“Just the idea that this person could get away with what he was doing and no one could press charges has made me angry.”
JANE THOMPSON, of East Los Angeles, on a pedophile blogger who she believes described her child in a posting.
from Parents’ Ire Grows at Pedophile’s Unabashed Blog – New York Times : Los Angeles police say they have no legal recourse against a man who has written about how he trolls for children.
By Stephen Toub
Writing an editor’s note is not an easy task. Based on my extensive research into many development magazines, I’ve found that to do it correctly you need to start by writing about a topic completely unrelated to anything development-focused.
You then wax poetic about the weather, political affairs, or the latest fad in high-tech gadgetry. And you need to come up with a few minimally thought-out recommendations for strategies that will solve all of the world’s problems.
To make it a truly outstanding editor’s note, however, you also need to invent a new word for something that already has several well-known names, “proclamize” your publication as the best thing since sliced bread, include several acronyms without definition, and throw in a few trite lines of code (which, ideally, will have a few lurking bugs).
When I set out to write this page, I intended to do none of this, but the pattern is difficult to avoid, IMHO. This being my first editor’s note, and most likely my last, I feel no compulsion to continue the pattern with the non sequitur that is supposed to follow—inevitably an attempt at using misdirection to convince the reader that everything discussed up to this point is crucial to her ability to implement the next big software application, or to even comprehend the pages that follow.
Posted in Kosu, Literature, Pa Raghavan, Quotes, Story
அவர் பேச்சு முடிந்தபிறகு, காலி கப்-சாஸர்கள், தட்டுகள் அகற்றப்பட்ட பிறகு விருந்தினர் பார்ப்பதற்காகவென்று முந்தைய ஆண்டு ஜனாதிபதி வெள்ளிப் பதக்கம் பெற்று, சினிமா விசிறிகள் சங்கம் (ரிஜிஸ்டர்), தலை சிறந்த படம் என்று நற்சான்றிதழ் வழங்கிய தமிழ்ப்படம் ஆரம்பித்தது.
…..
ராம்சிங் அந்தப் பாராட்டை அப்படியே அங்கீகரித்துக் கொண்டான்.
‘சோக அம்சம்தான் கொஞ்சம் அதிகமாக இருந்தது’ என்று செக்காரர் சேர்த்துக் கொண்டார்.
இப்போது ராம்சிங்குக்கும் சிறிது சந்தேகம் வந்தது. ஜகன்னாத்ராவ் கண்களில் ஓரளவு தெரியுமளவுக்கு விஷமம் தென்பட்டது. அந்தப் படத்தில் ஆரம்பத்தில் நன்றாகப் பாடி விளையாடிக் கொண்டிருந்த வாலிபக் கதாநாயகனுக்குக் கைபோய், கல்யாணமான பிறகு தாய், சொத்து, பிறந்த குழந்தை இவை எல்லாம் போய் குருடனாகவும் ஆகிவிடுகிறான்.
‘வாழ்க்கையே சோகம்தானே’, என்று ராம்சிங் சொன்னான்.
‘எங்களுக்கு (நாஜி) ஆக்கிரமிப்பு இருந்தது. லட்சக்கணக்கான பேர் நசித்துப் போனார்கள். அப்படியும் எங்கள் கதைகளை விட உங்களுடையதில் சோகம் அதிகமாகத்தான் இருக்கிறது.’
திரவியம் ஏனிந்தப் பேச்சைத் தொடங்கினோம் என்ற சங்கடம் தெரிய நின்றுகொண்டிருந்தார்.
செக்காரர் இறுதியாக ஒன்று கூறி முடித்தார். ‘நானும் மூன்று இந்தியப் படங்களைப் பார்த்து விட்டேன். உங்கள் கதாநாயகர்களுக்கு பெண்மை சிறிது அதிகமாக இருப்பதாகப் பட்டது. அதிலும் உங்கள் படத்து நடிகர் எல்லாவற்றுக்கும் அழுது விடுகிறார்.’
எல்லோரும் லேசாகச் சிரித்தார்கள். உலகத்திலேயே தலைசிறந்த நடிகர் என்று நாட்டில் ஒரு சிலரால் கொண்டாடப்படும் அந்த நடிகர் வலுவான சுவாசம் பெற்றவர்.
