குறிப்பு: இந்தத் தொடரின் இறுதிப் பாகத்தை வாசிக்காமல் எழுதியது. அந்த கடைசி அத்தியாயம் இருந்தால் அனுப்பி வைக்கவும். இந்தத் தொடர் குற்றக் குறுநாவல்: அத்தியாயம் அத்தியாயமாக, வலைப்பதிவு பாணியில், மே 22–27, 2026 என்று ஆறு நாட்களில் ஆறு அத்தியாயங்களாக வெளிவந்துள்ளது. அந்த மனிதர் தூங்குவதில்லை; அவர் தற்கணத்தில் எழுதுகிறார் — இந்தத் தருணத்தில்.
கதையாசிரியர் என்னும் கண்ணாடி
தற்கணம் குறுநாவலை சட்டகக் கதை (frame narrative) எனலாம். அதாவது, கதைக்குள் கதை.
வெளிப்புற சட்டகம்: கதையாசிரியர்-கதாபாத்திரம் (அவனுக்கு பெயர் தெரியாது) மசூதி திண்ணையில் அமர்ந்து, இம்தியாஸ் மற்றும் நஸீருடன் சேட்டிடமிருந்து கேட்கிறான்.
உள்புற கதை: சேட் 1995-இல் நடந்த கொலை வழக்கை விவரிக்கிறார்.
இந்த இரண்டு அடுக்குகளிலும் சேட் முழு உயிருடன் இருக்கிறார். கதையாசிரியர்-கதாபாத்திரம் வெற்று திரை போல் இருக்கிறான் — சேட்டின் வார்த்தைகள் அதில் பிரதிபலிக்கின்றன, ஆனால் திரை தானாக ஒளிர்வதில்லை.
இது பிரச்சினையா? (விடை: வாசகரைப் பொறுத்தது!)
இது என்னவகை படைப்பு?
வகை: வெளிப்படையாகப் பார்க்கும்போது — குற்றக் கதை. உண்மையில் — தத்துவ கட்டுரை, அறிவுறுதி (epistemology) பற்றியது, துப்பறிவாளனின் உடையணிந்து மலையாளம் கலந்த தமிழில் பேசுவது.
அமைப்பு: ஆறு வெளியான அத்தியாயங்கள் (தொடர் வடிவம்). ஓய்வுபெற்ற கேரள போலீஸ் அதிகாரி, ஹாஜி மூஸா சுலைமான் சேட் — கடைசியாக காசர்கோட்டில் டி.எஸ்.பியாக பணியாற்றியவர் — மூன்று இளைஞர்களுக்கு ஜனவரி 1995-இல் நடந்த கதையை சொல்கிறார். அடையாளம் தெரியாத ஒருவன் குத்துப்பட்டு பஸ் நிலையத்தில் விழுகிறான். சாட்சிகள் இல்லை. அடையாளம் இல்லை. நோக்கம் தெரியவில்லை. துப்பறிதல்தான் குறுநாவல்.
சட்டகம்: மசூதி திண்ணையில் முதிர்ந்த கதைசொல்லி, மிஸ்பாஹா மணிகளுடன். மூன்று கேட்பவர்கள். கதையாசிரியர்-கதாபாத்திரம், சிறுவயதிலிருந்தே இந்தக் கதைகளைக் கேட்டு வளர்ந்தவன்.
இது ஆயிரத்தொரு இரவுகள் கலந்த True Detective போல் தெரிகிறதா? அது தற்செயலல்ல. ஜெயமோகன் என்ன செய்கிறார் என்பது அவருக்கு நன்றாகத் தெரியும்.
நாம் எதையும் உண்மையில் எப்படி அறிகிறோம்?
மூன்று நம்பகமற்ற அறிவு அமைப்புகளை தொடர்ச்சியாக அரங்கேற்றுகிறது இந்த நூல் — இதுவே ஜெயமோகனின் மிக முக்கியமான கட்டமைப்பு சாகசம்:
1. சிசிடிவி காட்சிப்பதிவு — 1995 தொழில்நுட்பம். குறைந்த தெளிவுத்திறன். கருப்பு வெள்ளை. போலீசார் நாட்கணக்கில் அதை உற்று நோக்குகிறார்கள். சேட் குறிப்பிடுகிறார்: “சான்று குறைவாக இருக்கும்போது, நாம் அதிகமாக ஊகிக்கிறோம்.” சிசிடிவி தரவை தருகிறது; மனம் பொருளை வழங்குகிறது. அந்தப் பதிவு, சாராம்சத்தில், அந்தக் காலத்தின் AI மாதிரி போன்றது — போதிய தரவில்லாமல் பயிற்றுவிக்கப்பட்டது, இடைவெளிகளை நிரப்பக் கூடியது.
2. கனவுகள் — துணை இன்ஸ்பெக்டர் கருணாகரனின் அழகான கவனிப்பு: “மரண பயம் அவருக்குக் கனவை வரவழைத்திருக்கிறது. அந்தக் கனவு அவர் நினைவில் இருந்த ஒன்றை வெளிக்கொண்டது, நேரடியாக அவரால் அணுக முடியாத நினைவை.” கனவை ஜெயமோகன் மீட்டுரு (retrieval) வழிமுறையாக காண்கிறார் — மாய நம்பிக்கை அல்ல, சேமிக்கப்பட்ட உண்மை உணர்விற்கான வேறொரு அணுகல் பாதை.
சங்கிலி இதுதான்: சிசிடிவி → கனவு → மாயத்தோற்ற நினைவு → பகுதி எழுத்தறிவு → சரியான விடை.
இதை “1995 போலீஸ் விசாரணை” என்பதற்குப் பதிலாக “2026 AI pipeline” என்று மாற்றினால், இது LLM-கள் எப்படி இயங்குகின்றன என்பதன் நேரடி விளக்கம். ஜெயமோகன் AI உருவகம் எழுதவில்லை. அதைவிட கலக்கமூட்டும் ஒன்றை எழுதுகிறார் — மனித அறிவாற்றல் எப்போதும் இவ்வளவு நம்பகமற்றதாகவே இருந்தது, மேலும் நம்பகமற்றதாக இருந்தாலும் எப்போதும் இவ்வளவு பயனுள்ளதாகவே இருந்தது என்று காட்டுகிறார்.
சேட்டின் பின்னணி: “நான் குஃப்ருல் ஜுஹூத்-ஆக இருந்தேன் — என் சொந்த வீழ்ச்சிக்கு சாட்சியாக இருந்தேன், உண்மையான விசுவாசி ஆவதற்கு முன்.” குற்றக்களங்கள் வழியாக அவர் அல்லாஹ்வை எப்படி கண்டுபிடித்தார் என்ற கதை. தலைமுறை குற்றவுணர்வு மற்றும் நம்பிக்கையின் கடத்தல் என்ற கருப்பொருள் ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் ஓடுகிறது.
Agile retrospective
“கட்டை விரல்” (அறிக்கைகள்) மற்ற நான்கையும் தொடுகிறது. அவர் பேசுவது:
Parallel processing: பல போலீஸார் தனித்தனியாக அதே சாட்சியை விசாரித்து பிறகு குறிப்புகளை ஒப்பிடுகிறார்கள்
Checklist ஒழுக்கம்: “அனுபவம் வாய்ந்த விசாரணையாளர்கள்கூட பழக்கத்தை நம்பினால் தவறவிடுவார்கள்”
Code review இணை: விசாரணை அதிகாரி கவனிக்க வேண்டும், ஆனால் நேரடியாக தொழில்நுட்ப வேலையை செய்யக்கூடாது — கவனம் விசாரணை அடுக்கிலேயே இருக்க வேண்டும்
Separation of concerns: இளைஞர்களையும் சலித்த மூத்தவர்களையும் அடித்தள வேலையில் நியமிக்கக்கூடாது என்று தெளிவாகச் சொல்கிறார்
பிறகு வருகிறது சிசிடிவி பகுதி, அது debugging அமர்வு போல்: “திரும்பத் திரும்ப பதிவுகளை ஓட்டிப் பார்த்தோம். பார்த்த ஒவ்வொருவரும் வேறு வேறு விஷயங்களைக் கண்டார்கள்.” இது நேரடியாக: வேறு வேறு unit tests வேறு வேறு bugs-ஐப் பிடிக்கும். பதிவுகள் codebase. போலீஸார் reviewers.
மொத்த நூலிலுமே மிகவும் ஆழமான software engineering உண்மை இது: “நமது உள்ளம்தான் நமது கண்ணை இயக்குகிறது. நமது உள்ளத்திற்குத் தேவையானதுதான் கண்ணில் படும். ஆனால் காமிராவுக்கு அப்படி தனித் தேர்வு இல்லை.”
இது automated testing vs. manual QA-க்கான முழு வாதம்.
🟢 அல்லாஹ் / முஸ்லிம் இஸ்லாம் / 18 முறை / நம்பிக்கை மற்றும் காவலர்கள்
ஹாஜி மூஸா சுலைமான் சேட் பரிகாசத்திற்குரிய முஸ்லிம் அல்ல. சின்னஞ்சிறு முஸ்லிம் பாத்திரம் அல்ல. சமீபகால தமிழ் புனைவில் மிகவும் சுவாரஸ்யமான பாத்திரம் அவர். இஸ்லாம் அவரின் அறிவுறுதியில் உண்மையிலேயே ஊறிப்போனது. விசாரணை இடைவெளி அடையும்போதெல்லாம்: “இது அல்லாஹ் நம்முடன் விளையாடும் விளையாட்டு.” அவர் பதினெட்டு முறை “பிஸ்மில்லாஹிர் ரஹ்மானிர்ரஹீம்” சொன்ன பிறகு — ஒவ்வொரு முன்னேற்றமும் வருகிறது.
கதையாசிரியர் ஆரம்பத்தில் கேட்கிறான்: “நீங்கள் சொற்பொழிவாளராக இருக்கும் இப்போது, போலீசராக இருந்தபோதை விட அல்லாஹ் குறைவாகத் தெரிகிறாரா?” சேட்டின் பதில்: “நான் குற்றத்திற்கு சாட்சியாக இருந்தபோது, அல்லாஹ் என்னை பார்க்க வைக்க வேண்டியிருந்தது. இப்போது நான் ஏற்கனவே விசுவாசி. இனி என்னிடம் காட்ட வேண்டியது அவனுக்கு இல்லை.”
இது நாட்டுப்புற மூடநம்பிக்கை அல்ல. இது சான்றுகளை இறைவனின் வாக்காகக் காணும் மிக நுட்பமான இறையியல்.
நடைமுறையில்லாத பாதுகாப்பு வெறும் நாடகம். குற்றவாளி வேகமாக மாற்றியமைக்கிறான். ஒரே ஒரு பாதுகாப்பு முறையான, சலிப்பான, திரும்பத் திரும்ப செய்யப்படும் நெறிமுறை. இதை சேட் இஸ்லாமிய சடங்கு வழியே நிலைநிறுத்துகிறார்.
🔵 குற்றக்கதைகளின் பரோடி
வகையினத்திற்குள்ளிருந்தே வகையின் விமர்சனம். சேட் சொல்கிறார்: “ஒவ்வொரு துப்பறியும் கதையிலும் கடைசியில் மின்னல் போல் தோன்றி மறைபவர் அல்லாதான்” — இது அவரின் இறையியலை விளக்குவதோடு, குற்றக் புனைவின் deus-ex-machina தீர்வுகளை பரோடி செய்வதும் ஒரே நேரத்தில் நடக்கிறது. கேட்பவர்கள் ஆன்மீகக் கதையையோ அல்லது சுவாரஸ்ய நிகழ்ச்சியையோ எதிர்பார்க்கிறார்கள். இரண்டையும் பெறுகிறார்கள், இல்லவே இல்லை என்பதும் பெறுகிறார்கள், அதைவிட விசித்திரமான ஒன்றும் பெறுகிறார்கள்.
திரைக்கதை உணர்வு. ஒவ்வொரு அத்தியாயமும் திருப்பங்களுடன் முடிகிறது; திரைப்பட அத்தியாய அட்டையும் சரியே. முதல் அத்தியாயத்தில் காட்சி அமைவு (சரியான நேரம்: இரவு 12:10, ஜனவரி 10, 1995; அனியன் பாவா சேட்டன் பாவா திரைப்படம் வெளியாகி இரண்டாவது நாள்; பஸ் நிலையத்தில் எட்டு நியான் விளக்குகள்; அருகே இரு நூறு மூங்கில் கூடைகள்) production-ready. சென்னையிலோ கொச்சியிலோ யாரோ ஒருவர் இதை தழுவுவார். ஏறக்குறைய அதற்காகவே வடிவமைக்கப்பட்டது போல் தோன்றுகிறது.
