தத்துவார்த்த, கல்வியியல் ஆய்வு

---

I. முன்னோட்டத் தெளிவுரை

“எப்போதும் நிரபராதியை குற்றஞ்சாட்டு” என்னும் சொற்றொடர் அரசியல், சமூக, சொல்லாடல் உத்தியைக் குறிக்கிறது — அறத்திற்கான ஆணையை அல்ல. தத்துவ விசாரணையின் பொருளாக, → ▷ ➔ இது தார்மீக தத்துவம், → ▷ ➔ அரசியல் கோட்பாடு, சாட்சியமொழியின் அறிவுத்தத்துவம், சமூக உளவியல் ஆகியவற்றின் குறுக்கே அமைகிறது. இங்கு நோக்கம் அதை ஆழமாக பகுத்தாய்வது: அதன் அமைப்பை, அதன் சாத்தியக்கூறுகளின் நிலைமைகளை, அதன் உட்கட்டமைப்பு தர்க்கத்தை, மற்றும் அது அதிகாரம், உண்மை, சமூக இருப்புநிலை பற்றி என்ன வெளிப்படுத்துகிறது என்பதில் அது தத்துவார்த்தமாக ஏன் முக்கியமானது என்பதையும் புரிந்துகொள்வதாகும்.

---

II. கட்டமைப்பு வரையறை

இந்த உத்தியை முறையாக வரையறுப்போம்:

• கு = அதிகாரம் வைத்திருக்கும் அல்லது பொறுப்பிலிருந்து விலகிக்கொள்ள முயலும் தனிநபர் அல்லது குழு
• வி = காரண காரியமும் தார்மீக பொறுப்பும் சுமந்த செயல் அல்லது விளைவு
• பே (பேதை) = குழு விஷயத்தில் காரணரீதியாக நிரபராதியான தரப்பு (அதாவது, “A”குழு” உடன் எந்த தார்மீகமாக பொருத்தமான காரண உறவும் இல்லாதவர்)

“எப்போதும் நிரபராதியை குற்றஞ்சாட்டு” (எ.நி.கு. Always Blame the Innocent – ABI) உத்தி என்பது குழுவிற்கான பொறுப்பை பேதைக்கு முறையாக கூறுவதாகும், இதன் நோக்கங்கள்:

1. குழுவை பொறுப்பிலிருந்து காப்பாற்றுவது,
2. பேதைக்கு எதிராக கூட்டு உணர்ச்சியை (கோபம், அச்சம், வெறுப்பு) திரட்டுவது,
3. சமூக சக்தியை வெளிப்புறமாக திசைதிருப்புவதன் மூலம் குழுவின் அதிகாரத்தை உறுதிப்படுத்துவது.

“எப்போதும்” என்ற சொல் முக்கியமானது — அது எதிர்பாராத தவறு அல்லது சார்புநிலை அல்ல; அரசியல் அல்லது சமூக அமைப்பின் அமைப்புரீதியான அம்சத்தை குறிப்பிடுகிறது. இது தற்செயலானது அல்ல — கட்டமைப்பு ரீதியான அம்சம்.

---

   நலிதரு சிறிய தெய்வமென் றையோ
          நாட்டிலே பலபெயர் நாட்டிப்
     பலிதர ஆடு பன்றிக் குடங்கள்
          பலிக்கடா முதலிய உயிரைப்
     பொலிவுறக் கொண்டே போகவும் கண்டே
          புந்திநொந் துளநடுக் குற்றேன்
     கலியுறு சிறிய தெய்வவெங் கோயில்
          கண்டகா லத்திலும் பயந்தேன்.

