உலக எழுத்தாளர்கள் நியூயார்க் நகரில் ஒன்றுகூடுவது நம் வாழ்நாளின் முக்கியமான கலாச்சார நிகழ்வாக இருக்கக்கூடும் — நம் நாகரிகம் ஏழு கடல் தாண்டித் தன்னோடு தானே பேசிக்கொள்ள முடிவெடுக்கும்போது என்ன நடக்கும்!?
கிட்டத்தட்ட எல்லா பெரிய இலக்கிய இயக்கங்களின் நினைவுக் குறிப்புகளிலும் வெவ்வேறு வடிவங்களில் திரும்பத் திரும்ப வருகிற காட்சி: தற்செயலான நடைபாதை. பிளூம்ஸ்பரி விருந்தொன்றில் வூல்ஃப்பும் ஃபோர்ஸ்டரும் ஒருவரையொருவர் தவறவிட்டு, தற்செயலான படிக்கட்டின் அடியில் தனிமையாகக் கண்டுகொண்டு, வேறு வழியின்றிப் பேசத் தொடங்குகிறார்கள். மெக்சிகோ நகரின் வாசிப்பு நிகழ்ச்சிக்குப் பிறகு நெரூடா, கார்சியா மார்க்வேஸை தூக்கம் வருமுன் பிடித்தாட்டுகிறார். ஹார்லெமின் விடுதியின் நடைபாதையில் டு பாயிஸும் லாங்க்ஸ்டன் ஹியூஸும் — வேறெவரும் நினைவில் வைக்காத அந்த செவ்வாய் இரவின் சிறு நேரங்கள் வரை அவர்களின் உரையாடல் நீண்டது.
நடைபாதை எந்த நிகழ்ச்சி நிரலிலும் இடம்பெறுவதில்லை. எந்தவொரு திட்டத்திலும் அது தோன்றுவதில்லை. ஆனால், ஏறக்குறைய எப்போதும், அங்கேதான் அதி முக்கியமானது சிந்தையேறுகிறது.
இதுதான் இலக்கிய மாநாட்டின் மறைமுகத் தர்க்கம் — வெளியிலிருந்து பார்க்க ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட சமூகப் பழக்கவழக்கம் போலத் தோன்றுகிற வடிவம், ஆனால் அதன் சிறந்த தருணங்களில் அது அறிவுசார் தன்னெழுச்சியின் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட சோதனையாக இயங்குகிறது. கலந்தாய்வுகளும் முக்கிய உரைகளும் புலப்படும் சட்டகம். உண்மையான கட்டமைப்பு விளிம்புகளில் உருவாகிறது: காலை உணவின் போது, காபி வாங்கும் வரிசையில், பத்து நிமிட இடைவெளியில் — அது, சுவாரஸ்யமான இடைவெளிகள் எப்போதும் விரிவடைவதுபோல், பல்லாண்டு சிந்தனையாக, செயலாக நீண்டு நிறைகிறது.
அதனால்தான் நியூயார்க் நகரில் புலம்பெயர் எழுத்தாளர்களுக்கான இலக்கியக் கூட்டம் என்பது — இனிய கலாச்சார வசதியாக அல்ல, பொழுதுபோக்குத் தொழில் வகையில் விழாவாக அல்ல — உலக நாகரிகச் சீரிய செயலாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும். கணக்கெடுக்கலாம்; கூட்டலாம்; கூடி எண்ணிப் பார்க்க எடுக்கப்பட்ட முடிவு.
சங்கப் புலவர்கள் — காதல், தத்துவம், இயற்கை — என்ற நுட்பத்துடன் எழுதினார்கள்; ஐரோப்பிய இலக்கியத்தில் இது போன்ற நுட்பம் இன்னும் ஆயிரம் ஆண்டுகள் கழித்தே தோன்றியது. திருவள்ளுவரின் குறள் — அடர்த்தியான நெறிமுறை தத்துவத்தின் படைப்பு, கவிதையாகவும் படிக்கலாம், ஆட்சிக்கும் பயன்படுத்தலாம் — எழுபது மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டும் இன்றும் வியப்பூட்டுகிறது. இது ஒருபோதும் மேதைமை குறைந்திராத மரபு. சில நேரங்களில் இந்தத் தொடர்ச்சிக்கு சற்றே சறுக்கலுண்டு — குறிப்பாக அதன் புலம்பெயர் வடிவில் — சந்திப்பின் உள்கட்டமைப்பு: நிறுவனங்கள், மேடைகள், எழுத்தாளர்கள் ஒருவரையொருவர் நேரில் பார்த்துப் பேசக்கூடிய ரத்தமும் சதையுமான அறைகள்.