என்ன விடுபட்டிருக்கிறது
பெண்கள் கவர்ச்சியானவர்கள் ஆனால் இரண்டாம் நிலையினர். ரோஸி இந்தக் குறுநாவலில் மிகவும் உயிரோட்டமான பாத்திரம்; அவள் மூன்று பக்கங்களில் தோன்றி மறைகிறாள். கொலையுண்டவனை அறிந்த இருபாலினச் சாட்சி — தினமும் விசாரிக்கப்படுகிறார், முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவர் — ஒரே ஒரு வரியில் குறிப்பிடப்பட்டு மறைந்துவிடுகிறார். விளிம்புநிலையை தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்ளும் இலக்கிய எழுத்தாளருக்கு, இவை பரிசீலிக்கப்படாத தேர்வுகளாகத் தெரிகின்றன.
கதையாசிரியர்-கதாபாத்திரம் மெலிந்திருக்கிறது. அவன் அதே சமுதாயத்தைச் சேர்ந்தவன், சிறுவயதில் சேட்டின் கதைகளைக் கேட்டு வளர்ந்தவன், இப்போது கேள்வி கேட்கும் முதிர்வுள்ளவன் என்பது தெரிகிறது. ஆனால் சேட்டின் அற்புதமான குறிப்பான இயல்புகளுடன் ஒப்பிடும்போது, கதையாசிரியர் வெறும் சிசிடிவி.
அவனைப் பற்றி நாம் அறிவது:
சேட்டின் கதைகளைக் கேட்டு வளர்ந்தவன்
இப்போது சற்றே சந்தேகவாதி — சேட்டை “சீண்ட” நினைக்கிறான்
கேள்விகள் கேட்கிறான் — கூர்மையான கேள்விகள்
இவ்வளவுதான். இது கதாபாத்திரத்தின் அறிமுகம் அல்ல — இது கேமராவின் அறிமுகம்.
அவனுக்கு தொழில் என்ன? தெரியாது. அவன் எங்கிருந்து வருகிறான்? தெரியாது. அவனுக்கு சேட்டிடம் என்ன உணர்வு — பயம், மரியாதை, அன்பு, எரிச்சல்? தெளிவில்லை. சேட்டின் கதைகள் அவனை உள்ளுக்குள் எப்படி பாதிக்கின்றன? காட்டப்படவில்லை.
ஒரேயொரு தருணத்தில் கதையாசிரியர் தனது உள்ளுணர்வை வெளிப்படுத்துகிறான். சேட் சொல்கிறார்:
“மகனே, மனம் என்பது என்ன? செய்யாத குற்றங்களை தேக்கிவைத்திருக்கும் ஏரிதானே?”
உடனே கதையாசிரியர் எழுதுகிறான்: “அந்த வரி எனக்கு அதிர்வை அளித்தது.”
இது நல்ல தொடக்கம். இங்கே மனிதன் தெரிகிறான். ஆனால் உடனே அதை விட்டுவிட்டு கதை தொடர்கிறது. அந்த அதிர்வு என்ன? ஏன் அந்த வரி குறிப்பாக அவனை தொட்டது? அவன் வாழ்க்கையில் “செய்யாத குற்றங்கள்” ஏதாவது இருக்கின்றனவா?
ஒரு வரி, பிறகு மௌனம்.
இது திரைப்படத்தில் நடிகன் திடீரென்று கேமராவை நேரடியாக பார்த்து, பிறகு மீண்டும் பார்வையை திருப்பிக்கொண்டு கதையில் மூழ்குவது போல் இருக்கிறது. இடைவெளி — நிரப்பப்படாமல் போனது.
ஏன் இது முக்கியம்? கட்டமைப்பு ரீதியான விளைவு
சட்டகக் கதைகளில் (frame narratives) கதையாசிரியர்-கதாபாத்திரம் இரண்டு வேலைகளை செய்ய வேண்டும்:
முதல் வேலை: உட்கதையை (inner story) நம்மிடம் கொண்டுவருவது — இதை இவன் செய்கிறான், நன்றாகவே செய்கிறான்.
இரண்டாம் வேலை: உட்கதை அவனை எப்படி மாற்றுகிறது என்பதை காட்டுவது — இதை செய்வதில்லை.
முக்கியமான (இலக்கியத்தரமான) சட்டகக் கதையில், உட்கதையும் வெளிக்கதையும் ஒன்றை ஒன்று பிரதிபலிக்கின்றன, சவால் செய்கின்றன, மாற்றுகின்றன. ஆயிரத்தொரு இரவுகளில் ஷெஹரசாத் தொடர்ந்து கதை சொல்கிறாள் — ஆனால் அந்தக் கதைகள் ஷாரியாரை, அவளை, நம்மை மாற்றுகின்றன. Heart of Darkness-இல் மார்லோ கொன்ராட்ஸின் கதை சொல்கிறான் — ஆனால் அந்தக் கதை மார்லோவை உள்ளே இருந்து திரிக்கிறது, அது நமக்கு தெரிகிறது.
தற்கணத்தில் சேட்டின் கதை கேட்கும் இளைஞனை திரிக்கிறதா? தெரியவில்லை. அவன் முடிவில் மாறியிருக்கிறானா? தெரியவில்லை. அவன் சேட்டின் நம்பிக்கையை ஏற்கிறானா, மறுக்கிறானா, தவிக்கிறானா? தெரியவில்லை.
இதனால் கதை ஒரு ஒற்றை அடுக்காக மட்டுமே இயங்குகிறது — சேட்டின் விசாரணை கதை மட்டுமே. வெளிப்புற சட்டகம் வெறும் அலங்காரமாகிவிடுகிறது.
இது ஜெயமோகனுக்கு மட்டும் உரியதல்ல. தமிழ் இலக்கியத்தில் சட்டகக் கதை மரபு (கதையைக் கேட்பவன் யார் என்பது) பெரும்பாலும் கவனிக்கப்படுவதில்லை.
சங்க இலக்கியத்தில் “யாம் கேட்டனம்” என்று சொல்வார்கள் — கேட்பவன் வெளிப்படையாக இருக்கிறான், ஆனால் அவர் என்பது சடங்கு நிலை மட்டுமே.
ஆனால் நவீன புனைவில் — குறிப்பாக குறுநாவல் வடிவத்தில் — கேட்பவன் யார் என்பது கதைக்கு மற்றொரு இரண்டாம் பரிமாணத்தைத் தர வேண்டும்.
ஜெயமோகனின் வெண்முரசில் சில இடங்களில் கதையைக் கேட்பவர்களின் உள்ளுணர்வுகள் கதையை வேறுவிதமாக சித்தரிக்கின்றன — அந்த நுட்பம் தற்கணத்தில் தெரியவில்லை.
கதையாசிரியர் உருவெடுக்கும் நாள் வரும்போது, தற்கணம் ஒரு நல்ல குறுநாவலிலிருந்து ஒரு தலைசிறந்த குறுநாவலாக மாறும் வாய்ப்பு இருக்கிறது.
அதுவரை, நாம் சேட்டை மட்டுமே காண்கிறோம் — அது போதும் என்று சொல்லலாம், ஆனால் அது மட்டுமே போதும் என்று சொல்ல முடியாது.
முழுமையாக வாசிக்காமல் தூக்குவது — ஐந்து அத்தியாயங்கள், தீர்வு படிப்பதற்குள் எடுப்பார் எனத் தெரிந்தும் உடனடியாக சேமிக்காதது என் பிரச்சினைதான். இருந்தும், விசாரணையின் நேர்த்தி அதன் சொந்த அறிவுறுதிச் சுமையின் கீழ் சரிந்துவிடலாம் என்று சுட்டிக்காட்டுவது நியாயமற்றதும் தவிர்க்கமுடியாததும் ஆகும். தீர்வு மிகவும் சுத்தமானதாக வந்தால், எல்லா அழகான நிச்சயமின்மையும் நாடகமாக இருந்திருக்கும்.
“குற்றவாளிகளையும் விதவிதமான குற்றங்களையும் உருவாக்கி அல்லாஹ் அவரை நம்பும்படி நம்மை கட்டாயப்படுத்துகிறார்தானே?”
“நாம் பார்ப்பது யதார்த்தமா, அல்லது யதார்த்தத்தின் நிழலா?”
குகையை நினைவுபடுத்திக்கொள்வோம்
பிளேட்டோவின் குடியரசு (Republic) நூலில் சொக்ரடீஸ் விவரிக்கும் காட்சி இது:
குகையில் சிறைப்பட்ட மனிதர்கள். பிறப்பிலிருந்தே கழுத்தும் கைகளும் கட்டப்பட்டிருக்கின்றன. குகையின் சுவரை மட்டுமே பார்க்க முடியும். அவர்கள் பின்னால் நெருப்பு எரிகிறது. நெருப்பிற்கும் கைதிகளுக்கும் இடையே பொம்மைகளும் பொருட்களும் கொண்டு செல்லப்படுகின்றன. அவற்றின் நிழல்கள் மட்டுமே சுவரில் தெரிகின்றன.
அந்த நிழல்களே அவர்களுக்கு யதார்த்தம்.
ஒருவன் மட்டும் விடுவிக்கப்படுகிறான். நெருப்பை பார்க்கிறான். கண்கள் எரிகின்றன. வெளியே சூரிய ஒளியில் நடக்கிறான். குருடாகிவிடுகிறான். நிழல்கள்தான் உண்மை என்று நம்பியவன் இப்போது உண்மையான உலகை தாங்க முடியாமல் தடுமாறுகிறான்.
திரும்பி குகையில் வருகிறான். பகிர்கிறான். எவரும் நம்பவில்லை.
தற்கணம் என்னும் நவீன குகை
ஜெயமோகனின் தற்கணம் படிக்கும்போது, பிளேட்டோவின் குகை திடீரென்று மிகவும் குறிப்பிட்டதாக, மிகவும் 1995-ஐ சேர்ந்ததாக, மிகவும் காசர்கோட்டைச் சேர்ந்ததாக மாறுகிறது.
ஐந்து அத்தியாயங்களிலும் ஒரேயொரு கேள்வி மட்டுமே இருக்கிறது, வெவ்வேறு வடிவங்களில்:
நாம் காண்பது யதார்த்தமா, அல்லது யதார்த்தத்தின் நிழலா?
இரண்டும் மறைமுகமானவை: நேரடி யதார்த்தம் அல்ல, அதன் பிரதிபலிப்பு
இரண்டும் கருப்பு வெள்ளை: தற்கணத்தில் நேரடியாகவே சொல்கிறார் ஜெயமோகன்: கருப்பு வெள்ளை சிசிடிவியில் பச்சை நிறம் இருட்டாகிவிடுகிறது, வண்ண ஆடைகள் மறைந்துவிடுகின்றன, முகங்களின் நுணுக்கங்கள் மட்டுமே தெரிகின்றன
இரண்டும் முழுமையற்றவை: குகையின் நிழல் பொருளின் ஒரு பக்கம் மட்டுமே காட்டுகிறது; சிசிடிவி ஒரு கோணம் மட்டுமே பதிவு செய்கிறது
ஆனால் இங்கே ஜெயமோகன் பிளேட்டோவை ஒரு படி மேலே கொண்டுசெல்கிறார்:
பிளேட்டோவுக்கு நிழல் என்பது ஏமாற்றம் — உண்மையிலிருந்து விலகல். ஆனால் சேட் சொல்கிறார்:
“எந்த அளவுக்கு சான்று குறைவாக இருக்கிறதோ அந்த அளவுக்கு கூடுதலாக ஊகிக்கிறோம்.”
அதாவது: நிழல் குறைவாக இருக்கும்போது மனித மனம் அதிகமாக இயங்குகிறது. நிழலின் குறைபாடே சில நேரங்களில் உண்மையை நெருங்கும் வழி.
இது பிளேட்டோவின் திருப்பம். குகையிலிருந்து வெளியேறியவன் மட்டுமே உண்மையை காண்கிறான் என்று பிளேட்டோ சொன்னார். ஜெயமோகன் சொல்கிறார்: சில நேரங்களில் குகைக்குள்ளிருந்தவன், நிழல்களை நேசித்தவன், அந்த நிழல்கள் வழியாகவே உண்மையை கண்டுபிடித்துவிடுகிறான்.
நிழல் இரண்டு: நாராயணனின் கனவு — குகையின் உள்ளே குகை
அன்று இரவு அவர் யாரையோ கண்டார். மங்கலாக. போதையில். இரவிருட்டில். அது ஏற்கனவே நிழல். அந்த நிழலை அவர் முழுமையாகக் காணவில்லை; காணமுடியவில்லை. ஆனால் அவர் மனம் அந்த நிழலை அவருக்கும் தெரியாமல் சேமித்துவைத்தது.
கனவு என்பது என்ன? குகையின் உள்ளே இன்னொரு குகை. அங்கே நிழல்களின் நிழல்கள் விழுகின்றன.