திருவருட்பா – திருவருட்பிரகாச வள்ளலார் சிதம்பரம் இராமலிங்க அடிகள்

III. தத்துவ முன்னோடிகள்

1. பலிக்கடா வழிமுறை (ரெனே ஜிரார்ட்)

எ.நி.கு. – வின் மிகத் தீவிரமான தத்துவ ஆய்வு ரெனே ஜிரார்டின் (René Girard) அனுகரண கோட்பாட்டிலிருந்து வருகிறது — வன்முறையும் புனிதமும் (1972) மற்றும் பலிக்கடா (1982) ஆகியவற்றில் விவரிக்கப்பட்டது. ஜிரார்ட் வாதிடுகிறார்: மனித சமூகங்கள் இயல்பாகவே காப்பியடிக்கும் விருப்பத்திற்கு ஆட்பட்டுள்ளன — நாம் மற்றவர்கள் விரும்புவதை விரும்புகிறோம் — இது போட்டியையும், அவர் பலி நெருக்கடி என்று அழைக்கும் நிலையில் சமூக கலைவின் அச்சுறுத்தலையும் உருவாக்குகிறது.

இந்த நெருக்கடியின் தீர்வு உண்மையால் அல்ல, மாற்று பாதிக்கப்பட்டவர் மீதான ஒருமித்த வன்முறை ஒருமைப்பாட்டால் — பலிக்கடா மூலம் — அடையப்படுகிறது. பலிக்கடா:

• சமூகத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்த போதுமான அளவு ஒத்திருக்க வேண்டும்,
• ஆனால் போதுமான அளவு வேறுபட்டிருக்க வேண்டும் (சிறுபான்மையினர், அன்னியர், ஊனமுற்றோர், வெளிநாட்டினர்) — செலவழிக்கக்கூடியவராக இருக்க.

ஜிரார்டிற்கு மிக முக்கியமான விஷயம்: பாதிக்கப்பட்டவர் எந்த அர்த்தமுள்ள காரண வகையிலும் எப்போதும் நிரபராதியாவார். வன்முறை ஒருமித்ததாக இருக்க வேண்டும் என்பதால் சமூகம் இதை ஒரு நிலையில் அறிகிறது — ஒட்டுமொத்த ஒருமைப்பாடு இல்லாமல் தூய்மைப்படுத்துதல் உண்டாகாது. பாதிக்கப்பட்டவரின் நிரபராதித்தன்மை தற்செயலானது அல்ல; அது கட்டமைப்பு ரீதியாக அவசியமானது. உண்மையிலேயே குற்றமுள்ளவர் ஒரு வாதத்தை முன்வைக்கலாம்; ஒரு நிரபராதி, திகைத்து, அவ்வாறு செய்ய இயலாது.

தத்துவார்த்த தாக்கம்: எ.நி.கு.பகுத்தறிவற்றது அல்ல. இது சமூகத்தின் பகுத்தறிவு என்பதே — பகிர்ந்த விலக்கலின் மூலம் ஒற்றுமையை உற்பத்தி செய்வதற்கான வழிமுறை.

---

2. தீய நம்பிக்கை மற்றும் பொறுப்பிலிருந்து தப்பிப்பு (சார்த்ர்)

இருத்தல் மற்றும் இல்லாமை (1943) இல் ஜான்-பால் சார்த்ரின் mauvaise foi (தீய நம்பிக்கை) கருத்தாக்கம் ஒரு இரண்டாவது கோட்பாட்டு கண்ணோட்டத்தை வழங்குகிறது. தீய நம்பிக்கை என்பது ஒருவரின் தீவிர சுதந்திரம் மற்றும் பொறுப்பை மறுப்பது — ஒருவரின் நிலைமையை வெளிப்புற காரணங்களுக்கு கூறுவதன் மூலம், கட்டுப்பாட்டிற்கு அப்பாற்பட்ட சக்திகளால் தீர்மானிக்கப்படும் ஒரு பொருளாக தன்னை நடத்துவது.

எ.நி.கு., கூட்டு மட்டத்தில், தீய நம்பிக்கையின் அரசியல்: ஒரு சமூகம் அல்லது அதிகார அமைப்பு, ஒரு விளைவை உருவாக்குவதில் தன்னுடைய சொந்த காரண முகமையை ஒப்புக்கொள்ள மறுத்து, அதற்கு பதிலாக “நிரபராதி அன்னியனை” ஆதாரமாக கட்டமைக்கிறது. மற்றவர் ஒரு நிரந்தரத்தன்மையாக மாற்றப்படுகிறார் — ஒரு நிலையான, தீர்மானிக்கும் சாரம் (“அவர்கள் ஊழல்வாதிகள்,” “அவர்கள் வங்கிகளை கட்டுப்படுத்துகிறார்கள்,” “அவர்கள் நம் மதிப்புகளை சிதைக்கிறார்கள்”) — ஒரு சுதந்திர பொருளாக அங்கீகரிக்கப்படாமல்.