நியூயார்க் நகர், எல்லா இடங்களிலும் சிறந்த இடமாக, இதை நன்கு புரிந்துகொண்டுள்ளது. அது நூற்றாண்டுகளாக இதைச் செய்து வருகிறது. இந்த நகரம் உண்மையில் தேடலின் முடிவில்லாத இலக்கிய மாநாடு — வேட்கைகளும் மொழி வடிவங்களும் கற்பனைச் சட்டகங்களும் நிரந்தரமாக ஒன்றுடன் ஒன்று மோதி, ஒவ்வொன்றும் மற்றதால் மேலும் கூர்மையடைகின்ற நகரம். நம் எழுத்தாளர்களை இந்த நகரில், இந்த மறுமலர்ச்சி (renaissance) உரசல் சூழலில் கொண்டுவருவது — உரசல் எதை உருவாக்குகிறது என்பதில் நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துகிறது. அந்த நம்பிக்கை சரியானது.
எழுத்தாளர்கள் கூடும்போது உண்மையில் என்ன நடக்கிறது என்பதை யோசியுங்கள். முறையான நிகழ்ச்சி நிரல் — கலந்தாய்வு, விரிவுரை, குழு விவாதம் — அலட்சியமானது அல்ல. ஆண்டுகளாக தனிமையில் தேங்கிக் கிடந்த வாதங்கள் அங்கே வெளியே வருகின்றன. பிரிவினையையும் நினைவையும் பத்தாண்டுகளாக சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கும் சென்னையின் நாவலாசிரியர், நகர நடுவில் ஒரு கலந்தாய்வு அறையில், தன் முழு அழகியலையும் அதே நினைவுக்கு எதிர்ப்பில் கட்டியெழுப்பியிருக்கும் டொரண்டோவின் கவிஞரை எதிர்கொள்கிறார். விளையும் விவாதம் சங்கடமாக இருக்கலாம். நிச்சயமாகப் பயனுள்ளதாக இருக்கும். எவ்வளவு சிறந்த கட்டுரையும், ஒரு மேஜையின் குறுக்கே நேரில் பிரலாபிக்கும் முகம் தரும் விளைவை தர இயலாது.
விரிவுரை வேறொரு பணியை ஆற்றுகிறது. அது வெறும் போதனை மட்டுமல்ல. சிறந்த நிலையில் — கொலம்பியாவில் எட்வர்ட் சையீது நினைவிற்கு வருகிறார்… எந்தவொரு பிற்பகலிலும் ஹோமி பாபா — விரிவுரை என்பது ஒற்றை மனமாக பன்மக்கள் முன் முழு ஆற்றலில் இயங்குவதன் நிகழ்ச்சி. பார்வையாளர்கள் செயலற்றவர்கள் அல்ல. ஒருவர் சிந்திப்பதைப் பார்க்கவும், அவருடன் சேர்ந்து சிந்திக்கவும் அழைக்கப்படுகிறோம். எழுத்தாளர்களுக்கு குறிப்பாக — தங்கள் தொழில் வாழ்க்கையின் பெரும்பாலான நேரத்தை தனிமையில் கழிக்கும் அவர்களுக்கு — இது கிட்டத்தட்ட அதிர்ச்சியளிக்கும் வளர்ச்சியளிப்பதாக இருக்கிறது. நீங்கள் புதிய கருத்துக்களோடு மட்டுமல்ல, கருத்துக்கள் சாத்தியம் என்ற புதுப்பிக்கப்பட்ட உணர்வுடன் திரும்புவீர்கள்.
இன்னும் மொழிபெயர்ப்பு என்ற கேள்வி உள்ளது. போர்க்கேஸ் முரண்பாட்டை தமிழ் இலக்கியம் தலைகீழாக வைத்திருக்கிறது என்று சொல்லலாம்: அர்ஜென்டினா நாட்டின் கலாச்சாரத்தை தன் இலக்கிய வலிமையால் போர்க்கேஸ் உலகளாவியதாக மாற்றியபோது, தமிழ் எழுத்து ஆங்கில மொழி வாசகர்களுக்கு, இன்று வரை, கிட்டத்தட்டக் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் உள்ளது; அவர்கள் படிப்பதை விட மிகவும் வளமானதாக இருந்தும். காரணங்கள் கட்டமைப்பு சார்ந்தவை. நல்ல இலக்கிய மொழிபெயர்ப்புக்கு இருமொழி தேர்ச்சி மட்டுமல்ல, இரண்டு கற்பனைகளிலும் ஒரே நேரத்தில் வாழும் விருப்பம் தேவை — மொழிபெயர்ப்பாளர் அருணவ சின்ஹா சொல்வதுபோல், இரண்டு முறை எழுத்தாளராக இருக்க வேண்டும். மாநாடுகள் மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் ஆசிரியர்களைச் சந்திக்கவும், ஆசிரியர்கள் முகவர்களைச் சந்திக்கவும், முகவர்கள் இலக்கியப் பத்திரிகைகளுக்கு நிதியளிப்பவர்களைச் சந்திக்கவும் வழிவகை செய்கின்றன — கலாச்சாரப் பரிமாற்றத்தின் இந்த முழு அசாத்தியமான இயந்திரம் மெல்ல மெல்ல அசைந்து தேர் முனை திரும்பத் தொடங்குகிறது.