ஆனால், இதுதான் ஜெயமோகனின் அற்புதமான தலைகீழ் — கனவிலேயே, அந்த மிகவும் மறைமுகமான அடுக்கிலேயே, உண்மை கசிந்து வருகிறது.
கருணாகரன் சொல்கிறான்:
“அவர் நேரில் நினைவுகூர முடியாத ஒன்றை கனவில் பார்த்து விட்டார். அவருடைய மனதின் ஆசை அவரை பாதுகாக்க வேண்டும் என்று அந்தக் கனவை வரவழைத்தது.”
பிளேட்டோவிற்கு நிழல் → யதார்த்தம் என்பது நேர்கோட்டு பயணம். குகையை விட்டு வெளியேறி சூரியனைப் பார்க்க வேண்டும்.
ஜெயமோகனுக்கு நிழல் → நிழலின் நிழல் → யதார்த்தம் என்னும் சுழல் பயணம். மேலும் மேலும் ஆழத்தில் இறங்கும்போது, திடீரென்று ஒளி தெரிகிறது.
நிழல் மூன்று: ரோஸியின் எழுத்துகள் — குகையின் மொழி
பிளேட்டோவின் குகையில் கைதிகள் நிழல்களுக்கு பெயர் வைக்கிறார்கள். அந்தப் பெயர்களே அவர்களுக்கு மொழி, அறிவு, யதார்த்தம்.
ரோஸிக்கு ஆங்கில எழுத்துகள் வெறும் வடிவங்கள்: பொருளற்ற நிழல்கள். KWTA என்பது அவளுக்கு நான்கு வரைபடங்கள் மட்டுமே. அவள் அவற்றை சுவரில் விழும் நிழல்களைப் போல் பார்க்கிறாள்; வடிவம் தெரிகிறது, ஆனால் பொருள் தெரியவில்லை.
ஆனால், குகையின் கைதி போலவே — அந்த வடிவத்தை அவள் நினைவில் வைத்திருக்கிறாள். அந்தப் பையில் பார்த்த நான்கு வடிவங்கள், காலங்கழித்தும் மனதில் பதிந்திருக்கின்றன.
பிளேட்டோவின் தர்க்கம் இங்கே இயங்காது. நிழலை பார்த்தவள், நிழலை மட்டுமே புரிந்தவள், ஆனால் அந்த நிழலே உண்மையை நோக்கிய திறவுகோலாகிவிட்டது.
“ஒரு அர்த்தமும் இல்லைதான். ஆனால் நாம் இதையே மேலே கொண்டு செல்வோம்.”
என்று சேட் சொல்கிறார். இது பிளேட்டோவுக்கு ஏற்புடையதல்ல. பிளேட்டோவிற்கு அர்த்தமற்றது அர்த்தமற்றதே. ஜெயமோகனுக்கு அர்த்தமற்றதில் கூட அல்லாஹ்வின் நூல் முனை ஒளிந்திருக்கலாம்.
சேட் — குகையிலிருந்து வெளியே வந்தவன்
பிளேட்டோவின் கதையில் குகையிலிருந்து வெளியே வந்தவன் ஒரு தத்துவஞானி. சூரிய ஒளியை தாங்கிக்கொண்டு, திரும்பி குகைக்கு வருகிறான். உண்மையைச் சொல்கிறான். யாரும் நம்பவில்லை.
சேட் அந்த பாத்திரம்.
குற்றவியல் உலகம்: கொலைகள், கள்ளக்கடத்தல், விபச்சாரம், பொய்ச்சாட்சிகள் — இது குகை. அவர் அதனுள் இறங்கி வாழ்ந்தார். போலீஸாராக குற்றவாளியாக நடித்தார், குற்றவாளி போலீஸாராக நடிப்பதை புரிந்துகொண்டார். குகையின் இருட்டில் கண்கள் பழகியது.
பிறகு ஓய்வுபெற்றார். மசூதி திண்ணையில் அமர்ந்தார். நிழல்களிலிருந்து வெளியே வந்தார்.
ஆனால், முக்கியமான இடத்தில் பிளேட்டோவின் தத்துவஞானியிலிருந்து சேட் வேறுபடுகிறார்:
பிளேட்டோவின் தத்துவஞானி சூரியனை, அதாவது தூய இடியாவை (Form of the Good), நேரடியாக காண்கிறான். சேட் சொல்கிறார்:
“இப்போது நான் முழுமையான முஃமின் ஆகிவிட்டேன். இப்போது அவன் பணி காலையில் அல்ஹம்துலில்லாஹ் சொல்ல வைப்பது மட்டும்தான்.”
பிளேட்டோவின் தத்துவஞானி நேரடி தரிசனம் பெறுகிறான். சேட் நம்பிக்கையில் இயங்குகிறார் — நேரடி தரிசனமில்லாமல். குகையிலிருந்து வெளியே வந்தவர், சூரியனை பார்க்கவில்லை; சூரியன் இருக்கிறது என்று நம்புகிறார்.
இது பிளேட்டோவின் கட்டமைப்பில் ஓர் இஸ்லாமிய திருப்பம். கைப் (அல்லாஹ்வின் கண்ணுக்கெட்டாத்தன்மை) என்பது இஸ்லாமிய இறையியலின் மையம். நேரடி தரிசனம் இல்லை; நம்பிக்கை மட்டுமே.
போலீஸ் முறை: குகையிலிருந்து வெளியேறும் ஏணி
பிளேட்டோவின் குகையில் கைதிகளை விடுவிப்பது யார்? கட்டுகளை அறுப்பது யார்? அவர் சொல்லவில்லை. வெளியே ஒருவன் வந்து இழுத்துச்செல்கிறான் — அந்த ஒருவன் தத்துவஞானி.
தற்கணத்தில் அந்த ஏணி PAMER கட்டமைப்பு.
Place, Atmosphere, Materials, Evidence, Reports: இந்த ஐந்து படிகள் குகையிலிருந்து வெளியேறும் ஒழுக்கமான பயணம். ஒவ்வொரு படியும் நிழலிலிருந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக யதார்த்தத்தை நோக்கி நகர்வது.
சேட் சொல்கிறார்:
“குற்றம் என்பது ஒழுங்கற்றது. போலீஸ் என்பது நன்றாகத் திட்டமிடப்பட்டு செய்யப்படும் வழக்கமான செயல்பாடுகளால் ஆனது.”
பிளேட்டோவிற்கு: குகை = தோற்றம் (appearance), வெளி = யதார்த்தம் (reality).
ஜெயமோகனுக்கு: குற்றம் = குகை, போலீஸ் முறை = வெளியேறும் ஏணி.
ஆனால் ஏணி எப்போதும் வேலை செய்வதில்லை. சேட் ஒப்புக்கொள்கிறார்:
“இந்தியாவில் ஆயிரக்கணக்கான வழக்குகள் ஒருபோதும் திறக்கப்படாமல் போலீஸ் நிலையங்களில் தூங்குகின்றன.”
பிளேட்டோவின் தத்துவஞானிகள் எல்லோரும் வெளியே வருவதில்லை. சிலர் குகையிலேயே இருக்கிறார்கள். சிலர் வெளியே வந்து திரும்பி உள்ளே போகிறார்கள். சேட்டின் இந்த ஒப்புதல் அதுவே.
அல்லாஹ்: குகைக்கு வெளியே சூரியன்
பிளேட்டோவின் கட்டமைப்பில் சூரியன் என்பது Form of the Good — தூய நன்மையின் வடிவம், எல்லா யதார்த்தங்களுக்கும் மூலாதாரம்.
தற்கணத்தில் அந்த இடத்தில் அல்லாஹ் இருக்கிறார்.
சேட் சொல்கிறார்:
“எல்லா துப்பறியும் கதையிலும் கடைசியில் ஒரு மின்னல் போல் தோன்றி மறைபவர் அல்லாதான்.”
மின்னல் — தற்காலிகமான ஒளி. சூரியன் — நிலையான ஒளி. இந்த வேறுபாடு முக்கியமானது.
பிளேட்டோவின் தத்துவஞானி சூரியனை நேரடியாக பார்க்கிறான் — கண்கள் எரிந்தாலும். அது நேரடி தரிசனம், முழுமையான அறிவு.
சேட்டுக்கு அல்லாஹ் மின்னல் போல் தோன்றுகிறார் — தற்கணத்தில் மட்டுமே. அடுத்த கணம் இருட்டு. ஆனால் அந்த அப்போதைய தற்கணத்தின் ஒளியே போதும்; அடுத்த படி எடுக்க.
இதுவே குறுநாவலின் தலைப்பின் இரண்டாவது பொருள். தற்கணம் என்பது நடப்பு நேரம் மட்டுமல்ல — அல்லாஹ் தெரியும் தருணம். அது நிலைத்திருப்பதில்லை. மீண்டும் விசாரணை, மீண்டும் இருட்டு, மீண்டும் (ஒரே) ஒரு தற்கணம்.
இரண்டு தத்துவஞானிகளின் முரண்
குறியீடு
பிளேட்டோ
ஜெயமோகன் / சேட்
நிழல்
ஏமாற்றம், தவிர்க்கவேண்டியது
தரவு, பயன்படுத்தவேண்டியது
குகையிலிருந்து வெளியேறுவது
நேர்கோடு, ஒருமுறை
சுழல், திரும்பத் திரும்ப
யதார்த்தத்தின் இயல்பு
நிலையான, தூய வடிவங்கள் (Forms)
மாறும், கசிகின்ற, பகுதியான
அறிவின் வழி
தர்க்கம் மட்டுமே
தர்க்கம் + கனவு + நம்பிக்கை
தத்துவஞானியின் நிலை
குகைக்கு வெளியே, உச்சியில்
குகைக்குள்ளேயும் வெளியேயும், எல்லை மீது
இறுதி ஒளி
சூரியன் — நிலையான, நேரடி
மின்னல் — தற்காலிக, மறைமுக
திரும்பி சொல்வது
யாரும் நம்பவில்லை
போலீஸ் குழு நம்புகிறது, தொடர்கிறது
மிக முக்கியமான இணைப்பு: குகையின் கைதிகள் யார்?
பிளேட்டோவில் குகையின் கைதிகள் — சாதாரண மனிதர்கள், தோற்றங்களை உண்மை என்று நம்புபவர்கள்.
தற்கணத்தில் குகையின் கைதிகள் யார்?
நாம் தான். வாசகர்கள்.
ஜெயமோகன் புத்திசாலியான கட்டமைப்பை அமைக்கிறார்: இந்தக் கதை, கதைசொல்லி சொல்வதாக இருக்கிறது. அந்தக் கதை 1995-இல் நடந்தது. அதை 2026-இல் படிக்கிறோம். நாம் கதையின் நிழலை பார்க்கிறோம் — கதையை அல்ல. கதை நிழலின் நிழலை பார்க்கிறது — யதார்த்தத்தை அல்ல.
அப்படியிருந்தும், பிளேட்டோவைப் போல், ஜெயமோகனுக்கும் — நிழல்கள் வழியாக உண்மை தெரிகிறது.
குகையும் தற்கணமும்
பிளேட்டோ கேட்டான்: “நிழல்களை விட்டு வெளியே வர துணிவு இருக்கிறதா?”
ஜெயமோகன் கேட்கிறார்: “நிழல்கள் வழியாகவே உண்மையை காண முடியும் என்ற நம்பிக்கை இருக்கிறதா?”
இரண்டு கேள்விகளுக்கும் ஒரே விடை — அல்லாஹ்வுடன் விளையாட்டு.
குகை என்றும் இருக்கும். நிழல்கள் என்றும் விழும். சூரியன் நேரடியாகத் தெரிவதில்லை. ஆனால் ஒவ்வொரு தற்கணத்திலும் — ஒரு மின்னல் தோன்றும்.
லிட்ஃபெஸ்ட் செல்லும் முன் நடந்தது: இந்தியாவின் பிரபலமான இலக்கிய முகவர்: “இந்த மாதிரியான கதை இந்தியாவில் வேலை செய்யாது.” ஆனால் என் முகவர்: “உங்களிடம் திறன் இருக்கிறது. இதை நான் வெற்றி பெறச் செய்கிறேன்.” என்ன நடந்தது… அது இறுதியில்
நான்கு வாரமாக “சென்ற வார இலக்கியம்” குறித்த அறிமுகப் பதிவு இடவில்லை.
டாக்-ஜட்ஜ் தினேஷ் என்றால் பாஸ்டன் வந்து வட்டியும் முதலுமாக வசூலித்திருப்பார். ஸ்டோரி-ஜட்ஜ் சிவா சாந்த சொரூபி.
அதனால் தான் இந்த வாரம் பெருமாள், தேசாந்திரி, ஆசான் என எல்லோருக்கும் 33.33%.
