“பீல் தி ஸ்பார்க்” (Feel the Spark) என்று பெயரிடப்பட்டுள்ள இந்தத் பாடல், ‘லிவிங் தமிழ்’ (Living Tamil) இலக்கியத் திருவிழாவிற்காக விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய வட்டம் (USA) தயாரிப்பில் உருவான பிரம்மாண்டமான கலைப்படைப்பு.
குறிப்பாக, ஜெயமோகனின் காவியப் படைப்பான ‘விஷ்ணுபுரம்’ நாவல் இதில் முன்னிலைப்படுத்தப்படுவது இலக்கிய ரசிகர்களுக்கு கிடைத்த மிகப்பெரிய அங்கீகாரம். பழைய இலக்கியங்கள் வெறும் புத்தகங்கள் மட்டுமல்ல, அவை இன்றும் “சுடர்விடும் நெருப்பு” என்பதை இந்தப் பாடல் அழகாகச் சித்தரிக்கிறது.
ராஜன் சோமசுந்தரத்தின் இசையமைப்பில் உருவான இந்தப் பாடல், நவீன தாளங்களால் இதயத்தை ஈர்க்கிறது:
வசீகரம்: “Modern exotic, modern thoughts are hypnotic” என்ற வரிகள் கேட்ட உடனே மனதில் ஒட்டிக்கொள்ளும் ரகம்.
இளமைத் துடிப்பு: நியான் விளக்குகளின் ஒளி மற்றும் வேகமான படத்தொகுப்புடன், இளைய தலைமுறையைத் தமிழ் இலக்கியத்தோடு இணைக்கும் ஒரு நவீன மனப்போக்கை (Modern mindset) இந்தப் பாடல் பிரதிபலிக்கிறது.
தாள லயம்: தாளக்கட்டுகள் (Rhythmic beats) பாடலை மிக வேகமாகவும் துடிப்பாகவும் நகர்த்திச் செல்கின்றன. “நடனமாடும் தீப்பிழம்புகள்” (flaming frames) போன்ற வரிகளுக்கு ஏற்ப, இசையும் நம்மை ஆட வைக்கிறது.
21-ஆம் நூற்றாண்டின் புதிய மையோடும் இனிய தாளங்களோடும் தமிழ் இலக்கியம் இன்றும் உயிர்ப்புடன் இருப்பதை இது உலகிற்குப் பறைசாற்றுகிறது. ஜெயமோகனின் வாசகர்களுக்கும், நவீன இசையை விரும்புபவர்களுக்கும் இப்பாடல் மாபெரும் விருந்தாகும்!
(ஏ.ஐ. உதவியுடன் எழுதியது)
பாடலின் மொழியாக்கம்
பக்கம் திரும்பு, தீப்பொறி உணர் மேதையின் நெஞ்சத் தீயைத் தொடு தென்றலிலிருந்து கதைகள் கர்ஜிக்கின்றன கவிதையின் கைகளால் விதிகள் உடைகின்றன
தமிழில் கனவுகள், துணிவுடன் சுதந்திரமாய் நம் நூற்றாண்டை வடிக்கும் குரல்கள் புதிய மை, புதிய தாளம், நியான் வெளிச்சம் இன்றிரவு ஒவ்வொரு வார்த்தையும் நெருப்பு
கிராமங்களிலிருந்து நகர இரவு வரை நம் உலகை எழுதுகிறோம், உரிமை கோருகிறோம் ஒவ்வொரு எண்ணமும் ஒரு புரட்சியின் அலை — ஆம், நாம் நவீன இலக்கியத்தின் சிருஷ்டி!
அபூர்வம், கனவாளம் நவீன சிந்தனை, நவீன இலக்கியம்! தாளமயம், மயக்கமயம் ஒவ்வொரு பக்கமும் ஒரு கவிதை! அபூர்வம், கனவாளம் ஒருபோதும் நிற்காத நவீன மனங்கள்! மின்னல்போல், கலவரமாய் — நவீன சிந்தனை, நவீன இலக்கியம்!
வரிகள் தீப்பிழம்புகளாய் ஆடுகின்றன மௌனத்தை உடைக்கின்றன, பெயர்களை அழைக்கின்றன காதல் முதல் இழப்பு, அரசியல் வரை மொழியியலில் சுருட்டிய உண்மைகள்
கனவாளர்கள் ஒவ்வொரு எழுத்தாணியிலும் எழுகிறார்கள் கதைகள் மீண்டும் மீண்டும் மறுபிறப்பெடுக்கின்றன காலமற்ற தோலில் டிஜிட்டல் மை எதிர்காலம் நாம் தொடங்கும் இடம்
கதைகளை சுழற்று, தாளத்தை மறுகலைக்கு பழமை புதுமையுடன் காலம் கடந்து சந்திக்கிறது மரபு பிரபஞ்ச நகைச்சுவையாய் மாறுகிறது — ஆமாம், அதுதான் நம் நவீன இலக்கியம்!
அபூர்வம், கனவாளம் நவீன சிந்தனை, நவீன இலக்கியம்! தாளமயம், மயக்கமயம் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் சரியான தாக்கம்! அபூர்வம், கனவாளம் ஒருபோதும் தலைவணங்காத நவீன ஆன்மாக்கள்! மின்னல்போல், கவிதையாய் — நவீன சிந்தனை, நவீன இலக்கியம்!
தமிழ் வார்த்தைகள், உலகின் ஒலி ஒவ்வொரு பெயர்ச்சொல்லிலும் புதிய உலகங்கள் நாம் வாழ்க்கையை எழுதுகிறோம், துண்டு துண்டாய் அபூர்வம், கனவாளம், நவீன இலக்கியம்.
A few translation notes:
Exotic, Quixotic → அபூர்வம், கனவாளம் — “அபூர்வம்” captures the sense of the rare and wondrous; “கனவாளம்” renders the Quixotic spirit of bold, impractical dreaming — without needing to borrow the English word.
Modern Lit → நவீன இலக்கியம் — kept formal and resonant, as the phrase carries weight throughout.
“Cosmic wit” → பிரபஞ்ச நகைச்சுவை — a slightly grand rendering, but fits the lyrical register.
“Digital ink on timeless skin” → காலமற்ற தோலில் டிஜிட்டல் மை — kept close to the original image; “தோல்” here works both as skin and as the surface of a page.
“எப்போதும் நிரபராதியை குற்றஞ்சாட்டு” என்னும் சொற்றொடர் அரசியல், சமூக, சொல்லாடல் உத்தியைக் குறிக்கிறது — அறத்திற்கான ஆணையை அல்ல. தத்துவ விசாரணையின் பொருளாக, → ▷ ➔ இது தார்மீக தத்துவம், → ▷ ➔ அரசியல் கோட்பாடு, சாட்சியமொழியின் அறிவுத்தத்துவம், சமூக உளவியல் ஆகியவற்றின் குறுக்கே அமைகிறது. இங்கு நோக்கம் அதை ஆழமாக பகுத்தாய்வது: அதன் அமைப்பை, அதன் சாத்தியக்கூறுகளின் நிலைமைகளை, அதன் உட்கட்டமைப்பு தர்க்கத்தை, மற்றும் அது அதிகாரம், உண்மை, சமூக இருப்புநிலை பற்றி என்ன வெளிப்படுத்துகிறது என்பதில் அது தத்துவார்த்தமாக ஏன் முக்கியமானது என்பதையும் புரிந்துகொள்வதாகும்.
S bears actual responsibility for outcome A but suppresses that link, redirecting attribution toward the wholly unconnected innocent party I. The × marks the structural void at the strategy’s core.
II. கட்டமைப்பு வரையறை
இந்த உத்தியை முறையாக வரையறுப்போம்:
கு = அதிகாரம் வைத்திருக்கும் அல்லது பொறுப்பிலிருந்து விலகிக்கொள்ள முயலும் தனிநபர் அல்லது குழு
வி = காரண காரியமும் தார்மீக பொறுப்பும் சுமந்த செயல் அல்லது விளைவு
பே (பேதை) = குழு விஷயத்தில் காரணரீதியாக நிரபராதியான தரப்பு (அதாவது, “A”குழு” உடன் எந்த தார்மீகமாக பொருத்தமான காரண உறவும் இல்லாதவர்)
“எப்போதும் நிரபராதியை குற்றஞ்சாட்டு” (எ.நி.கு.Always Blame the Innocent – ABI) உத்தி என்பது குழுவிற்கான பொறுப்பை பேதைக்கு முறையாக கூறுவதாகும், இதன் நோக்கங்கள்:
குழுவை பொறுப்பிலிருந்து காப்பாற்றுவது,
பேதைக்கு எதிராக கூட்டு உணர்ச்சியை (கோபம், அச்சம், வெறுப்பு) திரட்டுவது,
சமூக சக்தியை வெளிப்புறமாக திசைதிருப்புவதன் மூலம் குழுவின் அதிகாரத்தை உறுதிப்படுத்துவது.
“எப்போதும்” என்ற சொல் முக்கியமானது — அது எதிர்பாராத தவறு அல்லது சார்புநிலை அல்ல; அரசியல் அல்லது சமூக அமைப்பின் அமைப்புரீதியான அம்சத்தை குறிப்பிடுகிறது. இது தற்செயலானது அல்ல — கட்டமைப்பு ரீதியான அம்சம்.
நலிதரு சிறிய தெய்வமென் றையோ நாட்டிலே பலபெயர் நாட்டிப் பலிதர ஆடு பன்றிக் குடங்கள் பலிக்கடா முதலிய உயிரைப் பொலிவுறக் கொண்டே போகவும் கண்டே புந்திநொந் துளநடுக் குற்றேன் கலியுறு சிறிய தெய்வவெங் கோயில் கண்டகா லத்திலும் பயந்தேன்.
திருவருட்பா – திருவருட்பிரகாச வள்ளலார்சிதம்பரம் இராமலிங்க அடிகள்
III. தத்துவ முன்னோடிகள்
1. பலிக்கடா வழிமுறை (ரெனே ஜிரார்ட்)
எ.நி.கு. – வின் மிகத் தீவிரமான தத்துவ ஆய்வு ரெனே ஜிரார்டின் (René Girard) அனுகரண கோட்பாட்டிலிருந்து வருகிறது — வன்முறையும் புனிதமும் (1972) மற்றும் பலிக்கடா (1982) ஆகியவற்றில் விவரிக்கப்பட்டது. ஜிரார்ட் வாதிடுகிறார்: மனித சமூகங்கள் இயல்பாகவே காப்பியடிக்கும் விருப்பத்திற்கு ஆட்பட்டுள்ளன — நாம் மற்றவர்கள் விரும்புவதை விரும்புகிறோம் — இது போட்டியையும், அவர் பலி நெருக்கடி என்று அழைக்கும் நிலையில் சமூக கலைவின் அச்சுறுத்தலையும் உருவாக்குகிறது.
