொடி — கனவின் துணி. அவன் கையில் காசு இல்லை, படகு இல்லை, செட்டியாரு இல்லை, செல்வராசனின் பின்புற கம்பமும் இல்லை. அவன் ஓசை — காற்றில் கரைந்து, பாறை மேல் அமர்ந்திருந்த மீன்கொத்தியின் இறகுகளுக்கு இடையில் தங்கி, மறந்து போனது.

> “கனவான்னா, நீங்க சொல்றது சரிதான். ஆனா நாளைக்கு என் பிள்ளைக்கு அரிசி வேணும். ஈழம் தூரம். மீன்காடு கிட்டே”

— ஒரு நடுத்தர மீனவன் அப்படிச் சொல்லி, கனவானின் பக்கத்திலிருந்து செல்வராசனின் வீட்டுப் பக்கம் நடந்தான். கனவான் தொடர்ந்து பாடினான். கடல் கேட்கவில்லை. கேட்டாலும் கடல் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

—

பகுதி ஐந்து — வெற்றிலையில் வாக்கு

ஒரு நாள் சாயங்காலம், செல்வராசனின் வீட்டின் முன்னால் நீண்ட வரிசை. ஊர் மக்கள் — பெரியவர்கள், சிறுவர்கள், பெண்கள் — எல்லாரும் சேர்ந்திருந்தார்கள். செல்வராசனின் மருமகன் பெட்டியோடு வந்தான். அந்தப் பெட்டியில் — காய்ந்த மீன், சில செம்புக் காசுகள், கையளவு வெள்ளரிக் கீரை, துண்டு வெல்லம், பாக்கு வெற்றிலை.

> “டேய், நாளைக்கி வலை எறியும் போது, நீ எந்தப் பக்கம் தலையை அசைப்பே?”

> “செல்வராசன் அண்ணா பக்கம்தான் அண்ணே.”

> “நல்லா இருடா. இந்தா உன் பாகம். வெற்றிலையை மட்டும் ஞாபகமா மென்னு துப்பு.”

ஒரு வயதான கிழவி கூட வந்தாள். அவளுக்கும் கையளவு காய்ந்த மீன், செம்பு பாத்திரம். அவள் நகர்ந்து போகும் போது, தனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொண்டாள் — காற்று கேட்க, கடல் கேட்க, மீன்கொத்தி கேட்க:

> “மீன் காசுக்கும் சேர்ந்துதான் ஆச்சு. வாக்கு கொடுத்தா மீன் கிடைக்குது. வாக்கு கொடுக்காமப் போனா, காலியா இருக்கணும். எங்கப்பாண்ணே வாழ்க்கை இதுதான் தம்பீ. வாக்கும் ஒரு வலையில மாட்டுன மீன்தான். விற்கப்படணும். அந்த வலைல மாட்டாத மீன் — அது எவன் வீட்டுல போய் இறக்கும்? யாருக்கு வேணும்?”

இதே போல், பழனிசாமியின் வீட்டிலும், செட்டியார் அனுப்பின தங்கச் சில்லறை விநியோகம் நடந்தது. ஆனா அங்கே சத்தம் குறைவு, கூட்டம் சிறிது. வாலிபர்கள் வரவில்லை. மூதாட்டிகளும் சில கிழவர்களும் மட்டும் வந்தார்கள். ஊரிலே ஒத்த வீடு கூட பணம் இல்லாமல் விடப்படவில்லை — ஆனால் இளம் இரத்தம் இரண்டிலும் இல்லை. அது வேறு பக்கம் ஓடியது.