அவர் உன்னதம். நான் என்றும் ஞானபீடம்.
அவர் இலக்கிய கோளாறு. நான் அசல் கோலார்.
அதிருக்கட்டும்.
5 இல் பேசியது:
1. நல்லக்கண்ணு x சோ.தர்மன்: த.மு.க.எ.ச x இயக்கம் சாரா எழுத்து - இலக்கியத்திற்குள் இருக்கும் இடது/மார்க்சிஸ்ட் அரசியல்
2. அகழ் & வல்லினம் இதழ்
3. வண்ணநிலவன், போகன் சங்கர், சுரேஷ் வெங்கடாத்ரி இன்ன பிறர் விவாதத்தில்: ஜெயகாந்தன் வெகுசனமும் x தி. ஜானகிராமனின் காமத்துப்பாலும்
6 இல் பேசியது:
1. வரலாற்றாய்வாளர் மயிலை சீனி. வேங்கடசாமி எழுதிய களப்பிரர் ஆட்சியில் தமிழகம் நூலை : களப்பிரர் காலத்து இலங்கை - பாலா கருப்பசாமி
3. ஞானபீடம் : ஜெயமோகன் ஏன் பொங்கினார்? - வைரமுத்து, கங்கை அமரன், பஞ்சு அருணாச்சலம் என நீளும் பாடல் நோபல்
7 இல் பேசியது:
1. எஸ். ராமகிருஷ்ணன் - அமைதிப் புயல்: அட்சரம் முதல் அகிலம்!
2. ஆனந்த சந்திரிகை & இயல் | சிறார் மின்னிதழ்
3. 2026 - எழுத்தாளர் பி.ச. குப்புசாமி இலக்கிய விருது - க. மோகனரங்கன்.
8 இல் பேசியது:
1. விபரீத ராஜயோகமும் அகத்திக்கீரை தண்ணிச்சாறும் - சாரு நிவேதிதா கதை
2. விமலாதித்த மாமல்லனின் சிபிஐ கதைகள் தொகுப்பு - நியாயங்களின் திரிசங்கு: காளிப்பிரசாத்
3. இலக்கியம் பற்றிய தவறான புரிதல்கள் : சுரேஷ் ப்ரதீப்
மேலும்: வல்லினம் அ) டோன் கனவில் கண்ட இல்லறம் by ஷஃபிக் கசாலி : தமிழில்: சல்மா தினேசுவரி ‘Bahagia di Dalam Balang Kaca’ சிறுகதை தொகுப்பில் வெளியிடப்பட்டது. (மலேசிய புத்தக மற்றும் மொழிபெயர்ப்பு நிறுவனம், 2016); ‘Cerpen Syafiq Ghazali’ (Buku Fixi, 2024) இல் மறுபதிப்பு செய்யப்பட்டு வெளியிடப்பட்டது.
ஆ) பனிக்குடில் by ரோஸ்லான் ஜொமெல் : தமிழில்: பிருத்விராஜூ ‘செரங்கா டீ டாலாம் கெப்பாலா’ (Serangga di Dalam Kepala) எனும் சிறுகதை தொகுப்பில் இடம்பெற்றது.
இ) அப்பா தற்கொலை செய்து இறந்தார் by நூர் அடிலா : தமிழில்: ஆசிர் லாவண்யா ஸ்வரா இதழ் 5இல் (ஜனவரி-மார்ச் 2021) இல் வெளியிடப்பட்டது. தும்பொ மென்ஜாடி போஹோன் சகுரா (Tumbuh Menjadi Pohon Sakura) (கவா புத்தகம், 2024) என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பில் சேர்க்கப்பட்டது.
ஈ) பெண்களின் நாட்டியம் by ஃபஸ்லீனா ஹிஷாமுடின் : தமிழில்: கி. இளம்பூரணன் ‘வனித்தா’ இதழில் (செப்.2017) வெளியிடப்பட்டது. ‘தாரி பசார் பெரெம்புவான்’ சிறுகதை தொகுப்பில் (Roman Buku, 2018) இடம்பெற்றது
உ) மூன்று பெண்களின் உரையாடல் by ரெஜினா இப்ராஹிம் : தமிழில்: விஜயலட்சுமி சிறுகதைத் தொகுப்பில் (புக்கு ஃபிக்ஸி, 2015) வெளியிடப்பட்டது. இந்தச் சிறுகதை, புக்கு ஃபிக்ஸி மற்றும் புத்ரஜெயா சர்வதேச புத்தகக் கண்காட்சியின் ஏற்பாட்டில், 2015ஆம் ஆண்டின் சிறந்த இருபது சிறுகதைகளுள் (புக்கு ஃபிக்ஸி, 2016) ஒன்றாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது.
ஊ) சிறுகதை → பேங்கோ → by சுனில் கிருஷ்ணன் எ) சிறுகதை → சுழலும் ஆழி → by கமலதேவி ஏ) சிறுகதை → நச்சுப்புன்னகை → by கெளதம் நாராயணன் ஐ) சிறுகதை → பெருமுலை → by பிரபு முருகானந்தம் ஒ) கட்டுரை → மொழியும் சொல்லும் → by அ.பாண்டியன் ஓ) மலாய் சிறுகதைகளை தமிழுக்கு மொழிபெயர்க்கும் பணி ஔ) கட்டுரை → கலை பண்பாடு ஆவணமாக்கல் → by ரம்யா ஃ) புத்தகப்பார்வை → நாடு விட்டு நாடு: தனிமனிதக் கதையில் சமூக ஆவணம் → by இன்பா க) பதிவு → முன்னோடிகளின் வரிசையில் → by அரவின் குமார்
வாசகசாலை
எழுத்தாளர் சுபியின் யாறு, பன்னிரண்டு சிறுகதைகளைக் கொண்ட யாறு – சிறுகதைத் தொகுப்பை முன்வைத்து : —> ஆழ்மனத் திசைகள் – ராஜேஷ் வைரபாண்டியன்
செங்காட்டுப் பூ :: சிறுகதைத் தொகுப்பு ::முகிலன் பாரதி ::தமிழ் வெளி வெளியீடு —> தடமற்ற வாழ்வில் தடயமற்ற வாக்குறுதிகளின் நகரதலில்… – இளையவன் சிவா
கவிஞர் நரனின் கவிதைத் தொகுப்பின் தலைப்பு ‘மிளகு-பருத்தி- மற்றும் யானைகள்’. சால்ட் பதிப்பகம் வெளியிட்டுள்ளார்கள். 2020ஆம் ஆண்டில் வெளிவந்த புத்தகம். :: -தயாஜி, மலேசியா
பழைய கணக்கு (வாத்தியார்)…..! – கே.ரவிஷங்கர் சிறுகதை
முத்தத்தின் வாசனை! – ராம் சங்கர் சிறுகதை
வேரல் புக்ஸ் வெளியிட்டுள்ள எழுத்தாளர், கவிஞர் கண்ணன் விஸ்வகாந்தி அவர்களின் தாழ்வரை நாவல் பற்றிய கண்ணோட்டம் – கமலா முரளி
குணுக்கம் – சுதர்சன் சிறுகதை
எடுபிடி – கனகா பாலன் சிறுகதை
அந்த இரண்டாயிரம் ரூபாய் சிறுகதை —> ந. அருண் பிரகாஷ் ராஜ்
அகழ் அ) நேர்காணல் · மம்மர் அறுக்கும் மருந்து (1) – “நமது பல்கலைக்கழகங்கள் வெறும் வகுப்பறைகளாகச் சுருங்கிவிட்டன!” : பெருமாள்முருகன் – விஜயகுமார் ஆ) ஈழ இலக்கியம்·சிறுகதைகள் · கட்டுச் சோறு : சு. தவச்செல்வன் இ) நகுலனின் “நினைவுப் பாதை” நாவல் குறித்த “அஹம் மந்திராஸ்மி” கட்டுரை : விஷால் ராஜா
கனலி
நீலவியாபகம் By சு. வெங்கட்
சுருட்டை By கிரிசாந்
நூல் விமர்சனம் : ராஜம் கிருஷ்ணன் கட்டியெழுப்பியமணலூர் மணியம்மையின் வரலாற்றுச் சித்திரம் By சுப்பிரமணி இரமேஷ்
அ) தங்கள் பொறுப்பு ஆ) நிழலானை இ) நீரறியா அன்னங்கள் ஈ) காற்றில் மிதக்கிறோம் உ) கிளி சொல்லாதது ஊ) தொடுவிரல் எ) மன்னிப்பு : EMI வசதி உண்டு ஏ) ஐந்தாவது எம்.ஏ. ஐ) பறக்கத் தெரிந்த யானை
நிற்க… துவக்கத்தில் சொன்ன சம்பவம்?
இரு வழிகள்:
என்ன நடந்தது என்றால்… கதை இந்தியாவில் வேலை செய்யவில்லை. ஆனால் கொரியாவில் நூறாயிரம் பிரதிகள் விற்றது. “இந்திய ஆன்மா, யுனிவர்சல் வலி” என்று அவர்கள் சொன்னார்கள்.
கதை published ஆனது. Reviews வந்தது — “derivative, over-written, tries too hard.” வெளிநாட்டிற்காக இன்னொரு பிரத்தியேக பார்சல் தயார்.
Newslaundry கட்டுரையான “The Guardian, Outlook, and the elite delusion of ‘reading for pleasure’” (21 பிப்ரவரி 2026) வாசிக்க வேண்டிய ஒன்று.
தி கார்டியன் கருத்துக் கட்டுரை இந்தியர்கள் “கேளிக்கைக்காக படிக்கவில்லை” (reading for pleasure) என்றது. இந்த கூற்று சமூக ஊடகங்களிலும் இந்திய ஊடகங்களிலும் விவாதத்தை கிளப்பியது. அதை மேற்குலகின் தவறான பொதுமைப்படுத்தல் என்று கமல் உட்பட பலர் நிராகரித்தனர். அதற்கு எதிராக அவுட்லுக் இதழில் வந்த பதில், இந்தியாவில் புத்தகக் கண்காட்சிகள், இலக்கிய விழாக்கள், பல்மொழி வாசிப்பு மரபுகள் போன்றவற்றை சுட்டிக்காட்டி, இந்தியர்கள் ஆர்வமாகப் படிக்கிறார்கள் என்று வலியுறுத்தியது.
நியூஸ்லாண்டிரி கட்டுரையாசிரியர், அவுட்லுக் பதிலில் சில சரியான அம்சங்கள் உள்ளன என்று ஒப்புக்கொள்கிறார். குறிப்பாக, இந்தியாவில் “வாசிப்பு” என்பதை மேற்கத்திய தனிநபர் பொழுதுபோக்கு வாசிப்பு அளவுகோல்களால் மட்டும் அளக்க முடியாது என்பதில் அவர் சம்மதிக்கிறார். இந்தியாவின் வாசிப்பு உலகம் பல்மொழி, பல்வகை, பழைய புத்தகம் என ஒழுங்கின்மை கலந்த கூட்டுத்தன்மையுடையது.
ஆனால், அதே நேரத்தில் அவுட்லுக் கட்டுரையும் வேறு ஒரு தவறான முன்னறிவிப்பை செய்கிறது என்று ஆசிரியர் வாதிடுகிறார். புத்தகக் கண்காட்சிகளில் வரும் பெரும் கூட்டம், இலக்கிய விழாக்களின் திரளான பங்கேற்பு ஆகியவை நேரடியாக “கேளிக்கை வாசிப்பு” பரவலாக உள்ளது என்பதை நிரூபிப்பதில்லை என்று அவர் கூறுகிறார். பலர் அங்கு சமூக நிகழ்வாக, சுற்றுலா உணர்வுடன், அல்லது சமூக ஊடக புகைப்படங்களுக்காக வரலாம்; அது தொடர்ந்து வாசிக்கும் பழக்கத்தை காட்டாது.
இந்த வாதத்தை வலுப்படுத்த ஆசிரியர் தரவுகளை முன்வைக்கிறார். முக்கிய இந்திய புத்தகக் கண்காட்சிகளின் வருகையாளர் எண்ணிக்கையும் விற்பனை விவரங்களையும் இந்தியாவின் மொத்த மக்கள்தொகையுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால் — போட்டுக் கொடுத்து மிக உயர்வாக கணக்கிட்டாலும்—அவை ஒரு சதவீதத்திற்கும் குறைவான மக்களையே பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன என்று அவர் கூறுகிறார். அதனால் இந்த “பெரிய நிகழ்வுகள்” நாட்டிலெங்கும் வாசிப்பு கலாச்சாரம் பரவலாக உள்ளது என்று நிரூபிக்க முடியாது.