சார்த்ரின் பகுப்பாய்வு எ.நி.கு. ஒரு வெறும் பொய் மட்டுமல்ல என்று கூறுகிறது — இது ஒரு இருப்புமுறை — சுதந்திரம் மற்றும் பொறுப்பை மறுப்பதைச் சுற்றி கூட்டு இருப்பை ஒழுங்கமைக்கும் ஒரு வழி.

---

3. கொள்கை மற்றும் முகவரியிடல் (அல்துஸ்ஸர்)

“கொள்கை மற்றும் கொள்கை அரசுக் கருவிகள்” (1970) என்ற கட்டுரையில் லூயி அல்துஸ்ஸரின் கொள்கை அரசுக் கருவிகள் (ISAs) கட்டமைப்பு, எ.நி.கு. எவ்வாறு நிறுவனமயமாக்கப்படலாம் என்பதை விளக்குகிறது. கொள்கை முகவரியிடல் மூலம் செயல்படுகிறது — இயற்கையாகவும் சுயவிளக்கமாகவும் உணர்ந்த பாத்திரங்களில் தனிநபர்களை அழைப்பது. ஒரு அரசு, திருச்சபை அல்லது ஊடகம் ஒரு நிரபராதி குழுவை முறையாக குற்றஞ்சாட்டும்போது, அந்த குழுவை மீண்டும் மீண்டும் குற்றவாளியாக உருவாக்குகிறது. குற்றச்சாட்டு “குற்றத்திற்கு” முந்தி அதை கட்டமைக்கிறது.

இதனால் எ.நி.கு. தன்னைத்தானே தாங்கிக்கொள்கிறது: ஒரு நிரபராதி குழு எவ்வளவு அதிகமாக குற்றஞ்சாட்டப்படுகிறதோ, அவ்வளவு அதிகமாக சமூக உள்கட்டமைப்பு (சட்டம், கல்வி, ஊடகம்) அவர்கள் குற்றத்தைச் சுற்றி ஒழுங்கமைக்கப்படுகிறது — மூல குற்றச்சாட்டை பின்னோக்கி நியாயப்படுத்துவதாக தோன்றுகிறது.

---

4. சாட்சியமொழியின் அறிவுத்தத்துவம் மற்றும் அறிவாற்றல் அநீதி (மிரண்டா ஃபிரிக்கர்)

மிரண்டா ஃபிரிக்கரின் அறிவாற்றல் அநீதி: அதிகாரம் மற்றும் அறிவின் நெறிமுறைகள் (2007) ஒரு முக்கியமான அறிவுத்தத்துவ பரிமாணத்தை வழங்குகிறது. ஃபிரிக்கர் இரண்டை வேறுபடுத்துகிறார்:

• சாட்சியமொழி அநீதி: அடையாள தப்பெண்ணத்தால் ஒரு பேசுபவரின் நம்பகத்தன்மையை குறைப்பது,
• விளக்கவியல் அநீதி: ஒருவரின் சொந்த அனுபவத்தை புரிந்துகொள்ள கருத்தாட்டல் வளங்களின் இல்லாமை.

எ.நி.கு. கூட்டு அறிவாற்றல் அநீதி மூலம் செயல்படுகிறது: நிரபராதி தரப்பு குற்றஞ்சாட்டப்படுவது மட்டுமல்ல, அதேவேளையில் அவரின் சொந்த நிரபராதித்தன்மைக்கு நம்பகமற்றவராகவும் ஆக்கப்படுகிறார். அவர்களின் மறுப்புகள் குற்றத்தின் ஆதாரமாக மறுவிளக்கம் செய்யப்படுகின்றன; அவர்களின் எதிர்ப்புகள் சிறப்பு மன்றாட்டமாக சித்தரிக்கப்படுகின்றன. ஃபிரிக்கர் இதை நம்பகத்தன்மைப் பற்றாக்குறை என்று அழைக்கிறார் — அது கட்டமைப்பு ரீதியாக ஆயுதமாக்கப்படுகிறது.