இளவரசனின் கூட்டத்துக்கு — அவனிடம் வேறு ஏதோ இருந்தது. அவன் கைகளில் காசு இல்லை — ஆனா கனவு இருந்தது. பாட்டு இருந்தது. வெளிச்சம் இருந்தது. வீடியோ எடுக்கும் சிறுவர்கள் இருந்தார்கள், கொடி பிடிக்கும் தோழியர் இருந்தார்கள், அவன் ஒரு கையசைவில் கூட்டத்தை அடக்கும் சக்தி இருந்தது. வாலிபர்கள் அவனைச் சுற்றிக் கூடினார்கள். அவர்களுக்கு காசு கொடுக்கப்படவில்லை — ஆனா அவன் முகம் இதிகாச நாயகனின் முகம் போல மின்னியது. அவனோடு சேர்ந்து நிற்பதுவே பெருமை என்று அவர்கள் நினைத்தார்கள்.

> “டேய் இளவரசன் வேற லெவல் பாரு. வீரசாமி கூட்டம் எல்லாம் பழசு. பழனி கூட்டம் சம்மட்டி. செட்டியாரு வெளிநாட்டுக்காரன். கனவான் பைத்தியக்காரன். இளவரசன்தான் நம்மோட எதிர்காலம்லா!”

> “டேய் தம்பி, அவன் கையில காசே இல்லயேலா. அவன் எப்படிப் படகு வாங்கினான்? மின்ன மின்ன பளபளக்குதே, அந்த தங்கம் எங்கருந்து வந்துது? கொஞ்சம் யோசிலா.”

> “நீ வாயை மூடுலா! நாயகன்னா நாயகன்தான். அவன் காசு பாக்கறவன் இல்ல. அவன் நம்ம மானத்தைப் பாக்கிறவன். நம்ம வீரத்தைப் பாக்கிறவன். அவன் வந்தா எல்லாம் சரியாகும்.”

> “…”

இரண்டாவது வாலிபன் வாயை மூடினான். அவன் தலையை சாய்த்தான். ஏனென்றால், கூட்டத்துக்கு எதிரே நின்று கேள்வி கேட்பது — அந்தக் கூட்டத்திலேயே நின்றுக்கொண்டு — மீனைக் கேலி பேசற மாதிரி. கடை ஆட்கள் பார்த்து விட்டால் வாய் கட்டுவார்கள். எண்ணியதே சத்தியம் என்று எண்ணினார்கள். ஆனா எண்ணமும் சத்தியமும் இரண்டு வேறு கடல்கள்.

—

பகுதி ஆறு — வலையின் சீசன்

அந்த சீசன் — மீன்கள் கூட்டமாகக் கரை நோக்கிப் பாயும் சீசன் — அது வந்தபோது, ஊரே கடற்கரைக்கு வந்தது. வீரசாமி படகுகள் ஒரு பக்கம், பழனி படகுகள் இன்னொரு பக்கம், செட்டியாரின் மரக் கப்பல் மூன்றாம் பக்கம், இளவரசனின் மின்னும் படகு கூட்டத்தின் நடுவில். கனவான் — அவன் கரையில் தனியாக நின்று கடலுக்கு வசனப் பாட்டு பாடினான்.

காலை எட்டு மணிக்கே வலைகள் வீசப்பட்டன. மீன்களின் கூட்டம் — நீருக்குக் கீழே வெள்ளி நிற நதி போல — கரை நோக்கிப் பாய்ந்தது. அது எந்த வலைக்குள் விழும் என்பதே போட்டி.

> “டேய் இளவரசா! அந்தப் பக்கம் வலை போடு! மீன் அங்க இருக்கு!”

வாலிபர்கள் கூச்சலிட்டார்கள். இளவரசன் அந்தப் பக்கம் வலையை வீசினான். ஆனா — மிகக் கவனமாக, மிக ஜாக்கிரதையாக — அவன் வலையின் கட்டை இறுக்காமல் விட்டிருந்தான். வலை விரிந்தது போல காட்சியளித்தாலும், அதற்கடியே சிறு துளை, மறைவான கணு. மீன்கள் வலையின் ஓரம் வழியாக நழுவின. அவை எங்கு போயின? — ஆமாம், செல்வராசனின் வலைக்குள். இந்த வேலையை அலையும் காற்றும் மட்டுமே பார்த்தன — அலை சொல்லாது, காற்று மறந்துபோகும். மீன்கொத்தி பார்த்தது, ஆனால் கூவவில்லை.