நன்றி: கரைந்த நிழல்கள் – அசோகமித்திரன்
தமிழ் நாட்டுக் கலைகளின் சீர்மையும் சீரழிவும் – இன்றைய சித்திரம் :: வெங்கட் சாமிநாதன்
கர்னாடக சங்கீதம் ஒரு நாதோபாசனை என்று சொல்வதுண்டு. இன்று கர்னாடக சங்கீதம் உள்ள நிலையில் அதை நாதம் என்றோ உபாசனை என்றோ எவ்வளவுக்கு சொல்லமுடியும், எவ்வளவு பேரிடம் இதைக் காணமுடியும் என்பது எனக்கு சந்தேகமே.
இவ்வளவு செல்வாக்கும் ஆதரவும் இருந்த போதிலும், இன்று அது பாடுதல் (performance) என்ற அளவிலேயே இருப்பதாகத்தான் எனக்குப் படுகிறது. அதை மீறி நாதத்தில் நம்மையோ, பாடுபவர் தம்மையேவோ மறந்து திளைக்கச் செய்யும் ஒரு அனுபவமாக(experience) எழுச்சி பெறுவது என்பது கிடைப்பதில்லை.
வேறு வார்த்தைகளில் சொன்னால்,
கற்ற காரணத்தால், செய்யுள் இயற்றத்தெரிகிறது, ஆனால் கவிதை பிறப்பதில்லை என்பது போலத்தான்.
இத்தகைய மீறலை, நிகழ்ச்சி அனுபவமாக எழுச்சி பெறுவதை நான் சில சமயங்களில், ஓ.எஸ் அருணிடம், சஞ்சை சுப்பிரமணியனிடம் கண்டிருக்கிறேன். அனேக மற்ற சமயங்களில், ‘ கச்சேரி எவ்வளவு நன்னா அமைஞ்சுட்டது பாத்தியா? என்பது போலத்தான் ஒரு உணர்வு.
ஒரு கிஷோரி அமன்கரோ, உஸ்தாத் அமீர் கானோ, குமார் கந்தர்வாவோ பாடும்போது ஏற்படும் அனுபவ மெய்சிலிர்ப்பு வெகு அரிதாகத்தான் கர்னாடக சங்கீதத்தில் இன்று கிடைக்கிறது. ஸ்வரங்கள் ராகமாவது போல, ராகம் ஒரு நாத உலகமாக, ஒரு தவமாக, தன்னை மறந்த லயிப்பாக, சஞ்சாரமாக அனுபவ மாற்றம் பெறுவதில்லை. சங்கீதம் இரண்டு மணிக்கான நிகழ்ச்சி நிரலாக, மாறியுள்ளது.
பாடகர்கள் தம் குரலைப் பற்றிக் கவலைப் படுவது என்பது முன்னரும் இருந்ததில்லை. இன்றும் இல்லை. தனக்காகப் பாடுவது, மற்றோர் கேட்பது என்பது இன்றைய நடைமுறையில் இல்லை.
குமார் கந்தர்வாவின் மகன், ஏதோ ஒரு கிராமத்தில் ஒரு காளி கோயிலில் தங்கி பூஜை செய்வதும், கோயிலைச் சுத்தப்படுத்துமாக நாட்களைக் கழிப்பவர், பெயர் மறந்து விட்டது, எப்போதாவது யாராவது அழைத்தால் படுவது என்று வாழ்க்கை மாறியுள்ளது அவருக்கு. அப்படி இருக்கவேண்டும் என்று சொல்லவில்லை. அந்த மனம் வேண்டும்.
யாரும் தன் கவனத்தைக் கெடுத்தால், மனம் சரியில்லை என்றால், மேடையை விட்டு எழுந்து விடும் கிஷோரி அமன்கரின் சங்கீத அர்ப்பணிப்பு சங்கீதத்திற்குத் தேவை.
சடங்காக உள்ள ஒன்று பூஜையானால் நல்லது. குறைந்தது அது அர்ப்பணிப்பாக, தன்னை மறத்தலாக அல்லது ஒரு பங்கு பெறும் அனுபவமாகவாவது ஆவது நல்லது. அப்போது தான் அது கலையாகும். இல்லையெனில் பயின்ற தொழில் தான்.