இது உருவாக்கும் தர்க்க மூடல் திகிலூட்டுகிறது: நிரபராதியால் தங்கள் நிரபராதித்தன்மையை நிரூபிக்க முடியாது, ஏனென்றால் செயல்பாட்டு அறிவுகட்டமைப்பில் நிரபராதித்தன்மையை கோருவது குற்றத்தின் ஆதாரமாகவே எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது.

---

IV. செயல்திட்டத்தின் தர்க்கம்: ஏன் நிரபராதி?

இது தத்துவார்த்தமாக மிகவும் ஆர்வமூட்டும் கேள்வி. பகுதியளவு குற்றமுள்ள ஒருவரை ஏன் குற்றஞ்சாட்டக்கூடாது? முழுமையான நிரபராதியுடன் உத்தி ஏன் சிறப்பாக செயல்படுகிறது்?

பல்வேறு ஒன்றுக்கொன்று இணைந்த காரணங்கள்:

அ) நிரபராதியால் நம்பகமான காரண எதிர்-கதையை வழங்க முடியாது பகுதி குற்றமுள்ள தரப்பு கூறலாம்: “ஆம், ஆனால் உண்மையில் என்ன நடந்தது என்று பாருங்கள்.” முழுமையான நிரபராதி தரப்பிற்கு இதுபோன்ற எதிர்-கதை இல்லை, ஏனென்றால் அவர்கள் நிகழ்வில் பங்கில்லாதவர்கள். அவர்களின் பதில் தூய மறுப்பு மட்டுமே — இது விரோதமான அறிவுத்தத்துவ சூழலில் நம்பிக்கையூட்டாதது.

ஆ) நிரபராதி அதன் வித்தியாசத்தினாலேயே தார்மீக பீதியை உருவாக்குகிறது நிரபராதி தரப்பின் திகைப்பு, ஆத்திரம் மற்றும் “தன்னை விளக்கிக்கொள்ள” இயலாமை, தூண்டிவிடப்பட்ட பார்வையாளர்களுக்கு சந்தேகமாக தெரிகிறது. இது துன்புறுத்தலின் பரிகாசமான நிகழ்வியல்: பாதிக்கப்பட்டவரின் நிரபராதித்தன்மை குற்றம் போல் தோன்றுகிறது.

இ) நிரபராதி புதிய குற்றச்சாட்டுகளுடன் எல்லையற்ற முறையில் மீண்டும் திணிக்கப்படலாம் குற்றச்சாட்டுகளுக்கு உண்மையியல் அடிப்படை இல்லாததால், அவை உண்மையால் கட்டுப்படுத்தப்படுவதில்லை. புதிய குற்றச்சாட்டுகளை எப்போதும் கண்டுபிடிக்கலாம். குற்றமுள்ளவர்கள், மாறாக, அவர்களின் உண்மையான குற்றத்தின் குறிப்பிட்ட துறைக்கு மட்டுப்படுத்தப்படுகிறார்கள். நிரபராதி — அவர்களின் “குற்றம்” கட்டமைக்கப்பட்டதால் — எல்லாவற்றிற்கும் குற்றஞ்சாட்டப்படலாம்.

ஈ) நிரபராதியை பலிக்கடாவாக்குவது சமூக ஒற்றுமையை வெளிப்படுத்துகிறது தொழிலின் பிரிவு (1893) இல் எமிலி டுர்க்ஹீம் குறிப்பிட்டது போல், தண்டனை சடங்குகள் முதன்மையாக தண்டிக்கப்பட்டவர்களைப் பற்றியவை அல்ல — அவை தண்டிக்கும் சமூகத்தைப் பற்றியவை. நிரபராதியை குற்றஞ்சாட்டுவது ஒரு பகிர்ந்த எதிரியைச் சுற்றி உள்குழு ஒற்றுமையை ஒருங்கிணைக்கிறது. குறி நிரபராதியாக இருக்கும்போது, குற்றச்சாட்டை நிலைநிறுத்த தேவையான ஒற்றுமை மிகவும் முழுமையானதாக இருக்கும் — எனவே சமூக பிணைப்பு செயல்பாடு மிகவும் சக்திவாய்ந்ததாக ஆகும்.