இந்த நெருக்கடியின் தீர்வு உண்மையால் அல்ல, மாற்று பாதிக்கப்பட்டவர் மீதான ஏகமனதான வன்முறை கருத்தொற்றுமையால் — பலிக்கடா மூலம் — அடையப்படுகிறது. பலியிடுதற் கென்று கொழுக்க வளர்க்கப்படும் ஆட்டுக்கடா, எருமைக்கடா, முதலியனவாகும்:
சமூகத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்த போதுமான அளவு ஒத்திருக்க வேண்டும்,
ஆனால் போதுமான அளவு வேறுபட்டிருக்க வேண்டும் (சிறுபான்மையினர், அன்னியர், ஊனமுற்றோர், வெளிநாட்டினர்) — செலவழிக்கக்கூடியவராக இருக்க.
ஜிரார்டிற்கு மிக முக்கியமான விஷயம்: பாதிக்கப்பட்டவர் எந்த அர்த்தமுள்ள காரண வகையிலும் எப்போதும் நிரபராதியாவார். வன்முறை ஒருமித்ததாக இருக்க வேண்டும் என்பதால் ஒட்டு மொத்த சமூகமும் இதை ஒரே நிலையில் அறிந்துணர்கிறது — ஒட்டுமொத்த ஒருமைப்பாடு இல்லாமல் தூய்மைப்படுத்துதல் உண்டாகாது. பாதிக்கப்பட்டவரின் நிரபராதித்தன்மை தற்செயலானது அல்ல; அது கட்டமைப்பு ரீதியாக அவசியமானது. உண்மையிலேயே குற்றமுள்ளவர், தவறிழைத்தபோதும் தன் வாதத்தை முன்வைக்கலாம்; ஆனால், நிரபராதியோ, திக்கித்து நின்று, அவ்வாறு நியாயங்கற்பிக்க இயலாது.
தத்துவார்த்த தாக்கம்: எ.நி.கு.பகுத்தறிவற்றது அல்ல. இது சமூகத்தின் பகுத்தறிவு என்பதே — பகிர்ந்த விலக்கலின் மூலம் ஒற்றுமையை உற்பத்தி செய்வதற்கான வழிமுறை.
Girard’s mimetic mechanism is the oldest theoretical account of ABI as a social technology. The cycle unfolds in two phases: an escalation driven by rivalry and social disintegration, resolved through unanimous violence against a surrogate victim — which temporarily reconstitutes social cohesion before generating the conditions for a new cycle.
2. தீய நம்பிக்கை மற்றும் பொறுப்பிலிருந்து தப்பிப்பு (சார்த்ர்)
இருத்தல் மற்றும் இல்லாமை (1943) இல் ஜான்-பால் சார்த்ரின் (Jean-Paul Sartre) mauvaise foi (தீய நம்பிக்கை) கருத்தாக்கம் இரண்டாவது கோட்பாட்டு கண்ணோட்டத்தை வழங்குகிறது. தீய நம்பிக்கை என்பது ஒருவரின் அடிப்படை சுதந்திரத்தையும் பொறுப்பையும் மறுப்பது — ஒருவரின் நிலைமையை வெளிப்புற காரணங்களுக்கு கூறுவதன் மூலம், கட்டுப்பாட்டிற்கு அப்பாற்பட்ட சக்திகளால் தீர்மானிக்கப்படும் பொருளாக தன்னை நடத்துவது.
எ.நி.கு., கூட்டு மட்டத்தில், தீய நம்பிக்கையின் அரசியல்: சமூகமோ அதிகார அமைப்போ, விளைவை உருவாக்குவதில் தன்னுடைய சொந்த காரண செயலாண்மையை ஒப்புக்கொள்ள மறுத்து, அதற்கு பதிலாக “நிரபராதி அன்னியரை” ஆதாரமாக கட்டமைக்கிறது. மற்றொருவர் நிரந்தரத்தன்மையாக மாற்றப்படுகிறார் — நிலையான, தீர்மானிக்கும் சாரம் (“அவர்கள் ஊழல்வாதிகள்,” “அவர்கள் வங்கிகளை கட்டுப்படுத்துகிறார்கள்,” “அவர்கள் நம் மதிப்புகளை சிதைக்கிறார்கள்”) — ஏதோ சுதந்திர பொருளாக அங்கீகரிக்கப்படாமல்.
சார்த்ரின் பகுப்பாய்வு எ.நி.கு. என்பது வெறும் பொய் மட்டுமல்ல என்று கூறுகிறது — இது இருப்புமுறை — சுதந்திரம் மற்றும் பொறுப்பை மறுப்பதைச் சுற்றி கூட்டு இருப்பை ஒழுங்கமைக்கும் வழி.
3. கொள்கையும் இடைமறி வினாக்களும் (அல்துஸ்ஸர்)
“கொள்கையும் கொள்கை அரசுக் கருவிகளும்” (1970) என்ற கட்டுரையில் லூயி அல்துஸ்ஸரின் (Louis Althusser) கொள்கை அரசுக் கருவிகள் (Ideological State Apparatuses – ISAs) கட்டமைப்பு, எ.நி.கு. எவ்வாறு நிறுவனமயமாக்கப்படலாம் என்பதை விளக்குகிறது. கொள்கை இடைமறி வினா மூலம் செயல்படுகிறது — இயற்கையாகவும் விளக்கம் தேவையில்லாததாகவும் உணர்ந்த பாத்திரங்களில் தனிநபர்களை அழைப்பது. அந்த அரசோ, மத நிறுவனமோ ஊடகமோ – நிரபராதி குழுவை முறையாக குற்றஞ்சாட்டும்போது, அந்தக் குழுவை மீண்டும் மீண்டும் குற்றவாளியாக உருவாக்குகிறது. குற்றச்சாட்டு “குற்றத்திற்கு” முந்தி அதை கட்டமைக்கிறது.
இதனால் எ.நி.கு. தன்னைத்தானே தாங்கிக்கொள்கிறது: இந்த நிரபராதி குழு எவ்வளவு அதிகமாக குற்றஞ்சாட்டப்படுகிறதோ, அவ்வளவு அதிகமாக சமூக உள்கட்டமைப்பு (சட்டம், கல்வி, ஊடகம்) அவர்கள் குற்றத்தைச் சுற்றி ஒழுங்கமைக்கப்படுகிறது — மூல குற்றச்சாட்டை பின்னோக்கி நியாயப்படுத்துவதாக தோன்றுகிறது.
4. சாட்சியமொழியின் அறிவுத்தத்துவம் மற்றும் அறிவாற்றல் அநீதி (மிரண்டா ஃபிரிக்கர்)
மிரண்டா ஃபிரிக்கரின் (Miranda Fricker) அறிவாற்றல் அநீதி: அதிகாரம் மற்றும் அறிவின் நெறிமுறைகள் (2007) இன்னொரு முக்கியமான அறிவுத்தத்துவ பரிமாணத்தை வழங்குகிறது. ஃபிரிக்கர் இரண்டை வேறுபடுத்துகிறார்:
சாட்சியமொழி அநீதி: அடையாள தப்பெண்ணத்தால் பேசுபவரின் நம்பகத்தன்மையை குறைப்பது,
விளக்கவியல் அநீதி: ஒருவரின் சொந்த அனுபவத்தை புரிந்துகொள்ள கருத்தியல் வளங்களின் இல்லாமை.
எ.நி.கு. கூட்டு அறிவாற்றல் அநீதி மூலம் செயல்படுகிறது: நிரபராதி தரப்பு குற்றஞ்சாட்டப்படுவது மட்டுமல்ல, அதேவேளையில் அவரின் சொந்த நிரபராதித்தன்மைக்கு நம்பகமற்றவராகவும் ஆக்கப்படுகிறார். அவர்களின் மறுப்புகள் குற்றத்தின் ஆதாரமாக மறுவிளக்கம் செய்யப்படுகின்றன; அவர்களின் எதிர்ப்புகள் சிறப்பு மன்றாட்டமாக சித்தரிக்கப்படுகின்றன. ஃபிரிக்கர் இதை நம்பகத்தன்மைப் பற்றாக்குறை என்று அழைக்கிறார் — அது கட்டமைப்பு ரீதியாக ஆயுதமாக்கப்படுகிறது.
இது உருவாக்கும் தர்க்க மூடல் திகிலூட்டுகிறது: நிரபராதியால் தங்கள் நிரபராதித்தன்மையை நிரூபிக்க முடியாது, ஏனென்றால் செயல்பாட்டு அறிவுகட்டமைப்பில் நிரபராதித்தன்மையை கோருவது குற்றத்தின் ஆதாரமாகவே எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது.
IV. செயல்திட்டத்தின் தர்க்கம்: ஏன் நிரபராதி?
இது தத்துவார்த்தமாக மிகவும் ஆர்வமூட்டும் கேள்வி. பகுதியளவு குற்றமுள்ள ஒருவரை ஏன் குற்றஞ்சாட்டக்கூடாது? முழுமையான நிரபராதியுடன் இந்த உத்தி ஏன் சிறப்பாக செயல்படுகிறது்?
பல்வேறு ஒன்றுக்கொன்று இணைந்த காரணங்களைப் பார்ப்போம்:
அ) நிரபராதியால் நம்பகமான காரண எதிர்-கதையை வழங்க முடியாது பகுதி குற்றமுள்ள தரப்பு கூறலாம்: “ஆம், ஆனால் உண்மையில் என்ன நடந்தது என்று பாருங்கள்.” முழுமையான நிரபராதி தரப்பிற்கு இதுபோன்ற எதிர்-கதை இல்லை, ஏனென்றால் அவர்கள் நிகழ்வில் பங்கில்லாதவர்கள். அவர்களின் பதில் தூய மறுப்பு மட்டுமே — இது விரோதமான அறிவுத்தத்துவ சூழலில் நம்பிக்கையூட்டாதது.
ஆ) நிரபராதி அதன் வித்தியாசத்தினாலேயே தார்மீக பீதியை உருவாக்குகிறது நிரபராதி தரப்பின் திகைப்பு, ஆத்திரம் மற்றும் “தன்னை விளக்கிக்கொள்ள” இயலாமை, தூண்டிவிடப்பட்ட பார்வையாளர்களுக்கு சந்தேகமாகத் தெரிகிறது. இது துன்புறுத்தலின் பரிகாசமான நிகழ்வியல்: பாதிக்கப்பட்டவரின் நிரபராதித்தன்மை குற்றம் போல் தோன்றுகிறது.
