தீபாவளி சிறப்பிதழ் வெளியாகி விட்டது.
சொல்வனம் இதழின் ஆக்கங்கள் ஒவ்வொன்றாகப் பார்க்க வேண்டும்.
சு. வேணுகோபால் எழுதிய கொடுப்பினை சிறுகதையில் துவங்கலாம்.
பயப்படத் தேவையில்லை.
எளிமையான கதை.
நேரடியான வாசிப்பு.
சுவாரசியமான வேகம்.
பெண்ணின் தலைமுடியைத் தியாகமாகக் கொடுப்பது புனிதம்; அவளுடைய உடல் இயற்கையாக நிகழ்த்தும் மாதவிடாய் தீட்டு.
ஆசிரியர் நேரடியாக விமர்சிக்கவில்லை.
பெண்ணின் உடல் யாருக்குச் சொந்தம்?
தலைமுடி இங்கே அழகின் குறியீடு மட்டுமல்ல.
அது பெண்ணின் இளமை, அடையாளம், தனித்துவம், உடல் சார்ந்த பெருமிதம் ஆகியவற்றின் அடையாளம்.
இங்கே பல நுட்பமான விஷயங்கள் இருக்கின்றன:
அ) மூன்று தலைமுறைகளின் பெண்ணுடல் சார்ந்த அனுபவங்கள் (வருத்தம் – 50கள்; தியாகம் – இளமை; அறியாமை – பால்யம்)
ஆ) இயல்பான குடும்ப வாழ்க்கை : பெண்கள் தங்கள் விருப்பங்களைவிட குடும்பத்தின் விருப்பங்களையே முன்னிறுத்தும் சமூக அமைப்பு
இ) தங்கத்தேர் – பக்தியின் வணிகமயமாக்கல் : அன்றாட வாழ்க்கையில் ஒவ்வொரு ரூபாயையும் கணக்கிடும் கீழ்நடுத்தரக் குடும்பம், ஆன்மிக நம்பிக்கைக்காகப் பெரிய தொகையைச் செலவிடத் தயங்குவதில்லை.
ஈ) இடும்பன் மலை – சுமையைத் தூக்கிச் செல்லும் மனித வாழ்க்கை : உடல் வலி (ஆண்); நிறைவேறாத வேண்டுதலின் சுமை (தாய்); குடும்பத்தின் எதிர்பார்ப்பு + தன் உடல் பற்றிய குற்றவுணர்வு (மகள்)
பயணக்கதையாக மட்டும் வாசிக்க முடியாது.
மேற்பரப்பில் பக்தியும் குடும்பப் பாசமும் இருக்கின்றன.
மேகங்களாக நோக்குகையில் பெண்ணுடல், மதம் உருவாக்கிய தூய்மை பற்றிய கருத்தாக்கம், வர்க்க வாழ்க்கையின் சுமை, நிறைவேறாத ஆசைகள், இயற்கையின் சுதந்திரம் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று மோதுகின்றன.
என்னுடைய பார்வையில் கதையின் மிக அழகான குறியீடு மழை.
மேகங்கள் கதையில் தொடர்ந்து வருகின்றன.
கதையின் ஆரம்பத்தில் வெயில் துன்புறுத்துகிறது.
மலைப்பாதையில் பாறைகள் அனலாகக் கொதிக்கின்றன.
இயற்கையின் புனிதம் நம்மை என்றும் அரவணைக்கிறது.
மேகங்கள் ஒன்றோடொன்று இணைகின்றன. பறவைகள் வட்டமிடுகின்றன.
கதையில் மூன்று வகையான உயிர்கள் இடம்பெறுகின்றன.
சேவல்: மனிதர்களின் வேண்டுதலுக்காகப் பலியிடப்படும் உயிர்.
மனிதன் தன் வேண்டுதலை நிறைவேற்றுவதற்காக இன்னொரு உயிரை அர்ப்பணிக்கிறான். இயற்கையில் உயிர்கள் ஒன்றையொன்று எதிர்கொண்டு போராடுகின்றன
பருந்து வானத்தின் உயிரி. அது உயரத்திலிருந்து உலகைப் பார்க்கிறது. அதன் இயக்கத்தில் சுதந்திரமும் அதிகாரமும் இருக்கின்றன.
(சாம்பவி என்னும்) நாம் பிறரால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட பாதையில் பயணிக்கிறோம்.
ஆனால் பருந்துகள் யாருடைய அனுமதியையும் கேட்காமல் வானில் இயங்குகின்றன. கோயிலின் விதிகளுக்கு வெளியே, இயற்கையின் சொந்த விதிகளின்படி அவை வாழ்கின்றன.
பருந்து என்பது கட்டுப்பாடுகளைக் கடந்து இயங்கும் வாழ்க்கையின் குறியீடு.
பாம்பு இங்கே பிடிபட்டிருக்கிறது. ஆனால் அது சரணடைவதில்லை.
உயிர் தன்னைக் கட்டுப்படுத்தும் சக்தியிலிருந்து விடுபடப் போராடுகிறது.
இரண்டாவது பருந்து வரும்போது காட்சி இன்னும் சிக்கலாகிறது.
அது முதலாவது பருந்தின் இரையைப் பறிக்கிறதா? அதனுடன் விளையாடுகிறதா? அல்லது இரண்டும் ஏதோ விளையாட்டில் ஈடுபடுகின்றனவா?
இந்தக் காட்சியை வெறும் வேட்டையாடும் நிகழ்வாக இல்லாமல், பிடித்தல், விடுவித்தல், அதிகாரம், ஒத்திசைவு ஆகியவற்றின் சிக்கலான நடனமாகப் பார்க்கலாம்.
வாழ்க்கை என்பது இடையறாத போராட்டமும் இயக்கமும்.
நாம் பெற முடியாத ஒன்றை விட, எதிர்பாராத விதமாக நம்மை வந்தடையும் அனுபவம்தான் உண்மையான கொடுப்பினையா?
இந்தக் கதையில் யாருக்குக் கொடுப்பினை இருக்கிறது?