---

V. முறையான பயன்பாட்டின் முரண்பாடுகள்

செயல்திட்டத்தில் உள்ள “எப்போதும்” என்ற வார்த்தை தத்துவார்த்த கவனத்திற்கு தகுதியானது. எப்போதும் பயன்படுத்தப்படும் ஒரு உத்தி சில நேரங்களில் பயன்படுத்தப்படுவதை விட வேறு இருத்தலியல் நிலையை பெறுகிறது. பல முரண்பாடுகள் தோன்றுகின்றன:

தன்னை சிதைக்கும் முரண்பாடு ஒரு அமைப்பு எப்போதும் நிரபராதியை குற்றஞ்சாட்டினால், அது சமூக சிக்கல்களின் உண்மையான காரணங்களை முறையாக தவறாக அடையாளம் காட்டுகிறது. குற்றமுள்ள தரப்புகள் — அடையாளம் காணப்படாமல், தண்டிக்கப்படாமல் — அமைப்பு தீர்க்கப்போகிறது என்று கூறும் அதே தீங்குகளை தொடர்ந்து உற்பத்தி செய்கின்றன. எனவே அமைப்பு புதிய பலிக்கடாக்களை தேவைப்படுத்தும் புதிய சிக்கல்களை நிலையாக உருவாக்குகிறது. எ.நி.கு., முழுமையாக நிறுவனமயமாக்கப்படும்போது, அது தீர்க்கிறேன் என்று கூறும் சமூக நெருக்கடிகளையே உற்பத்தி செய்கிறது.

உண்மை-ஆட்சி முரண்பாடு தொலைதூர நாடுகளில் தோற்றம் (1951) மற்றும் “உண்மையும் அரசியலும்” (1967) ஆகியவற்றில் ஹன்னா ஆரென்ட் வாதிடுகிறார்: ஒட்டுமொத்தவாத அமைப்புகள் வெறுமனே பொய் சொல்வதில்லை — அவை உண்மையை பொய்யிலிருந்து வேறுபடுத்தக்கூடிய நிலைமைகளையே அழிக்கின்றன. முறையாக பயன்படுத்தப்படும் எ.நி.கு. இதை அடைகிறது: நிரபராதி வெறுமனே குற்றவாளி என்று அழைக்கப்படுவதில்லை் — குற்றம் அல்லது நிரபராதித்தன்மையை நிறுவுவதற்கான சமூக உள்கட்டமைப்பே கலைக்கப்படுகிறது. திட்டமுறை தனிப்பட்ட பொய்யைத் தாண்டி ஒரு அறிவுத்தத்துவ ஆட்சியாக ஆகிறது.

சட்டப்பூர்வ அதிகார முரண்பாடு மேக்ஸ் வேபரின் நியாயத்தன்மையின் சமூகவியல் (பொருளாதாரம் மற்றும் சமூகம், 1922) அரசியல் அதிகாரத்திற்கு நம்பகமான நைதீக அடிப்படை தேவை என்று கூறுகிறது. எ.நி.கு. காலப்போக்கில் இதை அரிக்கிறது: மக்கள் இறுதியில் வடிவத்தை பதிவு செய்கிறார்கள், குறிப்பாக பாதிக்கப்பட்டவர்கள். எனவே ஜனநாயக அல்லது பன்மை சூழல்களில் செயல்திட்டம் தன்-கட்டுப்பாட்டை இழக்கிறது, ஆனால் வடிவத்தை வெளிப்படுத்த முடியாத ஏகபோக தகவல் சூழல்களில் தன்-வலுப்படுத்தும்.