இது குறுக்கு மகரந்தச் சேர்க்கை. பத்தாண்டுகளாக ஆங்கிலத்தில் எழுதுவதை ஒருபோதும் யோசிக்காத தமிழ் சிறுகதை எழுத்தாளர், இதே வகையான படைப்புகளை நேர்மையாகத் தேடி வந்த பெரிய பதிப்பகத்தின் ஆசிரியரை சந்திக்கிறார். ஒரு மலையாள நாவலாசிரியர், தன் காலத்தைக் கையாளும் கட்டமைப்பு முறை ஒரு உருது கவிஞரின் தொடரியல் சோதனைகளுடன் எதிரொலிக்கிறது என்று கண்டுகொள்கிறார். சங்க இயற்கைக் கவிதையியல் பற்றிய தமிழ்-அமெரிக்க கல்வியாளர் — அவரது படைப்பு ஆண்டுகளாக சக-மதிப்பாய்வு பத்திரிகைகளில் மட்டுமே சுழல்கிறது — கடைசிக் கலந்தாய்வுக்குப் பிறகான இரவு உணவில், அறையில் இருக்கும் ஒரு திரைப்பட இயக்குனர் தான் முடிக்க இயலாமல் கைவிட்டுக் கொண்டிருக்கும் திட்டத்திற்குச் சரியாக அந்தக் கருத்தமைப்பு சட்டகத்தையே தேடி வந்திருக்கிறார் என்று கண்டுகொள்கிறார். இதில் எதுவும் உறுதியாக நடக்கும் என்ற வாக்குறுதி இல்லை. இதில் எல்லாம் சாத்தியம் — யாத்திரை இல்லாமல் இதில் எதுவும் நடக்காது.
இன்னொரி பெரிய வாதம், அது அடக்கமான வாதமில்லை. கடந்த கால மாபெரும் கலாச்சார மறுமலர்ச்சிகளை உருவாக்கிய நிலைமைகளைக் கட்டமைப்பு ரீதியில் ஒத்திருக்கும் காலகட்டத்தில் நாம் வாழ்கிறோம் — நாம் முந்தைய தலைமுறைகளை விட அறிவாளிகள் அல்லது திறமையானவர்கள் என்பதால் அல்ல, ஆனால் பரிமாற்றத்திற்கான நிலைமைகள் மிக வேகமாக மாறியிருக்கின்றன, கலாச்சாரத்தின் உள்ளடக்கம் அதன் விநியோக வழிகளோடு இன்னும் ஈடுகொடுக்கவில்லை என்பதால். இத்தாலிய மறுமலர்ச்சி, என்பது, உள்கட்டமைப்பு நெருக்கடியாகவும் இருந்தது: அச்சு இயந்திரம், மனிதவியல் கல்வி மன்றங்கள், பழைய ஆதரவுக் கட்டமைப்புகளின் சரிவு, திடீரென கிடைக்கப்பெற்ற சாஸ்திரீய நூல்கள் — இவை அனைத்தும் சேர்ந்து, நீங்கள் என்ன தெரிந்திருக்கிறீர்கள், யாருடன் பகிர்ந்துகொள்ள முடியும் என்பது மிகவும் முக்கியமான நிலைமையை உருவாக்கியது. அதனால் விளைந்தது திட்டமிடப்பட்ட விளைவு அல்ல. அது சிந்தை அடர்த்தியின் — அறிவுசார்ந்த, சமூகசார்ந்த, புவியியல் சார்ந்த ஞான அடர்த்தியின் — விளைவு.
இப்போது இதுவே நடக்கிறது, தமிழ் மற்றும் இந்திய புலம்பெயர்ந்த சமூகம் — படித்தவர்கள், பன்மொழியாளர்கள், வாரத்திற்கொரு கோளமாகக் கண்டங்களைத் தாண்டி நிற்பவர்கள், தங்கள் மனசில் ஒரே நேரத்தில் இரண்டு மூன்று இலக்கிய மரபுகளைச் சுமந்தவர்கள் — இதில் பங்கெடுக்க மிகவும் ஆயத்தமாகி வருகிறார்கள்.