இ) நிரபராதி புதிய குற்றச்சாட்டுகளுடன் எல்லையற்ற முறையில் மீண்டும் திணிக்கப்படலாம் குற்றச்சாட்டுகளுக்கு உண்மையியல் அடிப்படை இல்லாததால், அவை உண்மையால் கட்டுப்படுத்தப்படுவதில்லை. புதிய குற்றச்சாட்டுகளை எப்போதும் கண்டுபிடிக்கலாம். குற்றமுள்ளவர்கள், மாறாக, அவர்களின் உண்மையான குற்றத்தின் குறிப்பிட்ட துறைக்கு மட்டுப்படுத்தப்படுகிறார்கள். நிரபராதி — அவர்களின் “குற்றம்” கட்டமைக்கப்பட்டதால் — எல்லாவற்றிற்கும் குற்றஞ்சாட்டப்படலாம்.
ஈ) நிரபராதியை பலிக்கடாவாக்குவது சமூக ஒற்றுமையை வெளிப்படுத்துகிறதுதொழிலின் பிரிவு (1893) இல் எமிலி டுர்க்ஹீம் (Emile Durkheim) குறிப்பிட்டது போல், தண்டனைச் சடங்குகள் முதன்மையாக தண்டிக்கப்பட்டவர்களைப் பற்றியவை அல்ல — அவை தண்டிக்கும் சமூகத்தைப் பற்றியவை. நிரபராதியை குற்றஞ்சாட்டுவதால் பகிர்ந்த எதிரியைச் சுற்றி உள்குழு ஒற்றுமையை ஒருங்கிணைக்கிறது. குறி நிரபராதியாக இருக்கும்போது, குற்றச்சாட்டை நிலைநிறுத்த தேவையான ஒற்றுமை மிகவும் முழுமையானதாக இருக்கும் — எனவே சமூகப் பிணைப்பு செயல்பாடு மிகவும் சக்திவாய்ந்ததாக ஆகும்.
V. முறையான பயன்பாட்டின் முரண்பாடுகள்
செயல்திட்டத்தில் உள்ள “எப்போதும்” என்ற வார்த்தை தத்துவார்த்த கவனத்திற்கு தகுதியானது. எப்போதும் பயன்படுத்தப்படும் இந்த உத்தி சில நேரங்களில் பயன்படுத்தப்படுவதை விட வேறு இருத்தலியல் நிலையை பெறுகிறது. பல முரண்பாடுகள் தோன்றுகின்றன:
தன்னை சிதைக்கும் முரண்பாடு சமூகஅமைப்பு எப்போதும் நிரபராதியை குற்றஞ்சாட்டினால், அது சமூக சிக்கல்களின் உண்மையான காரணங்களை முறையாக தவறாக அடையாளம் காட்டுகிறது. குற்றமுள்ள தரப்புகள் — அடையாளம் காணப்படாமல், தண்டிக்கப்படாமல் — அமைப்பு தீர்க்கப்போகிறது என்று கூறும் அதே தீங்குகளை தொடர்ந்து உற்பத்தி செய்கின்றன. எனவே அமைப்பு புதிய பலிக்கடாக்களை தேவைப்படுத்தும் புதிய சிக்கல்களை நிலையாக உருவாக்குகிறது. எ.நி.கு., முழுமையாக நிறுவனமயமாக்கப்படும்போது, அது தீர்க்கிறேன் என்று கூறும் சமூக நெருக்கடிகளையே உற்பத்தி செய்கிறது.
உண்மை-ஆட்சி முரண்பாடுதொலைதூர நாடுகளில் தோற்றம் (1951) மற்றும் “உண்மையும் அரசியலும்” (1967) ஆகியவற்றில் ஹன்னா ஆரென்ட் (Hannah Arendt) வாதிடுகிறார்: ஒட்டுமொத்தவாத அமைப்புகள் வெறுமனே பொய் சொல்வதில்லை — அவை உண்மையை பொய்யிலிருந்து வேறுபடுத்தக்கூடிய நிலைமைகளையே அழிக்கின்றன. முறையாக பயன்படுத்தப்படும் எ.நி.கு. இதை அடைகிறது: நிரபராதி வெறுமனே குற்றவாளி என்று அழைக்கப்படுவதில்லை — குற்றம் அல்லது நிரபராதித்தன்மையை நிறுவுவதற்கான சமூக உள்கட்டமைப்பே கலைக்கப்படுகிறது. திட்டமுறை தனிப்பட்ட பொய்யைத் தாண்டி ஒளிர்வுக் கோட்பாடு (epistemological) அறிவுத்தத்துவ ஆட்சியாக ஆகிறது.
சட்டப்பூர்வ அதிகார முரண்பாடு மேக்ஸ் வேபரின் (Max Weber) நியாயத்தன்மையின் சமூகவியல் (பொருளாதாரம் மற்றும் சமூகம், 1922) அரசியல் அதிகாரத்திற்கு நம்பகமான ஒழுக்க அடிப்படை தேவை என்று கூறுகிறது. எ.நி.கு. காலப்போக்கில் இதை அரிக்கிறது: மக்கள் இறுதியில் வடிவத்தை பதிவு செய்கிறார்கள், குறிப்பாக பாதிக்கப்பட்டவர்கள். எனவே ஜனநாயக அல்லது பன்மைச் சூழல்களில் செயல்திட்டம் தன் சுயக்கட்டுப்பாட்டை இழக்கிறது, ஆனால் வடிவத்தை வெளிப்படுத்த முடியாத ஏகபோக தகவல் சூழல்களில் சுயவலுப்படுத்தும்.
VI. தார்மீக-தத்துவார்த்த கண்டனம்: ஆதாரங்கள்
செயல்திட்டத்தை கட்டமைப்பு ரீதியாக பகுப்பாய்ந்த பின்னர், அதன் தார்மீக மதிப்பீட்டிற்கு திரும்புகிறோம். கண்டனம் குறைந்தது நான்கு சுயாதீன தத்துவ மரபுகளில் ஆணூன்றியது:
மரபு
கண்டனத்தின் ஆதாரம்
கான்ட்டியன் (Kantian) கடமை நெறியியல்
நிரபராதியை வெறும் வழிமுறையாக நடத்துகிறது; மனிதத்துவ சூத்திரத்தின் வகைப்பட்ட கட்டளையை மீறுகிறது
பரிணாமவாதம்
காரணியை முறையாக தவறாக கூறுகிறது, காலப்போக்கில் மோசமான கூட்டு விளைவுகளை உருவாக்குகிறது
நல்லொழுக்க நெறியியல்
நீதியுடன் (dikaiosyne) கட்டமைப்பு ரீதியாக பொருந்தாதது — ஒவ்வொருவருக்கும் தகுதியானதை வழங்கும் நல்லொழுக்கம்
ஒப்பந்தவாதம் (ஸ்கேன்லன் – Scanlon)
அதன் செலவுகளை சுமப்பவர்களுக்கு நியாயப்படுத்த முடியாது; நியாயமான மறுப்பின் சோதனையில் தோல்வியடைகிறது
தத்துவார்த்தமாக குறிப்பிடத்தக்கது என்னவென்றால், எ.நி.கு. ஒவ்வொரு முக்கிய நெறிமுறை மரபிலிருந்தும் கண்டிக்கப்படுகிறது — ஒன்றிலிருந்து மட்டுமல்ல. இந்த மரபு-வழி ஒருமைப்பாடு, அரசியல் தத்துவத்தில் அநீதியின் கட்டமைப்பு ரீதியாக மிகத் தெளிவான வழக்குகளில் இது ஒன்று என்று கூறுகிறது.
VII. வரலாற்று நிகழ்வுகள்
செயல்திட்டத்திற்கு ஆவணப்படுத்தப்பட்ட வரலாற்று நிகழ்வியல், கோட்பாட்டு பகுப்பாய்வை உறுதிப்படுத்துகிறது:
கலவரங்களும் யூத எதிர்ப்பும் (இடைக்கால ஐரோப்பா முதல் நவீன காலம் வரை): வெகுஜன மரணங்கள், பொருளாதார நெருக்கடிகள் மற்றும் அரசியல் உறுதியற்ற தன்மைக்கு — எந்த காரண தொடர்பும் இல்லாமல் — யூதர்கள் குற்றஞ்சாட்டப்பட்டனர்.
மெக்கார்த்திசம் (1950 களில் அமெரிக்கா): “மறுப்பு = குற்றத்தின் ஆதாரம்” என்ற அறிவுத்தத்துவ தர்க்கத்தை பயன்படுத்தி, நிரபராதி நபர்களை கம்யூனிஸ்ட் முகவர்களாக முறையாக குற்றஞ்சாட்டுதல்.
மந்திரவித்தை விசாரணைகள் (ஆரம்பகால நவீன ஐரோப்பா): ஜிரார்டின் முன்மாதிரி வழக்கு — பாதிக்கப்படக்கூடிய நபர்கள் (முக்கியமாக பெண்கள், ஏழைகள், சமூக விளிம்பினர்) பயிர் தோல்வி, நோய் மற்றும் சமூகக் கலக்கத்திற்கு குற்றஞ்சாட்டப்பட்டனர்.
காலனிய காலத்திற்கு பிந்தைய பலிக்கடாவாக்குதல்: பெரும்பான்மை குழு அரசியல் தேர்வுகளால் உருவாக்கப்பட்ட கட்டமைப்பு பொருளாதார தோல்விகளுக்கு குடிவரவு மற்றும் சிறுபான்மை சமூகங்கள் குற்றஞ்சாட்டப்பட்டன.
ஒவ்வொரு வழக்கிலும், கோட்பாட்டு கணிப்புகள் பொருந்துகின்றன: நிரபராதி, அறிவுத்தத்துவ ரீதியாக அதிகாரமற்றவர்கள், “போதுமான அளவு வேறுபட்டவர்கள்” குறிகளாக ஆகிறார்கள்; செயல்திட்டம் நீண்டகால நிறுவன சிதைவின் விலையில் குறுகியகால சமூக ஒற்றுமையை உருவாக்குகிறது.
VIII. முடிவுரை: செயல்திட்டம் என்ன வெளிப்படுத்துகிறது
“எப்போதும் நிரபராதியை குற்றஞ்சாட்டு” செயல்திட்டம் அதன் வெளிப்படையான தார்மீக தவறான தன்மையைத் தாண்டி தத்துவார்த்தமாக முக்கியமானது, ஏனென்றால் அது சமூக யதார்த்தம் பற்றிய பல உண்மைகளை வெளிக்கொணருகிறது:
உண்மை தன்னால் செயல்படுத்தப்படுவதில்லை. சமூக அறிவுத்தத்துவம் அதிகார அமைப்புகளால் வடிவமைக்கப்படுகிறது; நிரபராதிக்கு தன்னை சித்தரிப்பவர்களை விட தானாக அறிவுத்தத்துவ நன்மை கிட்டுவதில்லை.