---

VI. தார்மீக-தத்துவார்த்த கண்டனம்: ஆதாரங்கள்

செயல்திட்டத்தை கட்டமைப்பு ரீதியாக பகுப்பாய்ந்த பின்னர், அதன் தார்மீக மதிப்பீட்டிற்கு திரும்புகிறோம். கண்டனம் குறைந்தது நான்கு சுயாதீன தத்துவ மரபுகளில் ஆணூன்றியது:

மரபு	கண்டனத்தின் ஆதாரம்
காண்டியன் கடமை நெறியியல்	நிரபராதியை வெறும் வழிமுறையாக நடத்துகிறது; மனிதத்துவ சூத்திரத்தின் வகைப்பட்ட கட்டளையை மீறுகிறது
பரிணாமவாதம்	காரணியை முறையாக தவறாக கூறுகிறது, காலப்போக்கில் மோசமான கூட்டு விளைவுகளை உருவாக்குகிறது
நல்லொழுக்க நெறியியல்	நீதியுடன் (dikaiosyne) கட்டமைப்பு ரீதியாக பொருந்தாதது — ஒவ்வொருவருக்கும் தகுதியானதை வழங்கும் நல்லொழுக்கம்
ஒப்பந்தவாதம் (ஸ்கேன்லன்)	அதன் செலவுகளை சுமப்பவர்களுக்கு நியாயப்படுத்த முடியாது; நியாயமான மறுப்பின் சோதனையில் தோல்வியடைகிறது

தத்துவார்த்தமாக குறிப்பிடத்தக்கது என்னவென்றால், எ.நி.கு. ஒவ்வொரு முக்கிய நெறிமுறை மரபிலிருந்தும் கண்டிக்கப்படுகிறது — ஒன்றிலிருந்து மட்டுமல்ல. இந்த மரபு-வழி ஒருமைப்பாடு, அரசியல் தத்துவத்தில் அநீதியின் கட்டமைப்பு ரீதியாக மிகத் தெளிவான வழக்குகளில் இது ஒன்று என்று கூறுகிறது.

---

VII. வரலாற்று நிகழ்வுகள்

செயல்திட்டத்திற்கு ஆவணப்படுத்தப்பட்ட வரலாற்று நிகழ்வியல், கோட்பாட்டு பகுப்பாய்வை உறுதிப்படுத்துகிறது:

• கலவரங்கள் மற்றும் யூத எதிர்ப்பு (இடைக்கால ஐரோப்பா முதல் நவீன காலம் வரை): வெகுஜன மரணங்கள், பொருளாதார நெருக்கடிகள் மற்றும் அரசியல் உறுதியற்ற தன்மைக்கு — எந்த காரண தொடர்பும் இல்லாமல் — யூதர்கள் குற்றஞ்சாட்டப்பட்டனர்.
• மெக்கார்த்திசம் (1950 களில் அமெரிக்கா): “மறுப்பு = குற்றத்தின் ஆதாரம்” என்ற அறிவுத்தத்துவ தர்க்கத்தை பயன்படுத்தி, நிரபராதி நபர்களை கம்யூனிஸ்ட் முகவர்களாக முறையாக குற்றஞ்சாட்டுதல்.
• மந்திரவித்தை விசாரணைகள் (ஆரம்பகால நவீன ஐரோப்பா): ஜிரார்டின் முன்மாதிரி வழக்கு — பாதிக்கப்படக்கூடிய நபர்கள் (முக்கியமாக பெண்கள், ஏழைகள், சமூக விளிம்பினர்) பயிர் தோல்வி, நோய் மற்றும் சமூக கலக்கத்திற்கு குற்றஞ்சாட்டப்பட்டனர்.
• காலனிய காலத்திற்கு பிந்தைய பலிக்கடாவாக்குதல்: பெரும்பான்மை குழு அரசியல் தேர்வுகளால் உருவாக்கப்பட்ட கட்டமைப்பு பொருளாதார தோல்விகளுக்கு குடிவரவு மற்றும் சிறுபான்மை சமூகங்கள் குற்றஞ்சாட்டப்பட்டன.