பழனிசாமியின் வலையில் சில மீன்கள் விழுந்தன — ஆனா செட்டியாரின் கப்பல் அந்த மீன்களைக் கையாண்டு எடுத்து மறைத்தது. *”நாமதான் சேர்ந்தோம்லா — பகிர்ந்துதான் வாங்கணும்”* என்று செட்டியார் சிரிப்போடு சொன்னார். பழனிக்கு மிஞ்சியது சில உப்புக் கலந்த நீர் மட்டுமே. செட்டியார் சிரித்தார். அவர் உள்ளுக்குள்ளே நினைத்துக்கொண்டார்:

> *”அடுத்த சீசனில் பழனி இல்லாமலே நான் இங்கு ராசா ஆவேன். அவனோட படகு மக்கி மக்கி கடைசியில் என் பெயர் ஒன்றுதான் மிஞ்சும். அப்பத்தான் செல்வராசனோட நேரடி யுத்தம். அதுவரைக்கும் — மென்மையான கைக்குலுக்கல்.”*

வாலிபர்கள் இளவரசனின் படகின் பக்கம் ஓடினார்கள். ஆனா அவன் வலையை இழுத்தபோது — அதில் பெரிதாக ஒன்றும் இல்லை. சில சிறிய மீன்கள், சில பாசி, ஒரு பழைய செருப்பு, உடைந்த மண் சட்டி, ஊதாத புல்லாங்குழல் விசில்.

> “அண்ணே, என்னாச்சு? மீன் வரலியா?”

> “டேய் தம்பி, அலைக்குக் கொஞ்சம் கோபம் வந்துடுச்சுன்னு நினைக்கிறேன். கடல் சில நேரம் இப்படித்தான் — மனிதனோட விரல் வீச்சை எல்லாம் ஏற்காது. அடுத்த சீசன் நாமெல்லாம் சேர்ந்து கடலை வெல்வோம். கவலைப்படாதீங்கடா. நம்ம ராசா செல்வராசன்தான், அவன் முடிவுதான் நம்ம வெற்றி வரைக்கும்… இல்ல… இல்ல… நான் சொன்னது வேற… அதாவது நாம சேர்ந்துதான் வெல்லணும்… கவலை வேண்டாம்…”

அவன் தடுமாறினான். ஆனால் வாலிபர்கள் அதைக் கவனிக்கவில்லை. அவர்கள் தலை குனிந்தார்கள். ஆனா அந்தக் கையால் இன்னும் இளவரசனின் கொடியைப் பிடித்திருந்தார்கள். ஏனென்றால், கொடியை விட்டால், நாயகன் தோற்றுவிட்டான் என்று ஒத்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கும். கொடியைப் பிடித்திருந்தால், நாளை இன்னும் வெற்றி இருக்கும் என்ற நம்பிக்கை. கொடி — கனவின் கடைசி நார். அதை விட்டால் மாயக் கம்பளம் ஆகி பறக்கும்; அலாவுதீனும் மல்லிகையும் சிட்டுக்குருவியாகி விடுவார்கள்

—

பகுதி ஏழு — இரவின் கணக்கு

அந்த இரவு — செல்வராசன் வீட்டுப் பின்புறம், மீண்டும் இருவர். பெரிய மீன் கூடை. இளவரசனின் கையில் பணப் பை — பழைய துணிப் பையில் வெள்ளிக் காசுகள் கணக்கின்றி கொட்டியிருந்தன.

> “இந்தா உன் பாகம்டா.”

> “நன்றி அண்ணே. அடுத்த சீசன் கூட நான் வரட்டுமா?”

> “வாலா. ஆனா இம்முறை இன்னும் கொஞ்சம் சத்தமாப் பேசு. என்னை இன்னும் கொஞ்சம் கோபமாத் திட்டு. மக்கள் நம்பணும்லா. நம்பாதவன் வாக்கு போடவும் மாட்டான், திட்டவும் மாட்டான். நீ இன்னொரு சீசனுக்குக் கூட இரு — அப்புறம் உன்னை மக்கள் மறந்துடுவாங்க. அதுவரை நீ கண்ணாடிப் படகு. நான் இரும்புப் படகு. கண்ணாடி உடைஞ்சா — இரும்பு மிஞ்சும்.”