சமூக ஒற்றுமையை விலக்கலின் மூலம் சேர்க்கலைப் போலவே உற்பத்தி செய்யலாம். சமூகங்கள் இயல்பாகவே உண்மையை கண்டறிவதில்லை — அவை உணர்ச்சியைக் கண்டறிகின்றன.
அரசியல் அதிகாரத்திற்கு நீதி தேவையில்லை — நீதிக்கு நம்பகமான கதை தேவை, அது பொய்யாக இருந்தாலும், அதன் பணியை செய்ய போதுமான காலம் நிலைத்திருக்கும்.
குற்றத்தின் கட்டமைப்பு பகுப்பாய்வு — “யார் குற்றவாளி?” என்று மட்டும் கேட்காமல், “குற்றத்தை கூறுவதால் யாருக்கு பயன் கிடைக்கிறது, என்ன நிறுவன நிலைமைகளில்?” என்று கேட்பது — அரசியல் தத்துவம் மற்றும் சமூக விமர்சனத்திற்கு இன்றியமையாதது.
இந்த அர்த்தத்தில், கடுமையாக ஆய்வு செய்யப்பட்ட மூலோபாயம் (strategy), அதன் பயிற்சியாளர்களுக்கு மட்டுமான குற்றச்சாட்டு அல்ல. இது ஒவ்வொரு அறிவுத் தோற்றவியல் சமூகத்திற்கும் எப்போதிருக்கும் நிலையான சவால்: நாம் இதை அங்கீகரிக்காமல் இதே கட்டமைப்பை செயல்படுத்துவதற்கான நிலைமைகள் என்ன?
பல்லவி : {மக்கமிஷி.. பிரச்சனிய லெஃப்ட் ஹேண்ட்ல ஹேண்டில் பண்ற மைக் லஸ்சி!? நம்ம ஊரு பூமர் டாக்ஸ்!? என்ன ஸ்டாரு!? ரொம்ப பிஸி!? பஸ்-ஸ்டாப்ல பால்மெய்ன் டி ஷர்ட் போட்ட கூட அஸ்சி!? இப்போ ரொம்ப குஷி}
ஆண் : இன்ஸ்டால்மெண்ட் ஹெட்ஃபோன் வாங்க கூட உனக்கு காசு இல்ல!? இன்ஸ்டாகிராம்ல எக்சைட்மெண்ட் பாக்க ஓடி வரன் மாப்பிள
ஆண் : நான் ஸம்மர் டைம்ல, வூலன் கோட் போட்டு சுத்துற புலி!? யப்பா… லேட் நைட்ல வாக்கிங் போய் நாய் கடிச்சு வலி!?
ஆண் : வீட்ல ரொம்ப கண்டிஷன்!? என் பேருல நெரிய பெட்டிஷன்!? நான் ரூல்ஸ ஆ மதிக்கும் மனிஷன்!? நீ பண்ற தப்பெல்லாம் மனிச்சேன்!? நம்ம சிட்டி ஃபுல்ல பாலுஷன்!? செய்யுற வேலைக்கு ஏத்துக்கு கமிஷன்!? நான் கேப்பேன் –> ஏன்னா சிட்டிஸன்!? நம்ம விரல்ல இருக்கு சொல்யூஷன்!?
ஆண் : உள்ளூர் வெயில் ஊறுகாயை நக்கினு… ஆட்டம் பாம்ப சேர்ந்து குடிச்சினு… ஷார்ப்பு புள்ளைங்க… காடிய தட்டிக்கின்னு… வைபுக்கேத்த பாட்ட பாடினு… டாடி காசுல பாடி வெச்சுனு… மாடி மேல லைலா மஜ்னு… நைட் ஃபுல்லா கொசுவ அடிச்சுனு!? லூப்பு மோட்ல லைஃப் ஓடினு
ஆண் : யெப்பா டா டை….குந்துற யெப்பா
ஆண் : மச்சான் இட்ஸ் அ லாங் வே டு கோ… அடிச்சு தூக்கு…
Song Name : Makkamishi Movie : Brother Composed, Arranged & Music Programmed by Harris Jayaraj Singers : Paal Dabba & Dacalty Lyrics : Paal Dabba
மற்ற சங்கங்களைப் பார்த்தால் பொறாமையாகவே இருக்கிறது.
இது இன்று, நேற்று அல்ல… பள்ளிக் காலத்தில் துவங்கியது. கல்ச்சுரல்ஸ் நடக்கும்போது ராய்/சென்-களும், நாயர்களும், ரெட்டிகளும், ராவ்களும் எல்லா க்விஸ் போட்டிகளிலும் கடைசி நான்கில் வந்தார்கள். வந்தாரை வாழவைக்கும் தமிழகத்து வந்தேறியாகிய நான் இருக்கும் குழு தேறவில்லை.
கல்லூரியில் எல்லாப் போட்டிகளிலும் முதலிடம் கேரளத்தவர்கள். மழையையும் ரசிப்பார்கள்; டெல்லிக்கே நேநீரையும் கற்றுத் தருவார்கள்.
மீண்டும் அவர்களின் நிகழ்வுக்கு நடுவராகப் போகும் வாய்ப்பு. எத்தனை சிறப்பாக மாணவர்கள் பேசுகிறார்கள்!
தமிழுக்கென்று நான்கைந்து சங்கங்கள் உண்டு. டெக்கா (DECA), மாடி (MADI), பீ (bee), என்று கண்டதிற்கும் கேட்டதிற்கும் கற்றும் பெற்றும் செல்வார்கள். எனினும், நீமா எனப்படும் NEMA (New England Malayalam Association) விழா பல்வேறு சிறப்புகளைக் கொண்டது.
நீமா அமைப்பின் மிலிட்டரி நிர்ணயம்: ஜெர்மானிய நேரக் கட்டுப்பாடு என்பது ஐம்பதாண்டு முன்பு உன்னதம்: இன்று நீமா-வின் கால துல்லியம் இன்றைய தங்கப் பதக்கம்.
நடுவர் குழுவில் பன்முகமை: பாலினம், வயது, இனக்குழு, மொழி, மதம், உடல் திறன், பிராந்தியம், குடியேற்ற நிலை
சினேகம் – அன்பிற்கு நான் அடிமை; சேச்சிகளின் பண்பிற்கு நான் அடிமை. தொண்டர் கூட்டத்தில் நான் அடிமை.
இன்று அற்புதமான மாலை. பழகிய முகங்கள். பாசமான நட்புகள். பாந்தமான உரையாடல்கள்.
நிறைவான நிகழ்வு.
படத்தில் உள்ள நடிகைகள் யார் என்று கண்டுபிடிப்போருக்கு சிறப்பு பரிசு உண்டு!
அமெரிக்க அரசியலமைப்பின் சில திருத்தச் சட்டங்கள் (Amendments) தொடர்ச்சியான சுதந்திர அமைப்பாக எப்படி செயல்படுகின்றன? அதாவது முதல் (First), நான்காம் (Fourth), இரண்டாம் (Second) திருத்தங்கள் சேர்ந்து சிந்தனை → வெளிப்பாடு → பாதுகாப்பு என்ற சுதந்திர சங்கிலியை எவ்வாறு உருவாக்குகின்றன?
1. முதல் திருத்தச் சட்டம் (First Amendment): சிந்திக்கவும் பேசவும் உரிமை
இந்த சட்டம் கீழ்கண்ட சுதந்திரங்களை பாதுகாக்கிறது:
– பேச்சுச் சுதந்திரம்
– ஊடகச் சுதந்திரம்
– மதச் சுதந்திரம்
– அமைதியாக கூட்டம் நடத்தும் உரிமை
– அரசாங்கத்திடம் மனு அளிக்கும் உரிமை
இதன் அடிப்படை கருத்து: தனி மனிதன் தன் கருத்தை சுதந்திரமாக சிந்தித்து அதை வெளிப்படுத்தும் உரிமை.
அமெரிக்க நீதிபதி ஆலிவர் வெண்டல் ஹோம்ஸ் ஜூனியர்:
“அரசாங்கத்தை விமர்சிப்பதாக இருந்தாலும் கூட, அந்தக் கருத்துகளை சிந்தித்து, அவற்றை பொதுவெளியில் வெளிப்படுத்த சுதந்திரமாக இருக்கிறீர்கள்.”
அதாவது:
படி 1: நீங்கள் நினைப்பதை பொதுவாக வெளிப்படையாக சொல்லும் உரிமை இருக்க வேண்டும். —-
2. நான்காம் திருத்தச் சட்டம் (Fourth Amendment): அரசின் அத்துமீறலிலிருந்து பாதுகாப்பு
இந்த சட்டம் மக்களை கீழ்கண்டவற்றிலிருந்து பாதுகாக்கிறது:
– காரணமில்லாத வீடு சோதனை ரோதனை
– சட்டவிரோத கைதுகள்
– அரசின் அத்துமீறிய கண்காணிப்பு
இதன் முக்கியத்துவம்:
அரசாங்கம் எப்போது வேண்டுமானாலும் வீட்டை சோதிக்கலாம் அல்லது கண்காணிக்கலாம் என்றால் மக்கள் தங்கள் கருத்தை வெளிப்படுத்த பயப்படுவார்கள்.
அதனால்:
படி 2: நீங்கள் பேசும் உரிமையை பயன்படுத்த அரசின் அச்சுறுத்தலிலிருந்து பாதுகாப்பு இருக்க வேண்டும். —-
3. இரண்டாம் திருத்தச் சட்டம் (Second Amendment): இறுதி பாதுகாப்பு
இந்த சட்டம் ஆயுதம் வைத்திருக்கும் உரிமையை பாதுகாக்கிறது.
அரசியல் தத்துவவாதிகள் கூறுவது:
– அரசு அடக்குமுறையாக மாறினால்
– மக்களின் உரிமைகள் ஒடுக்கப்பட்டால்
அப்பொழுது மக்களிடம் எதிர்க்கும் திறன் இருக்க வேண்டும்.
அதாவது:
படி 3: பேச்சு சுதந்திரமும் சட்டப் பாதுகாப்பும் தோல்வியடைந்தால், மக்களுக்கு தங்கள் சுதந்திரத்தை காக்கும் கடைசி வழி இருக்க வேண்டும்.