ஒவ்வொரு வழக்கிலும், கோட்பாட்டு கணிப்புகள் பொருந்துகின்றன: நிரபராதி, அறிவுத்தத்துவ ரீதியாக அதிகாரமற்றவர்கள், “போதுமான அளவு வேறுபட்டவர்கள்” குறிகளாக ஆகிறார்கள்; செயல்திட்டம் நீண்டகால நிறுவன சிதைவின் விலையில் குறுகியகால சமூக ஒற்றுமையை உருவாக்குகிறது.

---

VIII. முடிவுரை: செயல்திட்டம் என்ன வெளிப்படுத்துகிறது

“எப்போதும் நிரபராதியை குற்றஞ்சாட்டு” செயல்திட்டம் அதன் வெளிப்படையான தார்மீக தவறான தன்மையைத் தாண்டி தத்துவார்த்தமாக முக்கியமானது, ஏனென்றால் அது சமூக யதார்த்தம் பற்றிய பல உண்மைகளை வெளிக்கொணருகிறது:

1. உண்மை தன்னால் செயல்படுத்தப்படுவதில்லை. சமூக அறிவுத்தத்துவம் அதிகார அமைப்புகளால் வடிவமைக்கப்படுகிறது; நிரபராதிக்கு தன்னை சித்தரிப்பவர்களை விட தானாக அறிவுத்தத்துவ நன்மை கிட்டுவதில்லை.
2. சமூக ஒற்றுமையை விலக்கலின் மூலம் சேர்க்கலைப் போலவே உற்பத்தி செய்யலாம். சமூகங்கள் இயல்பாகவே உண்மையை கண்டறிவதில்லை — அவை உணர்ச்சியை கண்டறிகின்றன.
3. அரசியல் அதிகாரத்திற்கு நீதி தேவையில்லை — நீதியின் நம்பகமான கதை தேவை, அது பொய்யாக இருந்தாலும், அதன் பணியை செய்ய போதுமான காலம் நிலைத்திருக்கும்.
4. குற்றத்தின் கட்டமைப்பு பகுப்பாய்வு — “யார் குற்றவாளி?” என்று மட்டும் கேட்காமல், “குற்றத்தை கூறுவதால் யாருக்கு பயன் கிடைக்கிறது, என்ன நிறுவன நிலைமைகளில்?” என்று கேட்பது — அரசியல் தத்துவம் மற்றும் சமூக விமர்சனத்திற்கு இன்றியமையாதது.

இந்த அர்த்தத்தில், கடுமையாக ஆய்வு செய்யப்பட்ட மூலோபாயம், அதன் பயிற்சியாளர்களுக்கு மட்டுமான குற்றச்சாட்டு அல்ல. இது ஒவ்வொரு அறிவுத்தத்துவ சமூகத்திற்கும் ஒரு நிலையான சவால்: நாம் இதை அங்கீகரிக்காமல் இதே கட்டமைப்பை செயல்படுத்துவதற்கான நிலைமைகள் என்ன?

---

ஈடுபட்ட முதன்மை ஆதாரங்கள்:

• ஜிரார்ட், ரெனே — வன்முறையும் புனிதமும் (1972), பலிக்கடா (1982);
• சார்த்ர், ஜான்-பால் — இருத்தல் மற்றும் இல்லாமை (1943);
• அல்துஸ்ஸர், லூயி — “கொள்கை மற்றும் ISAகள்” (1970);
• ஃபிரிக்கர், மிரண்டா — அறிவாற்றல் அநீதி (2007);
• ஆரென்ட், ஹன்னா — தொலைதூர நாடுகளில் தோற்றம் (1951),
• “உண்மையும் அரசியலும்” (1967);
• டுர்க்ஹீம், எமிலி — தொழிலின் பிரிவு (1893);
• வேபர், மேக்ஸ் — பொருளாதாரம் மற்றும் சமூகம் (1922);
• ஸ்கேன்லன், T.M. — நாம் ஒருவருக்கொருவர் என்ன கடமைப்பட்டிருக்கிறோம் (1998).

கிளாட் ஏ.ஐ. உதவியுடன் எழுதியது