கட்டுரையின் மைய வாதம் இன்னும் ஆழமானது: இந்தியாவில் “கேளிக்கை வாசிப்பு” என்பது சமூக-பொருளாதார மற்றும் சாதி சார்ந்த சமத்துவமின்மைகளுடன் நெருக்கமாக இணைந்த சிறப்புரிமை. நிலையான கல்வி, ஓய்விற்கான கூடுதல் நேரம், மாநகர / புத்தகங்களுக்கான அணுகல், பொருளாதார வசதி, அமைதியான வாசிப்பு சூழல்—இவை அனைத்தும் சமமாகப் பகிரப்படவில்லை என்று ஆசிரியர் விளக்குகிறார். பலருக்கு வாசிப்பு என்பது தேர்வு மற்றும் பாடப்புத்தகத் தேவைகளுடன் தொடர்புடைய கட்டாய செயல்; பொழுதுபோக்காக வாசிப்பது ஒரு வசதி.
தனிப்பட்ட அனுபவத்தையும் அவர் பகிர்கிறார். தலித் குடும்பத்தில் வளர்ந்த தனது சிறுபிள்ளைப் பருவத்தில் பாடப்புத்தகங்களைத் தவிர வேறு புத்தகங்களை சந்திக்கும் வாய்ப்பு இல்லை; “கேளிக்கை வாசிப்பு” என்ற கருத்தே அவருக்கு பின்னர் தான் அறிமுகமானது என்று கூறுகிறார். மேலும், இந்தியாவின் இலக்கிய வளமும், “வாசகர்” என்ற அடையாளமும், குறுகிய சமூக எலீட் வட்டாரத்தில்தான் பெரும்பாலும் உருவாக்கப்பட்டு கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது என்றும் அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
மொழி மற்றும் வர்க்கச் சிக்கலும் இங்கு முக்கியம் என்று கட்டுரை குறிப்பிடுகிறது. இந்தியர்களில் மிகச் சிறிய பகுதியே ஆங்கிலம் பேசுகின்றனர்; பிராந்திய மொழிகளுக்குள்ளும் அணுகல் சமமில்லை. இணையம் மற்றும் டிஜிட்டல் தளங்கள் சில மாற்றங்களைக் கொண்டு வந்துள்ளன, புறக்கணிக்கப்பட்ட குரல்கள் அதிகமாக எழுதத் தொடங்கியுள்ளன என்பதை ஆசிரியர் ஏற்றுக்கொள்கிறார். இருப்பினும், இந்த முன்னேற்றங்கள் சமமாக இல்லை; அடிப்படை கட்டமைப்பு சமத்துவமின்மைகள் இன்னும் நீடிக்கின்றன என்று அவர் வலியுறுத்துகிறார்.
இறுதியாக, அவுட்லுக் பதிலும் தி கார்டியன் கட்டுரையும் இரண்டும் இந்திய வாசிப்பு நிலையை எளிமைப்படுத்துகின்றன என்று ஆசிரியர் முடிவுக்கு வருகிறார். மேற்கத்திய அளவுகோல்களை விமர்சிப்பதில் அவுட்லுக் சரியாக இருந்தாலும், அதற்கு பதிலாக கூட்டம் மிக்க இலக்கிய நிகழ்வுகளை ஆதாரமாக காட்டுவது மேற்பரப்பானது என்று அவர் கூறுகிறார். மொத்தத்தில், இந்தியாவில் “கேளிக்கை வாசிப்பு” இன்னும் பொதுவான பழக்கமாக இல்லை; அது சாதி, வர்க்கம், கல்வி மற்றும் அணுகல் போன்ற காரணிகளால் கட்டுப்படுத்தப்படும் ஒரு சிறப்புரிமையாகவே உள்ளது என்பதில் ஆசிரியர் The Guardian-ன் அடிப்படை மதிப்பீட்டிற்கு நெருக்கமாக நிற்கிறார். உண்மையான மாற்றம் ஏற்பட வேண்டுமெனில், வாசிப்பை பரவலாக்கும் கட்டமைப்பு தடைகள் நீக்கப்பட வேண்டும்; இல்லையெனில் அது சிறிய எலீட் வட்டாரத்தின் உரிமையாகவே தொடரும் என்று கட்டுரை வலியுறுத்துகிறது.
இந்தக் கதையின் மையக் கருத்து உண்மையிலேயே சுவாரஸ்யமானது: ஒரு சொல் — ஜெபமாக பேயுரு கூத்தாக வெறியுருக் கொள்வது; ஊரின் பெயர் உள்ளுணர்வின் நிலையாக மாறுவது; மொழி அகத்திணையின் சிறையாகவோ, விடுதலையாகவோ மாறுவது. ஆனால் சக்தி வாய்ந்த கருத்தும் சக்தி வாய்ந்த கதையும் ஒன்றல்ல.
—
1. உணர்வு ஆழமின்மை — கதையின் மிகப் பெரிய தோல்வி
இது கதையின் மிகத் தீவிரமான பிரச்சினை.
அந்தப் பெண்தான் கதையின் நெறிமுறை மையம், உணர்வு மையம். ஆனால் ஜெயமோகன் அவளுடைய உள்ளுணர்வை நமக்குக் காட்டவே மறுக்கிறார். அவளது அறிகுறிகளை மட்டும் காட்டுகிறார் — திரும்பத் திரும்ப வரும் வார்த்தை, வீட்டுக்குள் மட்டுமே வாழ்தல், உலகைப் பற்றிய குழந்தைத்தனமான புரிதல் — ஆனால் அவளுடைய அனுபவத்தை ஒருபோதும் தருவதில்லை. அவள் என்ன உணர்கிறாள்? “இன்வெர்னெஸ்” என்ற வார்த்தை அவளுக்கு என்ன? ஆறுதலா? ஏக்கமா? தியான நிலையா? கதை அவள் உள்ளுணர்வுக்குள் நுழைவதை மறுக்கிறது. அவள் எப்போதும் வெளியிலிருந்தே பார்க்கப்படுகிறாள் — ராகவனால், சாதனாவால், வழிகாட்டியால், கதைசொல்லியால் — இந்த தூரம் ஆழமான மர்மம் போல் காட்டப்படுகிறது; ஆனால் உண்மையில் அது தவிர்ப்பு மட்டுமே.
இருபத்தெட்டு ஆண்டு கூத்தாட்டு வெறித்தனம் கதையின் மையமான உண்மை. அது முழுமையாக விளக்கப்படவில்லை. அவள் பதினேழு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு லண்டன் வந்தாள் என்று சொல்கிறார்கள். ஆனால் இந்த வெறித்தனம் இருபத்தெட்டு ஆண்டுகள் — அவள் பிரிட்டன் வருவதற்கு ஒரு தசாப்தத்திற்கும் மேல் முன்பே தொடங்கியிருக்கிறது. அது எங்கு தொடங்கியது? என்ன தூண்டியது? இந்தியாவில் இருந்தபோதா? திருமணத்திற்குப் பிறகா? கர்ப்பகாலத்தில்? இவற்றை கதை நேரடியாக விளக்க வேண்டியதில்லை — ஆனால் அவற்றை கோடிட்டுக் காட்ட வேண்டும், அவற்றின் எடையை நம்மை உணரச் செய்ய வேண்டும். ஜெயமோகன் எதுவும் தருவதில்லை. இந்த சாமியாடித்தனம் எந்த வாழ்க்கை சூழலிலும் வேரூன்றாமல் மிதக்கிறது.
இதை அம்பையின் எழுத்துடன் ஒப்பிட்டுப் பார்ப்போம் — அதே தமிழ் இலக்கிய மரபில் வேலை செய்யும் எழுத்தாளர். “காட்டில் ஒரு மான்” போன்ற கதைகளில் அம்பை இதே போலொரு பெண்ணின் அகத்தேடலையும், அவளது சுதந்திர வேட்கையையும் மையமாகக் கொண்டு உள்ளுணர்வையும் மனவோட்டங்களையும் அழுத்தத்துடனும் உணர்த்துகிறார். ஜெயமோகன் தன் கதாபாத்திரத்தை விசித்திரமான ஷோகேஸ் அழகு பொருளாக, மென்மையான மர்மமாக ஆக்கிவிடுகிறார். இந்த இரண்டுக்கும் இடையே முக்கியமான பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது.
உணர்வு உச்சகட்டமான தருணம் — அவள் பனியின் மேல் நடந்து போவது — அதிர்ச்சியூட்டும் அலட்சியத்துடன் கையாளப்படுகிறது. ராகவன் அவள் போவதைப் பார்க்கிறார், பிறகு தூங்கிவிடுகிறார். குறட்டை விடுகிறார். விழிக்கிறார். சாதனா அருகில் இருக்கிறாள். இந்த பற்றற்றத் துண்டிப்பு நுட்பமான கலைத்திறனா அல்லது தைரியமின்மையா? இதற்கு முன்பு எந்த உணர்வு திரட்சியும் இல்லாததால், இது அலட்சியம் கலந்த சௌகரியமாகவே வாசிப்பில் முடிகிறது. உணர்வுகளை அடக்கும் நுட்பமான நடை சம்பாதிக்கப்பட வேண்டும்; அது வெறுமையிலிருந்து (மறுமொழி கடிதங்களிலிருந்து) உருவாக்கப்பட்டால், அது நடையல்ல — அது இல்லாமை மட்டுமே.
2. தமிழ் குடும்பம்: வெளித்தோற்றத்தில் மட்டுமே, ஆழத்தில் இல்லை
கதை தமிழ் குடும்ப வாழ்க்கையை கையாட்டுகிறது, ஆனால் அதனுள் வாழவில்லை.
நமக்குக் கிடைப்பவை: கர்ப்பகாலத்தில் வெண்ணை சாப்பிடு என்று அம்மா சொன்னாள் என்ற குறிப்பு. மகள் தாயை அன்போடு கிண்டல் செய்வது. வாழ்க்கையில் சலிப்படையாமல் இருக்கும் கணவர். இவை அறிமுகமான தமிழ்க் குடும்ப வகைகள் — நடைமுறை வாழ்க்கையறிந்த மூதாட்டி, நவீன சுதந்திரமான மகள், தளர்வற்ற கணவர். ஆனால் இவர்கள் கோடுகளால் ஆனவர்கள், மனிதர்களால் அல்ல.
புனைவில் இல்லாதது என்னவென்றால் தமிழ் குடும்ப வாழ்வின் குறிப்பிட்ட சமூகத் திரை — இந்த தலைமுறையினர் இடையேயான கணவன்-மனைவி உரையாடலின் குறிப்பிட்ட சட்டகங்கள், புலம்பெயர் தமிழர் அடையாளத்தின் எடை, இல்லத்தில் பழகும் நேரத்தை கட்டமைக்கும் சடங்குகள், உணவு பண்பாட்டின் குறிப்பிட்ட நுணுக்கங்கள், லண்டன் தமிழர் வீட்டின் இயல்பான உரசல்கள். ராகவனும் மனைவியும் பேசும்த் தமிழ் கதையின் உண்மையான இன்பங்களில் ஒன்று — தாளம் உண்மையானது, பேச்சு இதமானது. ஆனால் எளிமைத் தமிழ் மட்டுமே கலாச்சாரச் சிறப்பாகாது. இதையே ராமேஸ்வரத்தில் கடலில் கூட சொல்லிச் செல்லலாம். தார் பாலவனக் குடும்பத்தில் பாலைவனமாக்கலாம். தஞ்சயில் மருதமாக்கி அறுவடையாக்கலாம். காஷ்மீரத்தில் கைலாயம் கட்டலாம்.
கதையென்றால் தனித்துவம் தேவை.
பூமணியோ, இமையமோ வழக்குத் தமிழை எழுதும்போது, அது சித்தரிக்கப்படும் குறிப்பிட்ட சமூக உலகிலிருந்து பிரிக்கவே முடியாதவகையில் பின்னிப் பிணைந்திருக்கும் — சாதி, தொழில், புவியியல், பிராந்திய / நிலப்பரப்பு, பிரத்தியேக சமூகம் — சூழல் மூலம் வார்த்தைகளின் குறிப்பிட்ட எடை துலங்கும். இங்கோ, எளிமைத் தமிழ் உணர்வுப்பூர்வமாக இனிமையாக இருக்கிறது, ஆனால் சமூக ரீதியில் மண் வாசனையற்றும் இங்கிலாந்து பிரதேசத் தொடர்பற்றும் மிதக்கிறது.
திருமணத்திற்கு முன்பு அந்தப் பெண் யாராக இருந்தாள் என்பதையும் நாம் அறியோம். கதையின் மறைமுக வாதம் — அவள் முற்றிலும் உள்ளுணர்விற்கு திரும்பிவிட்டாள், வெளி உலகம் தன்னை கடந்து போகட்டும் என்று விட்டுவிட்டாள் என்பது — அவள் திரும்புவதற்கு முன்பு யாராக இருந்தாள் என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற தேவையை உருவாக்குகிறது. ஜெயமோகன் இதை தருவதில்லை. அவளுக்கு கடந்த காலமே இல்லை, சொந்தக் குடும்பமில்லை, மனைவி-அம்மா என்பதற்கு முன்பான அடையாளமில்லை. இது வேண்டுமென்றே செய்த கலை முடிவல்ல; இது வெறும் பள்ளம்.