Posted in Arts, Commitment, Devotion, Performance, Quotes, Relationship, Thinnai, VeSa, Worship
தன்னை உணர்வதற்கான அமைதிப் புரட்சி :: மாரீசன்
புதிய பார்வை – ஏப்ரல் 16-30, 2007
சமூகம் என்பது பல்வேறு மனிதர்களின் தொகுப்பு. மனிதன் என்பவன் பல்வேறு சிந்தனைகளால் அலைக்கழிக்கப்படும் சமூகப்பிரஜையாக இருக்கிறான். ஒவ்வொரு தனிமனிதனுக்குள்ளும் குறுக்கும் நெடுக்குமாகப் பல்வேறு சிந்தனைகள் எப்போதும் ஓடிக்கொண்டே இருக்கின்றன. எந்தப் பணியில் ஈடுபட்டிருந்தாலும் அந்தப் பணியில் கவனமும் அதை விட்டு விலகிய வேறு பல சிந்தனைகளும் ஒரு சினிமாவைப் போல் ஒவ்வொரு மனிதனுக்குள்ளும் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது.
இத்தகைய சிந்தனைகளே அடிப்படைத் தேவைகள் பூர்த்தியடைந்த மனிதனை வேறு தள வரிசைக்கு இட்டுச் செல்கிறது. இதனையே நாம் தேடுதல் என்றுக் குறிப்பிடுகிறோம். இந்தத் தேடுதல் என்பது வாழ்க்கை முழுமை அடையாத தன்மையை, அதிருப்தியை, நாகரிகமாகக் குறிக்கிறது.
தேடுதல் என்பது எது குறித்து நிகழ்கிறது? எதனைத் தேடுகிறோம்? என்ற பல உளவியல், ஆன்மிகம் சார்ந்த கேள்விகளை உள்ளடக்கியே இருக்கிறது. அவரவர் அனுபவர்த்திற்கும் சமூகச் சூழலுக்கும் ஏற்ற வண்ணம் தேடுதலை மனிதர்கள் அமைத்துக் கொள்கிறார்கள். வேகமாக மாறிவரும் வாழ்க்கை, கலாசார சிதைவு, பல்வேறு ஊடகங்களின் தாக்குதல், நவ நாகரிக உலகின் ஊடுருவல்கள் தனி மனிதனைப் பல்வேறு மன உளைச்சலுக்கு ஆட்படுத்துகின்றன. உண்ண உணவு, உடுக்க உடை, இருக்க இடம், அன்பு செலுத்த மனிதர்கள் என்ற நிலையில் வாழ்ந்தாலும் அவனுக்குள் ஏதோ ஒரு தாகம், அதிருப்தி இருந்துகொண்டே இருக்கிறது. அதற்கான விடையைத் தேடுபவனையே நாம் தேடுதலில் உள்ளவன் என்று குறிக்கிறோம்.
இவனுக்கு வழிகாட்ட எப்போதுமே சமூகத்தில் உளவியல் அறிஞர்கள், சிந்தனையாளர்கள், எழுத்தாளர்கள், கலைஞர்கள், மதவாதிகள், ஆன்மிகவாதிகள் எனப் பல்வேறு ஆளுமைகள் இயங்கிக் கொண்டே இருக்கின்றன. எந்த ஒரு துறையில் மிக ஆழமாக ஈடுபட்டாலும் அந்த ஒரு குறிப்பிட்ட துறையின் ஆளுமை வளர்கிறதே தவிர வாழ்வில் முழுமை வருவதே இல்லை. எனில் வாழ்வின் முழுமை எதில்தான் இருக்கிறது?
Posted in Insights, meanderings, Philosphy, Puthiyaparvai, Quotes, Reflections, Thoughts, Vasudev, Yoga
Former President Bill Clinton told more than 1,600 graduating seniors at Harvard College that the biggest problem facing humanity today is people’s tendency to highlight differences and reject their common humanity.
தெரியாத செய்தியோடை 10 Hot மச்சி
Snap Judgment 