> “புரிஞ்சுதுலா அண்ணே.”

இளவரசன் கையில் பணப்பையோடு போனான். கடற்காற்றில் வெறும் கையோடு பழனிசாமி குப்பத்திலே உட்கார்ந்திருந்தான். தன் முற்காலப் பெருமைகளை நினைத்து, தன் அழிந்து வரும் குலத்தை எண்ணி, தன் தோளில் கிடந்த செட்டியாரின் கைப் பாரத்தை உணர்ந்து, அவன் கண்களில் ஒரு சொட்டு உப்பு நீர். கடல் உப்பு, கண்ணீர் உப்பு — இரண்டுக்கும் ஒரே இலை.

தூரத்தில் கனவான் கடலுக்குப் பிகிலூதிப் பாடிக்கொண்டிருந்தான். யாரும் கேட்காமல். அவன் குரல் பிய்ந்த படகு போல, கடலின் கையில் அலைந்தது.

பாறை மேலே மீன்கொத்தி அப்போதும் இருந்தது. அதன் ஒரு கண்ணில் நிலா, மற்றொரு கண்ணில் கடல். அதன் இரண்டு கண்களையும் ஒரு கண்தெரியாத கிழவி தூரத்திலிருந்து உணர்ந்தாள் — **ஆழியக்கா** என்று ஊர் அவளை அழைத்தது. அவள் கடற்கரை ஓரத்திலே குடிசையில் தனியாக வாழ்ந்தாள். அவளுக்குக் கண் தெரியாது — ஆனால் எல்லாம் தெரியும். கடற்காற்றுக்கு அவள் வழி கேட்கும்; கடற்காற்று அவளுக்கு பதில் சொல்லும்.

அந்த இரவு, குழந்தை அவள் காலடியில் வந்து அமர்ந்து கேட்டது:

> “ஆழியக்கா, நாளைக்கு யாரு வெல்லுவாரு?”

> “டே குட்டி, கடல்ல போட்டியே இல்லடா. கடல் எவன் கையிலேயும் இல்ல. நாம் கடலின் கையில இருக்கோம். வெற்றியும் தோல்வியும் — அதெல்லாம் காத்துல எழுதின எழுத்துடா. மழை பெஞ்சா மறையும். ஆட்டக்காரன் ஆடிக்கிட்டே இருப்பான். ஆட்டம் ஒன்னுமே மாறாது. ஆட்டக்காரன் தான் மாறுவான். நாம காத்திருக்கிறவங்கதான். கடலுக்கு வாக்குக் கொடுக்கிறவங்க. கடலோட பேசிக்கறவங்க. கடலோட சாகிறவங்க.”

> “அப்போ அந்த மீன்கொத்திப் பறவை — அது என்ன பாக்குதக்கா?”

ஆழியக்கா சிறிது சிரித்தாள். அவள் கைகள் குழந்தையின் தலையைத் தடவின.

> “அது ஒன்னுமே பாக்கல குட்டி. அது நம்மையே பார்க்குது. நாம என்ன பண்றோம்னு பாக்குது. பாத்துக்கிட்டே இருக்கு. ஒரு நாள் — ஒரு சீசன், இல்ல, இல்ல, இன்னும் பத்து சீசன் ஆனப்புறம் — அது ஒரேயொரு கூவல் கூவும். அப்போ — அப்போ வேற கதை. இப்போதைக்கு அது மௌனம். மௌனத்துக்குனு கனம் இருக்கு குட்டி. கனமான மௌனம் எப்பவும் கூவலா மாறும். அதுவரை — காத்திருப்போம்.”