வாசக இடைவெளி தேவை. குழிகள் தேவையில்லை.
ஆடு தாண்டும் காவிரியாக இருந்தால் சிறுகதை. பாம்பன் பாலம் தேவைப்பட்டால் கீதை.
—
Tamil: A Biography by David Dean Shulman
3. வீட்டுக்குள் அடைக்கப்பட்ட பெண்: அழகுபடுத்தப்பட்டது, ஆய்வு செய்யப்படவில்லை
இங்குதான் கதையின் நெறிமுறையும் அழகியலும் மிகத் தீவிரமாக பிரிகின்றன.
அந்தப் பெண் லண்டனில் பதினேழு ஆண்டுகளாக வாழ்கிறாள், கிட்டத்தட்ட வீட்டிலிருந்தே வெளியே வந்ததில்லை. இன்வெர்னெஸ் எங்கிருக்கிறது என்று தெரியாது. பிரிட்டனின் வரைபடத்தையே பார்த்ததில்லை. வெளியே குளிர் இருக்கிறது, அது கர்ப்பத்தில் இருக்கும் குழந்தையை பாதிக்குமா என்று கேட்கிறாள் — இயற்பியல் உலகைப் பற்றிய அவளது புரிதல் உண்மையிலேயே கவலைக்குரியது. பிக்பென் கடிகாரத்தை முதல்முறை பார்த்தபோது, “எதுக்கு அவ்வளவு உயரத்திலே வைக்கணும்? தரையிலே வைச்சா எல்லாரும் நேரம் பாப்பாங்கல்லவா?” என்று கேட்டவள்.
ஜெயமோகன் இவை அனைத்தையும் அன்பான பார்வையில் காட்டுகிறார். சாதனா அவளை “ராணித்தேனீ” என்று அழைக்கிறாள் — கூட்டுக்குள்ளே இருக்கும் ராணி, எங்கும் போகாது, எல்லாமே தேடி வரும் என்று. ராகவன் கண்கள் சிரிக்கின்றன. கதைசொல்லி அவளை இதமாக்கத்தக்கவளாகப் பார்க்கிறார். வழிகாட்டிகூட அவளது நிலை பற்றி எதுவும் கவலைப்படுவதாகத் தெரியவில்லை.
ஆனால் கதை என்ன சொல்கிறதோ — அதை அன்பான தொனியுடன் வழங்கினாலும் — அது அந்தப் பெண் கிட்டத்தட்ட இரண்டு தசாப்தங்களாக உலகிலிருந்து தனிமைப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறாள் என்பதும், அவளுக்கு இருபத்தெட்டு ஆண்டு காலமாக (மன) நலம் குன்றிய அறிகுறி இருக்கிறது, எந்த சிகிச்சையும் பலனளிக்கவில்லை என்பதும், வெளி உலகின் மீது அவளுக்கு இருக்கும் பிடிப்பு மிகவும் குறைவாக இருக்கிறது என்பதும்தான்.
ராகவன் வழிகாட்டியிடம் சொல்கிறார்: “மற்றபடி அவளுக்கு எந்த பிரச்சினையும் இல்லை.” அவளுடைய நிலையில் இருக்கும் ஒருவரைப் பற்றி இப்படி சொல்வது அதிர்ச்சியூட்டும் கூற்று — ஆனால் கதை இதை விசாரிக்கவே மறுக்கிறது.
அந்தப் பெண் பதினேழு ஆண்டுகள் வீட்டுக்குள் மட்டுமே இருப்பது ஆன்மீக உள்நோக்கினால் அல்ல. குறிப்பிட்ட சமூக, உளவியல், உறவியல் நிலைமைகளால் அவள் அப்படி ஆகியிருக்கிறாள் — அந்த நிலைமைகளுக்கு பெயர் இருக்கிறது, வரலாறு இருக்கிறது, விளைவுகள் இருக்கிறது. ஜெயமோகன் இதை ஆன்மீக மர்மம் போல் காட்டுகிறார். உண்மையில் இது கடுமையான agoraphobia ஆகவோ, dissociative நிலையாகவோ, அல்லது — கதை மிகவும் தவிர்க்கும் வாசிப்பு இது — சமூக ரீதியில் இயல்பானதாக ஆக்கிவிட்ட, யாரும் கவனிக்காமல் போன தனிமைப்படுத்தலாகவோ இருக்கலாம்.
கதை அறிமுகப்படுத்தும் “ராணித்தேனீ” உருவகம் ஜெயமோகன் நினைப்பதை விட அதிகம் வெளிப்படுத்துகிறது. ராணித்தேனீ தேர்ந்தெடுத்து கூட்டுக்குள் இருப்பதில்லை. அவள் உயிரியலினாலும் சமூக கட்டமைப்பாலும் உள்ளேயே இருக்கும்படி ஆக்கப்படுகிறாள், ஒரேயொரு பணிக்காக வளர்க்கப்படுகிறாள், அவளது வாழ்க்கை முழுக்க இனப்பெருக்கமும் குடும்பப் பணிகளாலும் வரையறுக்கப்படுகிறது. கதை இதை இனிமையான நகைச்சுவையாகப் பயன்படுத்துகிறது. ஆனால் இது கதையின் மையப் பிரச்சினையாக இருக்கவேண்டும்.
அவளது தொழுவிலடித்தலை அழகுபடுத்துவதன் மூலம் — அதை அழகானதாக, புராணக்கதையின் உருவமாக, உலகம் தாங்க இயலாதவொரு வித உள்ளுணர்வாக மாற்றுவதன் மூலம் — கதை ஆய்வு செய்யப்படவேண்டியதை அறியாமல் காதல்கொள்கிறது. இது கற்பனை சக்தியின் கடுமையான தோல்வி.
—
Tamil: A Biography by David Dean Shulman
4. மொழிபெயர்ப்பிற்கான எழுத்து: மேற்கத்திய ஆலோகச் சிக்கல்
இந்தக் கதை முழுக்க இந்தியாவிற்கு வெளியே நடக்கிறது. ஒவ்வொரு காட்சியும் லண்டனிலோ இன்வெர்னெஸிலோ நடக்கிறது. மையமான நிலப்பரப்பு — உறைந்த ஸ்காட்டிஷ் ஆறு, குளிர்கால வெளிச்சம், கல் சுவர்கள், விறகு எரியும் கபே — இவை ஐரோப்பியமானவை. மையமான சின்னம் இருப்பது ஸ்காட்டிஷ் ஊரின் பெயர். நம் தமிழ்ப் பெண்ணின் உளவியல் நிலை ஐரோப்பிய புவியியல் வழியாக காட்டப்படுகிறது.
இது தவறல்ல. புலம்பெயர் இலக்கியம் இயல்பாகவே ஏற்றுக்கொண்ட நாட்டின் நிலப்பரப்பில் ஈடுபடுகிறது. ஆனால் சிறந்த புலம்பெயர் எழுத்து — வி.எஸ். நைபால், ரோமேஷ் குணேசேகர, ”துவக்க/ஆதிகால” ஜெயமோகன் — கலாச்சாரங்களின் சந்திப்பு உராய்வை, பரஸ்பர ஒளியூட்டலை, பிரத்தியேக நுண்ணறிவை உருவாக்கும். தாய்நாடு அழிக்கப்படுவதில்லை; அது புதிய இடத்துடன் உரையாடல் நடத்தும்.
“இன்வெர்னெஸ்” கதையில் இந்தியா இல்லை. தமிழ்நாடு இல்லை. கதையின் நிலப்பரப்பு, உணர்வு, சின்னக் கட்டமைப்பு — இவை அனைத்தும் எந்த கலாச்சார மொழிபெயர்ப்பும் இல்லாமல் மேற்கத்திய வாசகருக்கு முழுமையாக கிடைத்துவிடும். எளிய தமிழ் உரையாடல், கர்ப்பகாலக் கவலைகள், அம்மா சொல்லிய ஆலோசனை — இவை கட்டமைப்புக்கு அச்சாணியாக இல்லாமல், பூச்சாக செயல்படுகின்றன.
Granta அல்லது The White Review போன்ற ஆங்கில இதழின் இலக்கிய வாசகர் இந்தக் கதையை இப்படி படிப்பார்: ”நவீன ஐரோப்பாவில் தத்தளிக்கும், ஆன்மீக இழப்பில் இருக்கும் மர்மமான இந்தியப் பெண், பொருள் உலகத்துடன் ஈடுபட இயலாமல், இறுதியில் உறைந்த நிலப்பரப்பில் கரைந்துவிடுகிறாள். ”அவளது அடைப்பு சமூக நிலையாக வாசிக்கப்படுவதில்லை — ஆன்மீக உயர்வாக, பாசக்கயிறு மோட்சமாகவே மெய்க்காட்டப்படுகிறது. இந்த வாசிப்பை சாத்தியமாக்கி இருக்கலாம் — எனினும், கதை அதை வீறுகொண்டெழுந்து உணரச் செய்யும் உழைப்பை விதைக்கவில்லை.
ஜெயமோகனின் மிகச் சிறந்த எழுத்து மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையில், கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தின் கடற்கரை சமவெளிகளில், அவர் தசாப்தங்களாக வாழ்ந்த சமூகங்களின் குறிப்பிட்ட சமூகச் சூழலியலில் வேரூன்றியது. விஷ்ணுபுரம் ஐரோப்பிய சட்டகங்களால் தாங்க இயலாதது. ஏனென்றால் அது தன் குறிப்பிட்ட இடம், வரலாறு, உணர்வு ஆகியவற்றில் ஆழமாக வேரூன்றியது. “இன்வெர்னெஸ்” மேற்குலகிற்கு தூக்கிச் செல்லக்கூடியது. அது நன்கு பயணிக்கிறது. எதைத் தியாகம் செய்து பெயர்வுத்திறன் செதுக்கப்பட்டது என்பது கேள்விகளைத் தூண்ட வேண்டும்.
இன்வெர்னெஸின் விளக்கங்கள் — அதன் வரலாறு, புவியியல், ஹீப்ரூ நெஸ், வெப்பநிலை அளவீடுகள் — கிட்டத்தட்ட முழுக்க வழிகாட்டியின் விளக்க உரை வழியாக வழங்கப்படுகின்றன. இது முக்கியமான நுட்ப சிக்கல்.
கதாசிரியர் தன் கதைக்கான களத்தை வாழ்வதன் மூலம் அல்ல, ஆராய்ச்சி மூலம் அறிந்தால், அந்த அறிவு புனைவில் உணர்வாக அல்ல, தகவலாக வந்து சேரும். வழிகாட்டியின் இன்வெர்னெஸ் பற்றிய விளக்கங்கள் களஞ்சியத் தன்மை கொண்டவை — 2000 ஆண்டில் நகரமான தகவல், Inverness-shire என்ற மாவட்டப் பெயர், Scottish Highlands Authority தலைமையிடம் — இவை வாழ்ந்த அறிவாக அல்ல, படித்த அறிவாக தெரிகின்றன. உறைந்த ஆறும் குளிர்கால வெளிச்சமும் திறம்படவே விளக்கமாக இருந்தாலும், தொகுக்கப்பட்ட காட்சி குறிப்புகளிலிருந்து வந்தது போல் தெரிகின்றன — அனுபவிக்கப்பட்டவை அல்ல.
இதை காடு நாவலில் ஜெயமோகன் வனத்தை காட்டும் விதத்துடன் ஒப்பிட்டுப் பாருங்கள். அங்கு, தாவரங்களும் ஒலிகளும் வெளிச்சமும் நீரின் குறிப்பிட்ட தன்மையும் சுற்றுச்சூழல் உடலில் பதிவாகும் விதம் — இவை உள்ளிருந்து அறியப்பட்டவை. நிலப்பரப்பு விவரிக்கப்படவில்லை; அது வாழப்படுகிறது. “இன்வெர்னெஸ்” கதையில், ஸ்காட்டிஷ் நிலப்பரப்பு சின்னமாக பயன்படுத்தப்படுகிறது (உறைந்த ஆறு = உறைந்த உள்ளுணர்வு) ஆனால் வாழப்படவில்லை. ஏ.ஐ. தயாரித்த படம் போல். பனி என்னும் கருத்தாக்கம் மிஞ்சி விடுகிறது. அதன் குளிர் உடலில் தட்டுவதில்லை.