சுருக்கினால்:
“முதல் திருத்தத்தைப் பாதுகாப்பதற்காகவே இரண்டாம் திருத்தம் இருக்கிறது”
4. அமெரிக்க ஸ்தாபகர் பார்வை
அமெரிக்காவின் நிறுவனத் தலைவர்கள் — குறிப்பாக ஜேம்ஸ் மாடிசன் மற்றும் தாமஸ் ஜெஃபர்சன் — நம்பிய கருத்து:
– உரிமைகள் அரசாங்கம் கொடுப்பவை அல்ல – மனிதர்களுக்கு இயற்கையாகவே உள்ளவை – அரசியலமைப்பு அவற்றை அரசின் துஷ்பிரயோகத்திலிருந்து பாதுகாக்கும்.
இந்தக் கருத்தின் மொத்த அமைப்பு
நிலை
அர்த்தம்
சிந்தனை
மனிதனின் சுதந்திரமான மனம்
First Amendment
கருத்தை வெளிப்படுத்தும் உரிமை
Fourth Amendment
அரசின் அச்சுறுத்தலிலிருந்து பாதுகாப்பு
Second Amendment
அடக்குமுறைக்கு எதிரான இறுதி பாதுகாப்பு
சிந்தனை சுதந்திரம் (First Amendment), அரசின் அத்துமீறலிலிருந்து பாதுகாப்பு (Fourth Amendment), மற்றும் சுதந்திரத்தை காக்கும் இறுதி திறன் (Second Amendment) ஆகியவை சேர்ந்து அமெரிக்க சுதந்திர அமைப்பை உருவாக்குகின்றன.
“சட்டைப்பைக்குள்ளேயே கொள்ளுமாறு வரைபடம் என்பது எவ்வளவு பயனுள்ள பொருள்!” என்று நான் கூறினேன்.
“அதுவும் உங்கள் நாட்டிடமிருந்து நாங்கள் கற்றுக்கொண்ட ஒன்றுதான்,” என்றார் மைன் ஹர், “வரைபடம் வரைதல். ஆனால் நாங்கள் அதை உங்களைவிட மிக அதிக தூரம் கொண்டு சென்றிருக்கிறோம். உண்மையிலேயே பயனுள்ளதாக இருக்கக்கூடிய மிகப் பெரிய வரைபடம் எது என்று நீங்கள் கருதுகிறீர்கள்?”
“ஒரு மைலுக்கு ஏறக்குறைய ஆறு இஞ்சுகள்.”
“ஆறு இஞ்சுகள் மட்டுமா!” என்று வியப்புடன் கூறினார் மைன் ஹர். “நாங்கள் விரைவிலேயே ஒரு மைலுக்கு ஆறு யார்டுகள் என்ற அளவை எட்டினோம். பிறகு ஒரு மைலுக்கு நூறு யார்டுகள் என்று முயன்றோம். அப்போதுதான் எல்லாவற்றிலும் மிகப் பிரம்மாண்டமான எண்ணம் உதித்தது! நாங்கள் உண்மையிலேயே நாட்டின் வரைபடத்தை, ஒரு மைலுக்கு ஒரு மைல் என்ற விகிதத்தில் உருவாக்கினோம்!”
“நீங்கள் அதை அதிகமாகப் பயன்படுத்தினீர்களா?” என்று நான் கேட்டேன்.
“அது இன்னும் விரிக்கப்பட்டதே இல்லை,” என்றார் மைன் ஹர்: “விவசாயிகள் ஆட்சேபித்தார்கள் — அது முழு நாட்டையும் மூடிவிடும், சூரிய ஒளியை அடைத்துவிடும் என்று சொன்னார்கள்! எனவே நாங்கள் இப்போது நாட்டையே அதன் சொந்த வரைபடமாகப் பயன்படுத்துகிறோம்; அது கிட்டத்தட்ட அதே அளவு நன்றாக உதவுகிறது என்று உங்களுக்கு உறுதிபட சொல்கிறேன்.”
சில மொழிபெயர்ப்பு குறிப்புகள்: “Mein Herr” என்பது ஜெர்மன் மரியாதை வார்த்தை (“என் ஐயா” என்று பொருள்), அதை மைன் ஹர் என்று ஒலிப்பெயர்த்தேன் — தமிழில் “மாண்புமிகு ஐயா” என்று மொழிபெயர்க்கலாம் என்றாலும், கேரல் உரைநடையின் கதாபாத்திர அந்நியத்தன்மையை தக்கவைக்க ஒலிப்பெயர்வே சரியானது என்று தோன்றியது. அலகுகள் (இஞ்சு, யார்டு, மைல்) அப்படியே வைத்தேன்.
கிளாட் செயற்கை நுண்ணறிவின் மொழிபெயர்ப்பு
from Lewis Carroll, Sylvie and Bruno Concluded, Chapter XI, London, 1893, acquired from a Wikipedia article about a Jorge Luis Borge short story.
Newslaundry கட்டுரையான “The Guardian, Outlook, and the elite delusion of ‘reading for pleasure’” (21 பிப்ரவரி 2026) வாசிக்க வேண்டிய ஒன்று.
தி கார்டியன் கருத்துக் கட்டுரை இந்தியர்கள் “கேளிக்கைக்காக படிக்கவில்லை” (reading for pleasure) என்றது. இந்த கூற்று சமூக ஊடகங்களிலும் இந்திய ஊடகங்களிலும் விவாதத்தை கிளப்பியது. அதை மேற்குலகின் தவறான பொதுமைப்படுத்தல் என்று கமல் உட்பட பலர் நிராகரித்தனர். அதற்கு எதிராக அவுட்லுக் இதழில் வந்த பதில், இந்தியாவில் புத்தகக் கண்காட்சிகள், இலக்கிய விழாக்கள், பல்மொழி வாசிப்பு மரபுகள் போன்றவற்றை சுட்டிக்காட்டி, இந்தியர்கள் ஆர்வமாகப் படிக்கிறார்கள் என்று வலியுறுத்தியது.
நியூஸ்லாண்டிரி கட்டுரையாசிரியர், அவுட்லுக் பதிலில் சில சரியான அம்சங்கள் உள்ளன என்று ஒப்புக்கொள்கிறார். குறிப்பாக, இந்தியாவில் “வாசிப்பு” என்பதை மேற்கத்திய தனிநபர் பொழுதுபோக்கு வாசிப்பு அளவுகோல்களால் மட்டும் அளக்க முடியாது என்பதில் அவர் சம்மதிக்கிறார். இந்தியாவின் வாசிப்பு உலகம் பல்மொழி, பல்வகை, பழைய புத்தகம் என ஒழுங்கின்மை கலந்த கூட்டுத்தன்மையுடையது.
ஆனால், அதே நேரத்தில் அவுட்லுக் கட்டுரையும் வேறு ஒரு தவறான முன்னறிவிப்பை செய்கிறது என்று ஆசிரியர் வாதிடுகிறார். புத்தகக் கண்காட்சிகளில் வரும் பெரும் கூட்டம், இலக்கிய விழாக்களின் திரளான பங்கேற்பு ஆகியவை நேரடியாக “கேளிக்கை வாசிப்பு” பரவலாக உள்ளது என்பதை நிரூபிப்பதில்லை என்று அவர் கூறுகிறார். பலர் அங்கு சமூக நிகழ்வாக, சுற்றுலா உணர்வுடன், அல்லது சமூக ஊடக புகைப்படங்களுக்காக வரலாம்; அது தொடர்ந்து வாசிக்கும் பழக்கத்தை காட்டாது.
இந்த வாதத்தை வலுப்படுத்த ஆசிரியர் தரவுகளை முன்வைக்கிறார். முக்கிய இந்திய புத்தகக் கண்காட்சிகளின் வருகையாளர் எண்ணிக்கையும் விற்பனை விவரங்களையும் இந்தியாவின் மொத்த மக்கள்தொகையுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால் — போட்டுக் கொடுத்து மிக உயர்வாக கணக்கிட்டாலும்—அவை ஒரு சதவீதத்திற்கும் குறைவான மக்களையே பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன என்று அவர் கூறுகிறார். அதனால் இந்த “பெரிய நிகழ்வுகள்” நாட்டிலெங்கும் வாசிப்பு கலாச்சாரம் பரவலாக உள்ளது என்று நிரூபிக்க முடியாது.
கட்டுரையின் மைய வாதம் இன்னும் ஆழமானது: இந்தியாவில் “கேளிக்கை வாசிப்பு” என்பது சமூக-பொருளாதார மற்றும் சாதி சார்ந்த சமத்துவமின்மைகளுடன் நெருக்கமாக இணைந்த சிறப்புரிமை. நிலையான கல்வி, ஓய்விற்கான கூடுதல் நேரம், மாநகர / புத்தகங்களுக்கான அணுகல், பொருளாதார வசதி, அமைதியான வாசிப்பு சூழல்—இவை அனைத்தும் சமமாகப் பகிரப்படவில்லை என்று ஆசிரியர் விளக்குகிறார். பலருக்கு வாசிப்பு என்பது தேர்வு மற்றும் பாடப்புத்தகத் தேவைகளுடன் தொடர்புடைய கட்டாய செயல்; பொழுதுபோக்காக வாசிப்பது ஒரு வசதி.
தனிப்பட்ட அனுபவத்தையும் அவர் பகிர்கிறார். தலித் குடும்பத்தில் வளர்ந்த தனது சிறுபிள்ளைப் பருவத்தில் பாடப்புத்தகங்களைத் தவிர வேறு புத்தகங்களை சந்திக்கும் வாய்ப்பு இல்லை; “கேளிக்கை வாசிப்பு” என்ற கருத்தே அவருக்கு பின்னர் தான் அறிமுகமானது என்று கூறுகிறார். மேலும், இந்தியாவின் இலக்கிய வளமும், “வாசகர்” என்ற அடையாளமும், குறுகிய சமூக எலீட் வட்டாரத்தில்தான் பெரும்பாலும் உருவாக்கப்பட்டு கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது என்றும் அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
மொழி மற்றும் வர்க்கச் சிக்கலும் இங்கு முக்கியம் என்று கட்டுரை குறிப்பிடுகிறது. இந்தியர்களில் மிகச் சிறிய பகுதியே ஆங்கிலம் பேசுகின்றனர்; பிராந்திய மொழிகளுக்குள்ளும் அணுகல் சமமில்லை. இணையம் மற்றும் டிஜிட்டல் தளங்கள் சில மாற்றங்களைக் கொண்டு வந்துள்ளன, புறக்கணிக்கப்பட்ட குரல்கள் அதிகமாக எழுதத் தொடங்கியுள்ளன என்பதை ஆசிரியர் ஏற்றுக்கொள்கிறார். இருப்பினும், இந்த முன்னேற்றங்கள் சமமாக இல்லை; அடிப்படை கட்டமைப்பு சமத்துவமின்மைகள் இன்னும் நீடிக்கின்றன என்று அவர் வலியுறுத்துகிறார்.