—

பகுதி எட்டு — கடல் சொல்லுதல்

காலையில் கதிரவன் மீண்டும் கடலின் மேல் உதித்தபோது, மீன்காடு கிராமம் தூங்கி எழுந்தது. ஊர் மக்கள் வழக்கம் போல் கடற்கரைக்கு வந்தார்கள். வீரசாமி வீட்டில் மீன் கூடைகள் நிரம்பின. பழனி வீட்டில் வெறுமை பரந்தது. செட்டியார் தனக்குள் சிரித்துக் கொண்டே வடக்கு நோக்கி நகர்ந்தார் — அடுத்த சீசனுக்கான திட்டம் அவர் நெஞ்சில் ஏற்கனவே வடிவம் பெற்றிருந்தது. இளவரசன் பணப்பையை தலைமாட்டில் வைத்து, மறுநாள் வேலைக்கு தயாராக இருந்தான். கனவான் — மீண்டும் தனிமையாய், மீண்டும் கடலுக்குப் பாட்டு.

ஒரு வயதான மீனவன் — பெயர் முத்துசாமி — மணலில் உட்கார்ந்து, தன் பேரப்பிள்ளையிடம் சொன்னான்:

> “டே தம்பி, கடல் ஒரே மாதிரிதான். ஆனா கடலின் மேல் ஆடற ஆட்டம் — அது ஒவ்வொரு சீசனுக்கும் வேறு வேறு. ஆட்டம் முடியாது. ஆட்டக்காரர்கள்தான் மாறுவாங்க. நாமெல்லாம் — காத்திருக்கிறவங்க தான். கடலுக்கு வாக்குக் கொடுக்கிறவங்க. கடலோட பேசிக்கறவங்க. கடலோட சாகிறவங்க.”

> “தாத்தா, அப்போ நாம என்ன பண்றது?”

> “நாம என்ன பண்றதா? — பாரு, மீன்கள்தான் கடலோட உண்மை. மீன்கள் மீனவனுக்கும் தெரியாது, செட்டியாருக்கும் தெரியாது, இளவரசனுக்கும் தெரியாது, கனவானுக்கும் தெரியாது. மீன்கள் அவங்களோட பாதையில்தான் போகுது. வலையோட விரல் வீச்சில் சில மீன் தப்பும், பல மீன் சிக்கும். ஆனா கடல் — கடல் ஒண்ணுமே சொல்லாது. கடல் தெரிஞ்சி வச்சிருக்கு. என்னிக்காவது கடலே பேசும் தம்பி. நல்ல நாள். அதுவரைக்கும் — ஆட்டம்.”

சிறுவன் தலையைச் சாய்த்துக் கடலைப் பார்த்தான். அலைகள் கரையை நோக்கி வந்தன; மறுபடியும் பின்னோக்கிச் சென்றன. ஒவ்வொரு அலையிலும் ஒரு கேள்வி, ஒவ்வொரு திரும்பலிலும் ஒரு பதில். கடலின் ஆழத்தில் — அங்கே, யாருக்கும் தெரியாமல் — மீன் கூட்டம் மீண்டும் சேர்ந்துகொண்டிருந்தது. அடுத்த சீசனுக்கு.

பாறை மேலே மீன்கொத்தி அப்போதும் அமர்ந்திருந்தது. அது சிறிய சிறகுகளை விரித்தது, மூடியது, விரித்தது, மூடியது. அகவல் அதன் தொண்டையில் வளர்ந்தது — பின் அடங்கியது. இன்னும் அந்தக் கூவலின் காலம் வரவில்லை. அதற்கு அக்காலம் வரும். கண்தெரியாத ஆழியக்காவுக்கு மட்டும் அந்தக் கூவல் ஏற்கனவே செவியில் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது — காற்றில் வராத, ஆனால் காற்றில் ஒலித்த மௌன கூவல்.

ஊரிலே கலங்கரை விளக்கம் பட்டொளி வீசத் துவங்கியது. மீண்டும் இரவு தொடங்கியது.

ஆட்டம் தொடர்ந்தது.

—

கிளாட் உதவியுடன் உருவானது