கதையின் மையமான நாடகீய தருணம் — இருபத்தெட்டு ஆண்டுகளாக தன்னுள்ளே வாழ்ந்த வார்த்தையின் இடத்தில் ஸ்தூல உடலில் உண்மையை அந்தப் பெண் தரிசிப்பது — அந்த வார்த்தையின் இடம் சக்தியாக நம்முள் உறையும் அவசியம் தேவைப்படுகிறது. இன்வெர்னெஸ் என்ற நகரம் வெறும் தொகுப்பாக இருந்தால், அந்தப் பெண்ணின் உள் இன்வெர்னெஸுக்கும் வெளி இன்வெர்னெஸுக்கும் இடையிலான மோதலுக்கு எந்த வலுவும் இல்லை.
—
6. கட்டமைப்பு சிக்கல்கள்
இரண்டு கூடுதல் கவலைகளும் கவனிக்கப்படவேண்டியவை.
காலக்கணக்கின் முரண்பாடு: வழிகாட்டி அந்தப் பெண்ணுக்கு எவ்வளவு காலமாக இந்த நிலை என்று கேட்கிறான். ராகவன் “இருபத்தெட்டு ஆண்டுகள்” என்கிறார். மகளுக்கு பதினாறு வயது. அவள் லண்டன் வந்து பதினேழு ஆண்டுகள். அப்படியென்றால் இந்த பித்தநிலை அவள் பிரிட்டன் வருவதற்கு பதினோரு ஆண்டுகள் முன்பே தொடங்கியிருக்கிறது, மகள் பிறப்பதற்கு பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கும் முன்பே. இது உண்மையிலேயே சுவாரஸ்யமானது — “இன்வெர்னெஸ்” என்ற வார்த்தை தனக்கு தெரியும் என்று உணர்வதற்கு முன்பே அவளை ஆட்கொண்டிருக்கிறது, கூடுதலாக இந்தியாவில் நடந்த ஏதோவொரு சம்பவத்திலிருந்து. ஆனால் கதை இதை சிறிதுகூட வளர்க்கவில்லை. இது முக்கியமான கதை மர்மம் — ஜெயமோகன் மறந்துவிட்டாரா அல்லது வேண்டுமென்றே ஒதுக்கினாரா என்று தெரியாது. எப்படியிருந்தாலும் இது வாசகனுக்கு சிக்கல்.
முடிவின் இயந்திரத்தனமான வட்டம்: சாதனா வருகிறாள், “இன்வெர்னெஸ்” என்கிறாள். ராகவன் திரும்பத் திரும்ப சொல்கிறார். அந்த வார்த்தை தொற்றுநோய் போல் அல்லது ஆன்மீக பகிர்வாக அடுத்த தலைமுறைக்கும் கணவருக்கும் பரவுகிறது. இது கட்டமைப்பு ரீதியாக புத்திசாலித்தனமானது ஆனால் உணர்வு ரீதியாக வெறுமையானது. ஏனென்றால் அந்த வார்த்தை என்ன என்பது ஆழமாக நிறுவப்படவில்லை, எனவே அதன் பரவல் வெறும் வடிவமாகவே நிற்கிறது. உள்ளது — உண்மையான இன்வெர்னெஸ் — தப்பிக்க முடியாதது என்ற கருத்தை இறுதி கோடிட்டுக் காட்டுகிறது, ஆனால் அந்த உள்ளம் ஒருபோதும் காட்டப்படவில்லை என்பதால், சைகை வெறும் வடிவ சைகையாக மட்டுமே நிற்கிறது.
—
கனவுருப்புனைவு
துவக்கநிலை எழுத்தாளரின் படைப்பெனில் “இன்வெர்னெஸ்” உண்மையிலேயே சுவாரஸ்யமான மையக் கருத்துடைய கதை — ஒரு ஊரின் பெயர் உள்ளுணர்வின் நிலையாக மாறுவது, வார்த்தைக்கும் உலகிற்கும் இடையிலான இடைவெளி — ஆனால் அது தனது சாத்தியத்தை அடையவில்லை. ஏனென்றால் அது உள்ளுணர்வின் கடினமான வேலையை, அக-கலாச்சார தனித்தன்மையை, தார்மீக சுயபரிசோதனை செய்து நெறிமுறை ஆய்வாக்க மறுக்கிறது.
கதையின் தமிழ் கதாபாத்திரம் அடைக்கப்படுகிறாள், இறுதியில் உட்கொள்ளப்படுகிறாள் — கதை இதை அழகாகக் கண்டறிகிறது. இன்னும் தைரியமான இந்தக் கதையின் வடிவம் இதை *அதிர்ச்சியூட்டுவதாக* கண்டறியும். அவள் இந்த நிலைக்கு எப்படி வந்தாள், அதற்கு அவள் என்ன விலை கொடுத்தாள், அவளுடைய அடைப்பை உருவாக்கிய குறிப்பிட்ட சமூக உலகை பொய்மையற்ற நேர்மையுடன் காட்டுவதற்கான தேவை — இதையெல்லாம் தமிழ் இலக்கியம் தன் சிறப்பான தருணங்களில் எப்போதும் கையாண்டிருக்கிறது: புதுமைப்பித்தனிலிருந்து அம்பை வரை.
இப்படியிருக்க, “இன்வெர்னெஸ்” மேற்கத்திய இதழ்களுக்கும் மொழிபெயர்ப்பு சந்தைக்கும் பயணிக்கக்கூடியது — ஏனென்றால் அது பயணிக்கும்படி தன்னை போதுமான அளவு இலகுவாக்கிக் கொண்டது. பயணிப்பதில் அது என்ன கைவிட்டது என்றால் வலுவாக செதுக்கிய கதாபாத்திர பலத்தை, வேரூன்றிய நிலையை, சமூக ரீதியில் ஆய்வு செய்யப்பட்டதை. அந்த எடைதான் இலக்கிய எழுத்து என்பதை வெறும் மனநிலை சித்திரத்திலிருந்து வேறுபடுத்தி நிலைநிறுத்துகிறது.
ஒருநாள் வீட்டை ஆராய்ந்தபோது வேதப்புத்தகத்தின் ஆங்கிலப் பிரதியொன்று கிடைத்தது. புத்தகத்தின் இறுதிப் பக்கங்களில் கூத்ரீக்கள் – அதுதான் அவர்களுடய ஆரம்பப் பெயர்- அவர்களுடைய வரலாற்றை எழுதியிருந்தனர். அதன்படி இன்வெர்னெஸ் (Inverness) என்ற இடத்திலிருந்து வந்தவர்கள் ஆகிறார்கள். பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கக்காலத்தில் அவர்கள் கூலிகளாக (peons) வந்தவர்கள் என்பதில் ஐய்யங்களில்லை. அதன்பிறகு உள்ளூர் சிவப்பிந்திந்தியர்களுடன் அவர்கள் இனம் கலந்துவிட்டது. 1870க்குப் பிறகு அவர்களைப் பற்றிய வேறுதகவல்களில்லை. ஆங்கிலத்தை மறந்துபோனார்கள்.
அ) குவிகம் : மாதம் ஒரு சிறுகதை – டாக்டர் ஜெ.பாஸ்கரன். – நடுவிலே நான்’ (சிறுகதை) – சுப்ரமண்ய ராஜு ஆ) பண்புடன்- Panbudan: அசுரவதம் பாகம் இரண்டு & ஜப்பானிய சிறுவர் கதைகள்
பதிவுகள்… வலைப்பூக்கள் போன்றவற்றில் – எவர்கள் என்ன இட்டிருக்கிறார்கள்?
௧. ஆர் அபிலாஷ்: “ரசிகன்” – விமர்சனம்: சுஜீஸ் குழந்தைசாமி & மீ டூ: சில விமர்சனங்கள் – நூல் மதிப்புரை – மா. அண்ணாமலை
௨. இளங்கோ டிசே: யுவன் சந்திரசேகரின் ‘வெளியேற்றம்’
௩. எஸ். ராமகிருஷ்ணன் – S Ramakrishnan: நான்கு சிறுகதைகள்
நீரறியா அன்னங்கள்
காற்றில் மிதக்கிறோம்
கிளி சொல்லாதது
தொடுவிரல்
௪. லக்ஷ்மி சரவணகுமார்: மூன்று கதைகள்
பொய்யா வானம் புதுப்பெயல் பொழிந்தென
1.06.08 அன்று இறந்து போனவனைநினைவுபடுத்துவதற்கு ஒருவருமில்லை
பாரதி யார் நாடகம் முடிந்தவுடன் இதை எழுதியிருக்க வேண்டும்! அமரன் படத்தில் ‘அச்சமில்லை! அச்சமில்லை!!’ பார்த்த பிறகாவது பகிர்ந்திருக்க வேண்டும்!! டிச. 11 பிறந்த தினத்திற்காகவாது முடித்திருக்க வேண்டும்.
மனதிலேயே இருப்பதை எப்படி முகநூலிற்கான கவர்ச்சிகரமான பதிவாக்குவது?
அமெரிக்காவில் வசிக்கும் முக்கால்வாசி (நான்கில் மூன்று) பேர் தங்கள் மழலைச் செல்வங்கள் பங்கேற்காவிட்டால் பார்க்க வர மாட்டார்கள் என்னும் அங்கலாய்ப்பு எழக்கூடாது. பாரதியார் பற்றித்தான் எல்லாம் தெரியுமே என்று பாக்கி 25% சதவிகிதத்தினர் ‘பாரதி சின்னப் பயல்’ ஆக தங்களை எண்ணுகிறார்கள் என்னும் விமர்சனம் சொல்லக்கூடாது. ஞாயிறு பின் மதிய வேளையில் – சாப்பிட்டோமா… தூங்கினோமா! என்று ஓய்வு வேளையில் இந்த அரங்கப் புயலைக் கொணர்ந்தோம் என்னும் ஏற்பாட்டு புலம்பல்களைப் பகிரக் கூடாது.
இதை எழுதுவதால் பாஸ்டன் தமிழர் அடுத்தடுத்த நிகழ்வுகளுக்கு வரமாட்டார்கள் என்னும் முன் முடிவு. நியு இங்கிலாந்து தமிழ்ச்சங்கமோ; தமிழ் மக்கள் மன்றமோ; மாஸசூஸட்ஸ் தமிழ் அமைப்புகளோ; தமிழ்ப் பள்ளிகளோ; சிஷு பாரதி ஆசிரியர்களோ – எல்லோருமே ‘நல்லா நடக்கட்டும்!’ என வாழ்த்தினார்களே தவிர, நுழைவ்வுச்சீட்டையோ, தங்கள் நண்பர்களையோ, குடும்பத்தினரையோ முடுக்கிவிட்டு அலைகடலென திரளாமல் ஐபிடிவி.யில் அரதப் பழசான ‘கயல்’, ‘இdli சட்னி காபி’ என்று நெடுந்தொடர் பிக் பாஸாக உதாசீனாம் செய்தது பின் விளைவு.
புலம்பல் போதும்.
இரமணன் வந்தார்; Isaikkavi Ramanan நியூ ஜெர்சி தமிழர்கள் அரங்கேறி ஸ்டேஜ் ஃப்ரெண்ட்ஸ் என துணை நின்றார்கள். தமிழ் மக்கள் மன்ற அறங்காவலர்களும் அமைப்பாளர்களும் நிகழ்ச்சிக்கு ஆரம்பம் முதல் இறுதி வரை கரம் பற்றி கூட நடந்தார்கள்.
நன்றி டி.எம்.எம். Tamil Makkal Mandram, USA பாரதியை எங்களுடன் கர்ஜிக்கவிட்ட இசைக்கவிக்கு நன்றி. பிராட்வே அரங்கை உருவாக்கிய எஸ்.பி. கிரியேஷன்சுக்கு நன்றி. SB Creations / Raman Sbs அவரை பாஸ்டனுக்கு அழைத்து நாடக நடிகர்களை உபசரித்து என் தொல்லைகளைப் பொறுத்துக் கொண்ட ரமணனின் மகன் ஆனந்திற்கு அவர் குடும்பத்திற்கும் கோடானுகோடி நன்றி.
சரி…. நாடகம் எப்படி?
இரமணன் எழுதிவிட்டார். இணையத்திலும் கிடைக்கிறது.
அந்த நிகழ்வு முடிந்தவுடன், நம்மவர், என்னிடம் கேட்ட கேள்வி: “வீடியோ கிடைக்குமா?”
இந்த மாதிரி கொண்டாட்டம் எல்லாம் மனதிற்கு விரும்பியவர்களுடன் நேரில் பார்த்து ரசிக்க வேண்டிய நிகழ்ச்சி. தமிழர்கள் எதையும் திருட்டி விசிவி-யில் பார்த்து ரசிப்பவர்கள். அவர்களுக்கு இந்த மனநிலை வாய்க்குமா! அந்த அரங்கிற்குள் பாராதியார் காலத்திற்கு சென்றிருப்பார்களா!? அப்படியே அவரின் எண்ணங்களுக்குள், பாடல்களுக்குள், வசன கவிதைகளுக்குள் தங்களை மீட்டெடுப்பார்களா!