இறுதியாக, அவுட்லுக் பதிலும் தி கார்டியன் கட்டுரையும் இரண்டும் இந்திய வாசிப்பு நிலையை எளிமைப்படுத்துகின்றன என்று ஆசிரியர் முடிவுக்கு வருகிறார். மேற்கத்திய அளவுகோல்களை விமர்சிப்பதில் அவுட்லுக் சரியாக இருந்தாலும், அதற்கு பதிலாக கூட்டம் மிக்க இலக்கிய நிகழ்வுகளை ஆதாரமாக காட்டுவது மேற்பரப்பானது என்று அவர் கூறுகிறார். மொத்தத்தில், இந்தியாவில் “கேளிக்கை வாசிப்பு” இன்னும் பொதுவான பழக்கமாக இல்லை; அது சாதி, வர்க்கம், கல்வி மற்றும் அணுகல் போன்ற காரணிகளால் கட்டுப்படுத்தப்படும் ஒரு சிறப்புரிமையாகவே உள்ளது என்பதில் ஆசிரியர் The Guardian-ன் அடிப்படை மதிப்பீட்டிற்கு நெருக்கமாக நிற்கிறார். உண்மையான மாற்றம் ஏற்பட வேண்டுமெனில், வாசிப்பை பரவலாக்கும் கட்டமைப்பு தடைகள் நீக்கப்பட வேண்டும்; இல்லையெனில் அது சிறிய எலீட் வட்டாரத்தின் உரிமையாகவே தொடரும் என்று கட்டுரை வலியுறுத்துகிறது.
இந்தக் கதையின் மையக் கருத்து உண்மையிலேயே சுவாரஸ்யமானது: ஒரு சொல் — ஜெபமாக பேயுரு கூத்தாக வெறியுருக் கொள்வது; ஊரின் பெயர் உள்ளுணர்வின் நிலையாக மாறுவது; மொழி அகத்திணையின் சிறையாகவோ, விடுதலையாகவோ மாறுவது. ஆனால் சக்தி வாய்ந்த கருத்தும் சக்தி வாய்ந்த கதையும் ஒன்றல்ல.
—
1. உணர்வு ஆழமின்மை — கதையின் மிகப் பெரிய தோல்வி
இது கதையின் மிகத் தீவிரமான பிரச்சினை.
அந்தப் பெண்தான் கதையின் நெறிமுறை மையம், உணர்வு மையம். ஆனால் ஜெயமோகன் அவளுடைய உள்ளுணர்வை நமக்குக் காட்டவே மறுக்கிறார். அவளது அறிகுறிகளை மட்டும் காட்டுகிறார் — திரும்பத் திரும்ப வரும் வார்த்தை, வீட்டுக்குள் மட்டுமே வாழ்தல், உலகைப் பற்றிய குழந்தைத்தனமான புரிதல் — ஆனால் அவளுடைய அனுபவத்தை ஒருபோதும் தருவதில்லை. அவள் என்ன உணர்கிறாள்? “இன்வெர்னெஸ்” என்ற வார்த்தை அவளுக்கு என்ன? ஆறுதலா? ஏக்கமா? தியான நிலையா? கதை அவள் உள்ளுணர்வுக்குள் நுழைவதை மறுக்கிறது. அவள் எப்போதும் வெளியிலிருந்தே பார்க்கப்படுகிறாள் — ராகவனால், சாதனாவால், வழிகாட்டியால், கதைசொல்லியால் — இந்த தூரம் ஆழமான மர்மம் போல் காட்டப்படுகிறது; ஆனால் உண்மையில் அது தவிர்ப்பு மட்டுமே.
இருபத்தெட்டு ஆண்டு கூத்தாட்டு வெறித்தனம் கதையின் மையமான உண்மை. அது முழுமையாக விளக்கப்படவில்லை. அவள் பதினேழு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு லண்டன் வந்தாள் என்று சொல்கிறார்கள். ஆனால் இந்த வெறித்தனம் இருபத்தெட்டு ஆண்டுகள் — அவள் பிரிட்டன் வருவதற்கு ஒரு தசாப்தத்திற்கும் மேல் முன்பே தொடங்கியிருக்கிறது. அது எங்கு தொடங்கியது? என்ன தூண்டியது? இந்தியாவில் இருந்தபோதா? திருமணத்திற்குப் பிறகா? கர்ப்பகாலத்தில்? இவற்றை கதை நேரடியாக விளக்க வேண்டியதில்லை — ஆனால் அவற்றை கோடிட்டுக் காட்ட வேண்டும், அவற்றின் எடையை நம்மை உணரச் செய்ய வேண்டும். ஜெயமோகன் எதுவும் தருவதில்லை. இந்த சாமியாடித்தனம் எந்த வாழ்க்கை சூழலிலும் வேரூன்றாமல் மிதக்கிறது.
இதை அம்பையின் எழுத்துடன் ஒப்பிட்டுப் பார்ப்போம் — அதே தமிழ் இலக்கிய மரபில் வேலை செய்யும் எழுத்தாளர். “காட்டில் ஒரு மான்” போன்ற கதைகளில் அம்பை இதே போலொரு பெண்ணின் அகத்தேடலையும், அவளது சுதந்திர வேட்கையையும் மையமாகக் கொண்டு உள்ளுணர்வையும் மனவோட்டங்களையும் அழுத்தத்துடனும் உணர்த்துகிறார். ஜெயமோகன் தன் கதாபாத்திரத்தை விசித்திரமான ஷோகேஸ் அழகு பொருளாக, மென்மையான மர்மமாக ஆக்கிவிடுகிறார். இந்த இரண்டுக்கும் இடையே முக்கியமான பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது.
உணர்வு உச்சகட்டமான தருணம் — அவள் பனியின் மேல் நடந்து போவது — அதிர்ச்சியூட்டும் அலட்சியத்துடன் கையாளப்படுகிறது. ராகவன் அவள் போவதைப் பார்க்கிறார், பிறகு தூங்கிவிடுகிறார். குறட்டை விடுகிறார். விழிக்கிறார். சாதனா அருகில் இருக்கிறாள். இந்த பற்றற்றத் துண்டிப்பு நுட்பமான கலைத்திறனா அல்லது தைரியமின்மையா? இதற்கு முன்பு எந்த உணர்வு திரட்சியும் இல்லாததால், இது அலட்சியம் கலந்த சௌகரியமாகவே வாசிப்பில் முடிகிறது. உணர்வுகளை அடக்கும் நுட்பமான நடை சம்பாதிக்கப்பட வேண்டும்; அது வெறுமையிலிருந்து (மறுமொழி கடிதங்களிலிருந்து) உருவாக்கப்பட்டால், அது நடையல்ல — அது இல்லாமை மட்டுமே.
2. தமிழ் குடும்பம்: வெளித்தோற்றத்தில் மட்டுமே, ஆழத்தில் இல்லை
கதை தமிழ் குடும்ப வாழ்க்கையை கையாட்டுகிறது, ஆனால் அதனுள் வாழவில்லை.
நமக்குக் கிடைப்பவை: கர்ப்பகாலத்தில் வெண்ணை சாப்பிடு என்று அம்மா சொன்னாள் என்ற குறிப்பு. மகள் தாயை அன்போடு கிண்டல் செய்வது. வாழ்க்கையில் சலிப்படையாமல் இருக்கும் கணவர். இவை அறிமுகமான தமிழ்க் குடும்ப வகைகள் — நடைமுறை வாழ்க்கையறிந்த மூதாட்டி, நவீன சுதந்திரமான மகள், தளர்வற்ற கணவர். ஆனால் இவர்கள் கோடுகளால் ஆனவர்கள், மனிதர்களால் அல்ல.
புனைவில் இல்லாதது என்னவென்றால் தமிழ் குடும்ப வாழ்வின் குறிப்பிட்ட சமூகத் திரை — இந்த தலைமுறையினர் இடையேயான கணவன்-மனைவி உரையாடலின் குறிப்பிட்ட சட்டகங்கள், புலம்பெயர் தமிழர் அடையாளத்தின் எடை, இல்லத்தில் பழகும் நேரத்தை கட்டமைக்கும் சடங்குகள், உணவு பண்பாட்டின் குறிப்பிட்ட நுணுக்கங்கள், லண்டன் தமிழர் வீட்டின் இயல்பான உரசல்கள். ராகவனும் மனைவியும் பேசும்த் தமிழ் கதையின் உண்மையான இன்பங்களில் ஒன்று — தாளம் உண்மையானது, பேச்சு இதமானது. ஆனால் எளிமைத் தமிழ் மட்டுமே கலாச்சாரச் சிறப்பாகாது. இதையே ராமேஸ்வரத்தில் கடலில் கூட சொல்லிச் செல்லலாம். தார் பாலவனக் குடும்பத்தில் பாலைவனமாக்கலாம். தஞ்சயில் மருதமாக்கி அறுவடையாக்கலாம். காஷ்மீரத்தில் கைலாயம் கட்டலாம்.
கதையென்றால் தனித்துவம் தேவை.
பூமணியோ, இமையமோ வழக்குத் தமிழை எழுதும்போது, அது சித்தரிக்கப்படும் குறிப்பிட்ட சமூக உலகிலிருந்து பிரிக்கவே முடியாதவகையில் பின்னிப் பிணைந்திருக்கும் — சாதி, தொழில், புவியியல், பிராந்திய / நிலப்பரப்பு, பிரத்தியேக சமூகம் — சூழல் மூலம் வார்த்தைகளின் குறிப்பிட்ட எடை துலங்கும். இங்கோ, எளிமைத் தமிழ் உணர்வுப்பூர்வமாக இனிமையாக இருக்கிறது, ஆனால் சமூக ரீதியில் மண் வாசனையற்றும் இங்கிலாந்து பிரதேசத் தொடர்பற்றும் மிதக்கிறது.
திருமணத்திற்கு முன்பு அந்தப் பெண் யாராக இருந்தாள் என்பதையும் நாம் அறியோம். கதையின் மறைமுக வாதம் — அவள் முற்றிலும் உள்ளுணர்விற்கு திரும்பிவிட்டாள், வெளி உலகம் தன்னை கடந்து போகட்டும் என்று விட்டுவிட்டாள் என்பது — அவள் திரும்புவதற்கு முன்பு யாராக இருந்தாள் என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற தேவையை உருவாக்குகிறது. ஜெயமோகன் இதை தருவதில்லை. அவளுக்கு கடந்த காலமே இல்லை, சொந்தக் குடும்பமில்லை, மனைவி-அம்மா என்பதற்கு முன்பான அடையாளமில்லை. இது வேண்டுமென்றே செய்த கலை முடிவல்ல; இது வெறும் பள்ளம்.