கேள்வி என்னவென்றால், பொருள் இருக்கிறதா என்பது அல்ல. இருக்கிறது.
கேள்வி: சபை இருக்கிறதா என்பது. சந்திப்பிற்கான நிலைமைகள் வேண்டுமென்றே உருவாக்கப்படுமா, இல்லையா? இல்லாவிட்டால் மரபு தன் சக்திகளை தொலைவில் சிதறடித்துக் கொண்டே இருக்கும் — பிரகாசமாகவும் சிதைந்தும், ஒருபோதும் தான் ஆகக்கூடிய இயக்கமாக முழுமையடையாமல்.
ஒரு மாநாடு, இந்த அர்த்தத்தில், ஒரு நம்பிக்கை வினை. அது சொல்கிறது: நாம் ஒருவரோடு ஒருவர் பேச வேண்டியது விமான டிக்கெட்டின், ஓட்டல் அறையின், பெயர் பட்டியின், சங்கடமான காபியின் விலைக்கு மதிப்புள்ளது என்று நம்புகிறோம். உரையாடல் பேசுபவர்களின் கூட்டைத் தாண்டி விரிவடையும் என்று நம்புகிறோம். சபையில் நம்புகிறோம்.
லிவிங் தமிழ் லிட்ஃபெஸ்ட்டில் நம்புகிறோம்.
* * *
நியூயார்க்கில் என்ன நடக்கும்?
நேர்மையான பதில்: நமக்குத் தெரியாது — இதுவே விஷயத்தின் சாரம். எழுத்தாளர்கள் தங்கள் எழுத்துப் பிரதிகளுடனும் கருத்துக்களுடனும் வருவார்கள். விமர்சகர்கள் தங்கள் சட்டகங்களுடன் வருவார்கள். மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் தங்கள் அகராதிகளுடனும் உள்ளுணர்வுகளுடனும் வருவார்கள். யாரோ ஒருவர் ஒரு விரிவுரை தருவார், அது மூன்று ஆண்டுகளாக தீர்க்க முடியாத ஒரு சிக்கலை வேறொருவர் சிந்திக்கும் விதத்தை மாற்றிவிடும். பத்தாண்டுகளாக ஒருவருடைய படைப்புகளைப் படித்துவந்த இருவர் இறுதியாகக் கைகுலுக்குவார்கள். பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பே மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருக்க வேண்டிய நூல் கடைசியாகத் தன் வக்கீலை கண்டடையும். ஒரு நட்பு தொடங்கும் — அது காலப்போக்கில் ஒரு கூட்டுப் படைப்பை உருவாக்கும், யாரும் முன்னறிவிக்க முடியாத ஒன்றை.
நடைபாதைகளில் — எப்போதும் நடைபாதைகளில் — உண்மையான வேலை நடக்கும். நள்ளிரவைத் தாண்டித் தொடரும் வாதம். ஆறு மாதங்கள் கழித்து ஒரு கட்டுரையின் முதல் வாக்கியமாக மாறும் சாதாரண குறிப்பு. திடீரென, தெளிவாக, வேறொரு நபர் முற்றிலும் வேறுபட்ட கோணத்தில் இதே விஷயத்தைப் பற்றி சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்ற உணர்வு — மேலும் அந்தக் கோணம் தீர்க்கப்பட வேண்டிய சிக்கல் அல்ல, பயன்படுத்தப்பட வேண்டிய கொடை என்ற உணர்தல்.
இதற்காகவே இலக்கிய மாநாடுகள் இருக்கின்றன. இதனால்தான் அவை முக்கியம். கொண்டாட்டங்களாக மட்டுமல்ல — அதுவும் உண்டு — ஆனால் சாத்தியத்தின் இயந்திரங்களாக, இதே நேரத்தில் இதே அறையில் இருக்க வேண்டும் என்ற முடிவிலிருந்தும், மற்றவர் சொல்வதை தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற முடிவிலிருந்தும் உருவாகி.
தமிழில் ஒரு வார்த்தை உண்டு — சபை — அதற்கு அர்த்தம் கூடுதல்; இன்னொரு அர்த்தம் சேர்தல் . சொற்பிறப்பு தற்செயலானது அல்ல. கூடுவது என்பது சேர்வது. ஒன்றுசேர்வதே, ஏற்கனவே, நீங்கள் முன்பு இல்லாத ஒன்றாக ஆவது.
நியூயார்க் காத்திருக்கிறது. சபை தயாராக இருக்கிறது. வாருங்கள்.
ஏ.ஐ. உதவியுடன் எழுதியது.
Snap Judgment 