இருநூறு டாலர் கொடுத்து (நியூ யார்க்கில்) லயன் கிங் பார்ப்பார்கள். வேட்டையனுக்கு (ஒருவருக்கு) 28$ கொடுப்பார்கள். இளையராஜாவின் திரைப் பாடல்களை ரஞ்சனி – காயத்ரி பாடினால் ($50) காசு கொடுத்து லயித்துக் கேட்பார்கள்.
அவர்களிடம் எட்டயபுரத்துக்கும் காசிக்கும் புதுச்சேரிக்கும் திருவல்லிக்கேணிக்கும் அழைத்துச் செல்கிறோம் என்றால் – ‘நாங்களே போயிக்கிறோம்!’ என்று ஒதுங்கி விடுகிறார்கள். ’என் பையன்…’, ‘என் மகள்…’, என் குடும்பம் என்று ரத்தமும் சதையுமாக தங்களின் வழித்தோன்றலின் தத்தக்கா பித்தக்கா ஆட்டத்தை ரசிப்பர்வகள், – பாரதிதாசன், சுப்பிரமணியம் சிவா, வ.உ.சி. என்றால் எதற்கு அந்த ஆளையும் அவரின் விழுமியங்களையும் இலட்சியங்களையும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்… என ஜகா வாங்குகிறார்கள்.
’பாரதி யார்’ நாடகம் என்பதை விட அனுபவம். பாரதியாரின் வாழ்வு; பாரதியின் நியாயங்கள்; பாரதியின் பாடல்கள்; பாரதியின் சொற்றொடர்கள்; பாரதியின் எண்ணங்கள் – ஏற்கனவே நீங்கள் சீனி. விசுவநாதனாக இருந்தாலும் பாரதியைக் கண் முன்னேக் கொணரும் மகா காவ்யம். ’பாரதி யார்’ அரங்க அனுபவம் என்பது சொல்லால் எழுதப்பட்டு புரிந்து கொள்வது அல்ல. அந்த அரங்கத்தில் பல்வேறு பார்வையாளர்களருடன் ஒருங்கிணைந்து இலட்சியப் பாதையில் பயணிக்க உறுதி மொழி கொள்வது.
டா வின்சி ஓவியமான தி லாஸ்ட் சப்பர் மீது இசைக் குறிப்புகளை வைத்தால், அந்த ஏற்பாடு சிம்பொனி இசையை ஒத்திருக்கும். அந்த ஆபரா இசைக்கும்போது, யூடியுப் குறுஞ்சுருள் போன்ற 40 விநாடிகளில் இராகமாலிகை இன்னிசையை உருவாக்கும், இது கலை ஆர்வலர்களையும் இசைக் கலைஞர்களையும் ஈர்க்கிறது. இது வேண்டுமென்றே செய்யப்பட்டதா என்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லை, ஆனால் இது டா வின்சியின் புகழ்பெற்ற படைப்பின் உற்சாகமான விளக்கமாகும்.
ஓவியம் போன்ற கவிதைக்காரருடன் நேர்காணல் – சந்திப்புகள் தரிசனம் ஆவது அபூர்வம் – அது இங்கே பூரணம். நன்றி நம்பி! மூன்றே முன்று தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கதைகள் – ஒவ்வொன்றும் சீலைச்சித்திரம். அகநானூறு அந்தக் காலம்; சொல்வனம் 400 இந்தக்காலம். ஆலமும் நீலம்; கங்கையும் நீலம்; காதுகள் மட்டும் நீல நிறமுடைய குதிரை சியாமகன்னம் – அது போன்று அருணாச்சலம் ரமணன் எங்கும் கண்ணஞ்சனம் இட்டு துலக்குகிறார். கமலதேவியில் ஔவையார் – பெருங்களிறு என்ற படிமத்தை விவரிக்கிறார். அரிதான விஷயங்களை தமிழுக்குக் கொணரும் மைத்ரேயன் – முக்கியமான இன்னொரு ஆக்கத்தை மொழியாக்குகிறார்.
நீலத்தில் இத்தனை நிறங்களா!
உங்களின் #1 இடுகை என்னவென்றால் – என்னுடைய ஜெய் மஹேந்திரன் அறிமுகமும் ஆய் கதைகளும் என்று சொல்வீர்கள் என நம்புகிறேன்.
டாலி “மனநோய்-விமர்சனம்” என்னும் ஓவிய முறையைஉருவாக்கினார், அவரின் மிகையதார்த்தவாத படங்களை ஊக்குவிப்பதற்காக தன்னை ஒரு சுய-தூண்டப்பட்ட, மாயத்தோற்ற நிலையில் வைப்பார். அப்படியெல்லாம் திரிபுணர்வாகாத சகுனங்களும் சம்பவங்களும் – 5 : வாசித்து விடுங்கள்.
அறிவியல் பகுதிக்கான ஆலோசகர் அருணாச்சாலம் ரமணன் – புத்தம்புதிய பகுதியை ஆரம்பிக்கிறார்.
முக்கியமான ஆராய்ச்சிகள். நேற்றைய ஆய்வுத்தாள்கள்; சுருக், நறுக் அறிமுகம்.
சொல்வனத்தில் மகரந்தம் என்றும் நிரந்தரம்.
தீபா ராம்பிரசாத் தன்னுடைய சிறப்பான தேர்வை மீண்டும் நிரூபிக்கிறார். அவர் எடுத்த கதை சுவாரசியம் + புதுமை. அவசியம் தவற விடாதீர்கள்.
‘அதிரியன் நினைவுகள்’ மஹா காவ்யம். அதை முழுக்க முழுக்கத் தமிழுக்குக் கொணர்ந்து விட்டார் நாகரத்தினம் கிருஷ்ணா. தமிழில் என்றுமே அசல் இலக்கியவாதிகள் எக்கச்சக்கம் ஆக அமைதியாக செயல்பட்டு செழுமையாக்குகிறார்கள் என்பதற்கு இந்த மொழியாக்கமும் பிரெஞ்சுத் தமிழரும் உதாரணம் + இலட்சியம்.
வெங்கட் ரமணின் பத்திகள் தமிழுக்குக் கிடைத்த கொடை. அவரின் ‘காலம் எரித்ததும், கணினி மீட்டதும்’ நியு யார்க்கர் போன்ற இதழ்களில் வரும் அசல் கருத்து + பிரத்தியேக ஆராய்ச்சி கொண்ட ஆக்கங்களுக்கு சற்றும் சளைத்ததல்ல. அவரைப் பார்த்து எழுத வந்தவன் நான். டொரொண்டோ வெங்கட்டிற்கு நன்றி.
நானும் ‘சகுனங்களும் சம்பவங்களும்’ நான்காம் பகுதி தந்திருக்கிறேன். வாசித்து உங்கள் எண்ணங்களைச் சொல்லுங்கள்.
மற்ற ஆக்கங்களை வாசித்து முடிப்பதற்குள் அடுத்த இதழைக் கொணர்ந்து விடுகிறார்கள்.
எதை எடுப்பது!? எதை வாசிப்பது!? எதைப் பகிர்வது!!!
நீங்களே பதில் போடுங்க… வாசகர் கடிதங்களும் உண்டு : )
1. ஆராயும் தேடலில் – அறிவியல் சிந்தனை அருணாச்சலம் ரமணன்
2. கிருஷ்ண லீலை – சார்பினோ டாலி
3. காலம் எரித்ததும், கணினி மீட்டதும் – வெங்கட்
4. 1941 ஆண்டின் குளிர்காலம் – அமர்நாத்
5. நிற(ப்)பிரிகை – பானுமதி ந
6. விதைகளின் பயணம் – பெத் கோடர் – தீபா ராம்பிரசாத்
7. மழைக்காலம் – ஆமிரா
8. அதிரியன் நினைவுகள்-46 யூர்செனார்
9. நேர்கோணல் – மர்ஸல் துஷா (Marcel Duchamp) – ஆர் சீனிவாசன்
10. வாழ்க தலைவரே! – ஜெகதீஷ் குமார்
11. ஆக்கன் ஊற்றுப்பட்டை – விவேக் சுப்ரமணியன்
12. மிளகு-81 – இரா. முருகன்
13. பெருங் கூத்தின் நெடுந்துயர். – ரவி அல்லது.
14. ஆரன்யக் நாவலை நாம் 21ம் நூற்றாண்டில் ஏன் வாசிக்க வேண்டும்? – நிர்மல்
15. டால்ஸ்டாய் புக் ஷாப் – தமிழ் கணேசன்
16. சகுனங்களும் சம்பவங்களும் – 4 பாஸ்டன் பாலா
17. ராகவேனியம் 2024 – நூருத்தீன்
18. தாமஸ் செக்கின் ‘தி கேடலிஸ்ட்’: ஆர்என்ஏ-வும் அதன் அதிதிறன்களும் – அருணாச்சலம் ரமணன்
நீங்கள் இலக்கிய கூட்டங்களுக்குச் சென்றதுண்டா? அந்த எளிமையான அனுபவத்தை இந்தப் புனைவு பகிர்கிறது.
சமீபத்தில் பாஸ்டனில் ரமணன் சார் நடிப்பில் எஸ்.பி. க்ரியேஷன்ஸ் தயாரிப்பில் ‘பாரதி யார்’ நாடகம் அரங்கேறியது. அது அற்புதமான காட்சி + உணர்வு + பாக்கியம்!
ஆனால், அதில் கூட இந்தக் கதையில் வரும் நிகழ்வுகள் போல் சில பல நடந்தன. எனவே, கதை எனக்குக் கவர்கிறது; ரசிக்க வைக்கிறது.
அழகியசிங்கர் நடத்தும் ‘நவீன விருட்சம்’ சந்திப்பு. ’குவிகம்’ அமைப்பு கூடும் வாசகர் ரசனை கூட்டம். எதற்காக நீங்கள் அந்த அமைப்பின் சபைகளுக்குச் செல்கிறீர்கள்? உங்களுக்கு அவை ஊற்றுக்களமாக அமைகிறதா?
ஜாலிலோ ஜிம்கானா! டோலிலோ கும்கானா!!
பி.கு. #1: கதை எழுதியவரை எனக்குத் தெரியாது. பிகு. #2: கதையை வாசித்து விட்டு கோட்பாடு ரீதியாக வாசிப்பவருக்கு @ஃபாலோயர், @ஹைலைட் எல்லாம் எரிதமாக அனுப்பப்படும்.
நெருப்பு எடுத்து வந்த சட்டிகளும், நீர் தெளிக்கும் பானைகளும், சிதைந்த பாடைகளும், கிழிந்த துணிகளும் (அறுவைகள்), பிணத்திற்கு அணிந்து களையப்பட்ட மாலைகளும், அதற்கு இடப்பட்டு சிதறிக்கிடக்கும் வாய்க்கரிசி முதலியவையும், உடைக்கப்பட்ட கொள்ளிக் குடங்களும், இறைக்கப் பட்ட நெல்லும் பொரியும் எங்கும் சிதறிக் கிடக்கின்றனவாம்!!
இப்படியாக இந்த சுடுகாட்டின் காட்சிகளை மணிமேகலா தெய்வம், மணிமேகலையாம் காப்பிய நாயகிக்கு கூறிக் கொண்டே மனிதர்களின் விசித்திர மனப்பான்மையை இகழ்ந்தும் உரைக்கிறது.
”பொற்குகை ரகசியம்” எழுதிய ஜெகதீஷ் குமார் நோபல் பரிசு பெற்ற ஹான் காங் என்னும் எழுத்தாளரை அறிமுகம் செய்கிறார்.
இரண்டே மணி நேரம்தான் கெடு. அதற்குள் அப்படி ஒரு அடர்த்தி; அதே சமயம் எளிமை; எந்தவித சமரசங்களும் அவசரமும் இல்லாத அற்புதமான விருதுக் குறிப்பு!
இப்படிப்பட்ட எழுத்தாளர்கள் இருப்பது தமிழுக்குக் கிடைத்த கொடை. புனைவிலும் பின்னுகிறார்கள். விமர்சனங்களிலும் மிளிர்கிறார்கள். மொழியாக்கங்களுக்கும் சளைத்தவர்கள் அல்ல.
இலக்கியம் இனி நிறைய வளரும். வியுற்பன்னர்கள் நிறைய உருவாகும் தமிழ்.
* Accept that some days you’re the pigeon, and some days you’re the statue.
* Solitude is independence
* Call no man happy until he is dead - Oedipus
* It is what you read when you don't have to that determines what you will be when you can't help it. - Oscar Wilde
* The difference between literature and journalism is that journalism is unreadable and literature is not read. - Oscar Wilde
Snap Judgment 