வாசக இடைவெளி தேவை. குழிகள் தேவையில்லை.
ஆடு தாண்டும் காவிரியாக இருந்தால் சிறுகதை. பாம்பன் பாலம் தேவைப்பட்டால் கீதை.
—
Tamil: A Biography by David Dean Shulman
3. வீட்டுக்குள் அடைக்கப்பட்ட பெண்: அழகுபடுத்தப்பட்டது, ஆய்வு செய்யப்படவில்லை
இங்குதான் கதையின் நெறிமுறையும் அழகியலும் மிகத் தீவிரமாக பிரிகின்றன.
அந்தப் பெண் லண்டனில் பதினேழு ஆண்டுகளாக வாழ்கிறாள், கிட்டத்தட்ட வீட்டிலிருந்தே வெளியே வந்ததில்லை. இன்வெர்னெஸ் எங்கிருக்கிறது என்று தெரியாது. பிரிட்டனின் வரைபடத்தையே பார்த்ததில்லை. வெளியே குளிர் இருக்கிறது, அது கர்ப்பத்தில் இருக்கும் குழந்தையை பாதிக்குமா என்று கேட்கிறாள் — இயற்பியல் உலகைப் பற்றிய அவளது புரிதல் உண்மையிலேயே கவலைக்குரியது. பிக்பென் கடிகாரத்தை முதல்முறை பார்த்தபோது, “எதுக்கு அவ்வளவு உயரத்திலே வைக்கணும்? தரையிலே வைச்சா எல்லாரும் நேரம் பாப்பாங்கல்லவா?” என்று கேட்டவள்.
ஜெயமோகன் இவை அனைத்தையும் அன்பான பார்வையில் காட்டுகிறார். சாதனா அவளை “ராணித்தேனீ” என்று அழைக்கிறாள் — கூட்டுக்குள்ளே இருக்கும் ராணி, எங்கும் போகாது, எல்லாமே தேடி வரும் என்று. ராகவன் கண்கள் சிரிக்கின்றன. கதைசொல்லி அவளை இதமாக்கத்தக்கவளாகப் பார்க்கிறார். வழிகாட்டிகூட அவளது நிலை பற்றி எதுவும் கவலைப்படுவதாகத் தெரியவில்லை.
ஆனால் கதை என்ன சொல்கிறதோ — அதை அன்பான தொனியுடன் வழங்கினாலும் — அது அந்தப் பெண் கிட்டத்தட்ட இரண்டு தசாப்தங்களாக உலகிலிருந்து தனிமைப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறாள் என்பதும், அவளுக்கு இருபத்தெட்டு ஆண்டு காலமாக (மன) நலம் குன்றிய அறிகுறி இருக்கிறது, எந்த சிகிச்சையும் பலனளிக்கவில்லை என்பதும், வெளி உலகின் மீது அவளுக்கு இருக்கும் பிடிப்பு மிகவும் குறைவாக இருக்கிறது என்பதும்தான்.
ராகவன் வழிகாட்டியிடம் சொல்கிறார்: “மற்றபடி அவளுக்கு எந்த பிரச்சினையும் இல்லை.” அவளுடைய நிலையில் இருக்கும் ஒருவரைப் பற்றி இப்படி சொல்வது அதிர்ச்சியூட்டும் கூற்று — ஆனால் கதை இதை விசாரிக்கவே மறுக்கிறது.
அந்தப் பெண் பதினேழு ஆண்டுகள் வீட்டுக்குள் மட்டுமே இருப்பது ஆன்மீக உள்நோக்கினால் அல்ல. குறிப்பிட்ட சமூக, உளவியல், உறவியல் நிலைமைகளால் அவள் அப்படி ஆகியிருக்கிறாள் — அந்த நிலைமைகளுக்கு பெயர் இருக்கிறது, வரலாறு இருக்கிறது, விளைவுகள் இருக்கிறது. ஜெயமோகன் இதை ஆன்மீக மர்மம் போல் காட்டுகிறார். உண்மையில் இது கடுமையான agoraphobia ஆகவோ, dissociative நிலையாகவோ, அல்லது — கதை மிகவும் தவிர்க்கும் வாசிப்பு இது — சமூக ரீதியில் இயல்பானதாக ஆக்கிவிட்ட, யாரும் கவனிக்காமல் போன தனிமைப்படுத்தலாகவோ இருக்கலாம்.
கதை அறிமுகப்படுத்தும் “ராணித்தேனீ” உருவகம் ஜெயமோகன் நினைப்பதை விட அதிகம் வெளிப்படுத்துகிறது. ராணித்தேனீ தேர்ந்தெடுத்து கூட்டுக்குள் இருப்பதில்லை. அவள் உயிரியலினாலும் சமூக கட்டமைப்பாலும் உள்ளேயே இருக்கும்படி ஆக்கப்படுகிறாள், ஒரேயொரு பணிக்காக வளர்க்கப்படுகிறாள், அவளது வாழ்க்கை முழுக்க இனப்பெருக்கமும் குடும்பப் பணிகளாலும் வரையறுக்கப்படுகிறது. கதை இதை இனிமையான நகைச்சுவையாகப் பயன்படுத்துகிறது. ஆனால் இது கதையின் மையப் பிரச்சினையாக இருக்கவேண்டும்.
அவளது தொழுவிலடித்தலை அழகுபடுத்துவதன் மூலம் — அதை அழகானதாக, புராணக்கதையின் உருவமாக, உலகம் தாங்க இயலாதவொரு வித உள்ளுணர்வாக மாற்றுவதன் மூலம் — கதை ஆய்வு செய்யப்படவேண்டியதை அறியாமல் காதல்கொள்கிறது. இது கற்பனை சக்தியின் கடுமையான தோல்வி.
—
Tamil: A Biography by David Dean Shulman
4. மொழிபெயர்ப்பிற்கான எழுத்து: மேற்கத்திய ஆலோகச் சிக்கல்
இந்தக் கதை முழுக்க இந்தியாவிற்கு வெளியே நடக்கிறது. ஒவ்வொரு காட்சியும் லண்டனிலோ இன்வெர்னெஸிலோ நடக்கிறது. மையமான நிலப்பரப்பு — உறைந்த ஸ்காட்டிஷ் ஆறு, குளிர்கால வெளிச்சம், கல் சுவர்கள், விறகு எரியும் கபே — இவை ஐரோப்பியமானவை. மையமான சின்னம் இருப்பது ஸ்காட்டிஷ் ஊரின் பெயர். நம் தமிழ்ப் பெண்ணின் உளவியல் நிலை ஐரோப்பிய புவியியல் வழியாக காட்டப்படுகிறது.
இது தவறல்ல. புலம்பெயர் இலக்கியம் இயல்பாகவே ஏற்றுக்கொண்ட நாட்டின் நிலப்பரப்பில் ஈடுபடுகிறது. ஆனால் சிறந்த புலம்பெயர் எழுத்து — வி.எஸ். நைபால், ரோமேஷ் குணேசேகர, ”துவக்க/ஆதிகால” ஜெயமோகன் — கலாச்சாரங்களின் சந்திப்பு உராய்வை, பரஸ்பர ஒளியூட்டலை, பிரத்தியேக நுண்ணறிவை உருவாக்கும். தாய்நாடு அழிக்கப்படுவதில்லை; அது புதிய இடத்துடன் உரையாடல் நடத்தும்.
“இன்வெர்னெஸ்” கதையில் இந்தியா இல்லை. தமிழ்நாடு இல்லை. கதையின் நிலப்பரப்பு, உணர்வு, சின்னக் கட்டமைப்பு — இவை அனைத்தும் எந்த கலாச்சார மொழிபெயர்ப்பும் இல்லாமல் மேற்கத்திய வாசகருக்கு முழுமையாக கிடைத்துவிடும். எளிய தமிழ் உரையாடல், கர்ப்பகாலக் கவலைகள், அம்மா சொல்லிய ஆலோசனை — இவை கட்டமைப்புக்கு அச்சாணியாக இல்லாமல், பூச்சாக செயல்படுகின்றன.
Granta அல்லது The White Review போன்ற ஆங்கில இதழின் இலக்கிய வாசகர் இந்தக் கதையை இப்படி படிப்பார்: ”நவீன ஐரோப்பாவில் தத்தளிக்கும், ஆன்மீக இழப்பில் இருக்கும் மர்மமான இந்தியப் பெண், பொருள் உலகத்துடன் ஈடுபட இயலாமல், இறுதியில் உறைந்த நிலப்பரப்பில் கரைந்துவிடுகிறாள். ”அவளது அடைப்பு சமூக நிலையாக வாசிக்கப்படுவதில்லை — ஆன்மீக உயர்வாக, பாசக்கயிறு மோட்சமாகவே மெய்க்காட்டப்படுகிறது. இந்த வாசிப்பை சாத்தியமாக்கி இருக்கலாம் — எனினும், கதை அதை வீறுகொண்டெழுந்து உணரச் செய்யும் உழைப்பை விதைக்கவில்லை.
ஜெயமோகனின் மிகச் சிறந்த எழுத்து மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையில், கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தின் கடற்கரை சமவெளிகளில், அவர் தசாப்தங்களாக வாழ்ந்த சமூகங்களின் குறிப்பிட்ட சமூகச் சூழலியலில் வேரூன்றியது. விஷ்ணுபுரம் ஐரோப்பிய சட்டகங்களால் தாங்க இயலாதது. ஏனென்றால் அது தன் குறிப்பிட்ட இடம், வரலாறு, உணர்வு ஆகியவற்றில் ஆழமாக வேரூன்றியது. “இன்வெர்னெஸ்” மேற்குலகிற்கு தூக்கிச் செல்லக்கூடியது. அது நன்கு பயணிக்கிறது. எதைத் தியாகம் செய்து பெயர்வுத்திறன் செதுக்கப்பட்டது என்பது கேள்விகளைத் தூண்ட வேண்டும்.
இன்வெர்னெஸின் விளக்கங்கள் — அதன் வரலாறு, புவியியல், ஹீப்ரூ நெஸ், வெப்பநிலை அளவீடுகள் — கிட்டத்தட்ட முழுக்க வழிகாட்டியின் விளக்க உரை வழியாக வழங்கப்படுகின்றன. இது முக்கியமான நுட்ப சிக்கல்.
கதாசிரியர் தன் கதைக்கான களத்தை வாழ்வதன் மூலம் அல்ல, ஆராய்ச்சி மூலம் அறிந்தால், அந்த அறிவு புனைவில் உணர்வாக அல்ல, தகவலாக வந்து சேரும். வழிகாட்டியின் இன்வெர்னெஸ் பற்றிய விளக்கங்கள் களஞ்சியத் தன்மை கொண்டவை — 2000 ஆண்டில் நகரமான தகவல், Inverness-shire என்ற மாவட்டப் பெயர், Scottish Highlands Authority தலைமையிடம் — இவை வாழ்ந்த அறிவாக அல்ல, படித்த அறிவாக தெரிகின்றன. உறைந்த ஆறும் குளிர்கால வெளிச்சமும் திறம்படவே விளக்கமாக இருந்தாலும், தொகுக்கப்பட்ட காட்சி குறிப்புகளிலிருந்து வந்தது போல் தெரிகின்றன — அனுபவிக்கப்பட்டவை அல்ல.
இதை காடு நாவலில் ஜெயமோகன் வனத்தை காட்டும் விதத்துடன் ஒப்பிட்டுப் பாருங்கள். அங்கு, தாவரங்களும் ஒலிகளும் வெளிச்சமும் நீரின் குறிப்பிட்ட தன்மையும் சுற்றுச்சூழல் உடலில் பதிவாகும் விதம் — இவை உள்ளிருந்து அறியப்பட்டவை. நிலப்பரப்பு விவரிக்கப்படவில்லை; அது வாழப்படுகிறது. “இன்வெர்னெஸ்” கதையில், ஸ்காட்டிஷ் நிலப்பரப்பு சின்னமாக பயன்படுத்தப்படுகிறது (உறைந்த ஆறு = உறைந்த உள்ளுணர்வு) ஆனால் வாழப்படவில்லை. ஏ.ஐ. தயாரித்த படம் போல். பனி என்னும் கருத்தாக்கம் மிஞ்சி விடுகிறது. அதன் குளிர் உடலில் தட்டுவதில்லை.
கதையின் மையமான நாடகீய தருணம் — இருபத்தெட்டு ஆண்டுகளாக தன்னுள்ளே வாழ்ந்த வார்த்தையின் இடத்தில் ஸ்தூல உடலில் உண்மையை அந்தப் பெண் தரிசிப்பது — அந்த வார்த்தையின் இடம் சக்தியாக நம்முள் உறையும் அவசியம் தேவைப்படுகிறது. இன்வெர்னெஸ் என்ற நகரம் வெறும் தொகுப்பாக இருந்தால், அந்தப் பெண்ணின் உள் இன்வெர்னெஸுக்கும் வெளி இன்வெர்னெஸுக்கும் இடையிலான மோதலுக்கு எந்த வலுவும் இல்லை.
—
6. கட்டமைப்பு சிக்கல்கள்
இரண்டு கூடுதல் கவலைகளும் கவனிக்கப்படவேண்டியவை.
காலக்கணக்கின் முரண்பாடு: வழிகாட்டி அந்தப் பெண்ணுக்கு எவ்வளவு காலமாக இந்த நிலை என்று கேட்கிறான். ராகவன் “இருபத்தெட்டு ஆண்டுகள்” என்கிறார். மகளுக்கு பதினாறு வயது. அவள் லண்டன் வந்து பதினேழு ஆண்டுகள். அப்படியென்றால் இந்த பித்தநிலை அவள் பிரிட்டன் வருவதற்கு பதினோரு ஆண்டுகள் முன்பே தொடங்கியிருக்கிறது, மகள் பிறப்பதற்கு பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கும் முன்பே. இது உண்மையிலேயே சுவாரஸ்யமானது — “இன்வெர்னெஸ்” என்ற வார்த்தை தனக்கு தெரியும் என்று உணர்வதற்கு முன்பே அவளை ஆட்கொண்டிருக்கிறது, கூடுதலாக இந்தியாவில் நடந்த ஏதோவொரு சம்பவத்திலிருந்து. ஆனால் கதை இதை சிறிதுகூட வளர்க்கவில்லை. இது முக்கியமான கதை மர்மம் — ஜெயமோகன் மறந்துவிட்டாரா அல்லது வேண்டுமென்றே ஒதுக்கினாரா என்று தெரியாது. எப்படியிருந்தாலும் இது வாசகனுக்கு சிக்கல்.
முடிவின் இயந்திரத்தனமான வட்டம்: சாதனா வருகிறாள், “இன்வெர்னெஸ்” என்கிறாள். ராகவன் திரும்பத் திரும்ப சொல்கிறார். அந்த வார்த்தை தொற்றுநோய் போல் அல்லது ஆன்மீக பகிர்வாக அடுத்த தலைமுறைக்கும் கணவருக்கும் பரவுகிறது. இது கட்டமைப்பு ரீதியாக புத்திசாலித்தனமானது ஆனால் உணர்வு ரீதியாக வெறுமையானது. ஏனென்றால் அந்த வார்த்தை என்ன என்பது ஆழமாக நிறுவப்படவில்லை, எனவே அதன் பரவல் வெறும் வடிவமாகவே நிற்கிறது. உள்ளது — உண்மையான இன்வெர்னெஸ் — தப்பிக்க முடியாதது என்ற கருத்தை இறுதி கோடிட்டுக் காட்டுகிறது, ஆனால் அந்த உள்ளம் ஒருபோதும் காட்டப்படவில்லை என்பதால், சைகை வெறும் வடிவ சைகையாக மட்டுமே நிற்கிறது.
—
கனவுருப்புனைவு
துவக்கநிலை எழுத்தாளரின் படைப்பெனில் “இன்வெர்னெஸ்” உண்மையிலேயே சுவாரஸ்யமான மையக் கருத்துடைய கதை — ஒரு ஊரின் பெயர் உள்ளுணர்வின் நிலையாக மாறுவது, வார்த்தைக்கும் உலகிற்கும் இடையிலான இடைவெளி — ஆனால் அது தனது சாத்தியத்தை அடையவில்லை. ஏனென்றால் அது உள்ளுணர்வின் கடினமான வேலையை, அக-கலாச்சார தனித்தன்மையை, தார்மீக சுயபரிசோதனை செய்து நெறிமுறை ஆய்வாக்க மறுக்கிறது.
கதையின் தமிழ் கதாபாத்திரம் அடைக்கப்படுகிறாள், இறுதியில் உட்கொள்ளப்படுகிறாள் — கதை இதை அழகாகக் கண்டறிகிறது. இன்னும் தைரியமான இந்தக் கதையின் வடிவம் இதை *அதிர்ச்சியூட்டுவதாக* கண்டறியும். அவள் இந்த நிலைக்கு எப்படி வந்தாள், அதற்கு அவள் என்ன விலை கொடுத்தாள், அவளுடைய அடைப்பை உருவாக்கிய குறிப்பிட்ட சமூக உலகை பொய்மையற்ற நேர்மையுடன் காட்டுவதற்கான தேவை — இதையெல்லாம் தமிழ் இலக்கியம் தன் சிறப்பான தருணங்களில் எப்போதும் கையாண்டிருக்கிறது: புதுமைப்பித்தனிலிருந்து அம்பை வரை.
இப்படியிருக்க, “இன்வெர்னெஸ்” மேற்கத்திய இதழ்களுக்கும் மொழிபெயர்ப்பு சந்தைக்கும் பயணிக்கக்கூடியது — ஏனென்றால் அது பயணிக்கும்படி தன்னை போதுமான அளவு இலகுவாக்கிக் கொண்டது. பயணிப்பதில் அது என்ன கைவிட்டது என்றால் வலுவாக செதுக்கிய கதாபாத்திர பலத்தை, வேரூன்றிய நிலையை, சமூக ரீதியில் ஆய்வு செய்யப்பட்டதை. அந்த எடைதான் இலக்கிய எழுத்து என்பதை வெறும் மனநிலை சித்திரத்திலிருந்து வேறுபடுத்தி நிலைநிறுத்துகிறது.
ஒருநாள் வீட்டை ஆராய்ந்தபோது வேதப்புத்தகத்தின் ஆங்கிலப் பிரதியொன்று கிடைத்தது. புத்தகத்தின் இறுதிப் பக்கங்களில் கூத்ரீக்கள் – அதுதான் அவர்களுடய ஆரம்பப் பெயர்- அவர்களுடைய வரலாற்றை எழுதியிருந்தனர். அதன்படி இன்வெர்னெஸ் (Inverness) என்ற இடத்திலிருந்து வந்தவர்கள் ஆகிறார்கள். பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கக்காலத்தில் அவர்கள் கூலிகளாக (peons) வந்தவர்கள் என்பதில் ஐய்யங்களில்லை. அதன்பிறகு உள்ளூர் சிவப்பிந்திந்தியர்களுடன் அவர்கள் இனம் கலந்துவிட்டது. 1870க்குப் பிறகு அவர்களைப் பற்றிய வேறுதகவல்களில்லை. ஆங்கிலத்தை மறந்துபோனார்கள்.
அ) குவிகம் : மாதம் ஒரு சிறுகதை – டாக்டர் ஜெ.பாஸ்கரன். – நடுவிலே நான்’ (சிறுகதை) – சுப்ரமண்ய ராஜு ஆ) பண்புடன்- Panbudan: அசுரவதம் பாகம் இரண்டு & ஜப்பானிய சிறுவர் கதைகள்
பதிவுகள்… வலைப்பூக்கள் போன்றவற்றில் – எவர்கள் என்ன இட்டிருக்கிறார்கள்?
௧. ஆர் அபிலாஷ்: “ரசிகன்” – விமர்சனம்: சுஜீஸ் குழந்தைசாமி & மீ டூ: சில விமர்சனங்கள் – நூல் மதிப்புரை – மா. அண்ணாமலை
௨. இளங்கோ டிசே: யுவன் சந்திரசேகரின் ‘வெளியேற்றம்’
௩. எஸ். ராமகிருஷ்ணன் – S Ramakrishnan: நான்கு சிறுகதைகள்
நீரறியா அன்னங்கள்
காற்றில் மிதக்கிறோம்
கிளி சொல்லாதது
தொடுவிரல்
௪. லக்ஷ்மி சரவணகுமார்: மூன்று கதைகள்
பொய்யா வானம் புதுப்பெயல் பொழிந்தென
1.06.08 அன்று இறந்து போனவனைநினைவுபடுத்துவதற்கு ஒருவருமில்லை
* Accept that some days you’re the pigeon, and some days you’re the statue.
* Solitude is independence
* Call no man happy until he is dead - Oedipus
* It is what you read when you don't have to that determines what you will be when you can't help it. - Oscar Wilde
* The difference between literature and journalism is that journalism is unreadable and literature is not read. - Oscar Wilde
Snap Judgment 