Tag Archives: பேச்சு

பழைய நெனப்புதான்… பேராண்டீ

Posted on மார்ச் 5, 2008 | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

உங்களுக்கு அடக்கம் தேவை… ஆணவம் கூடாது என்கிறாரே முதல்வர்?

குமுதத்தில் வந்த விஜயகாந்த் பேட்டியில்: அடடா… அடக்கத்தைப்பற்றி, அரசியல் நாகரிகம் பற்றி இவர் பேசலாமா? அந்தக் காலத்தில் இந்த ‘அடக்கமான தலைவர்’ எவ்வளவு பேசியிருக்கார் தெரியுமா? காமராஜரையும், ராஜாஜியையும் இவர் பேசாத பேச்சா? எல்லாமே பேப்பரில் இருக்கு. மதுரையில் இந்திராகாந்தியை கறுப்புக் கொடி காட்டி அடித்தவர்கள்தானே… இவர்கள்! நான் அந்த பயங்கரத்தை கண்ணால பார்த்து ஓடினவன். அப்போ எனக்குச் சின்ன வயசு.

சட்டசபையில் திராவிடநாடு பற்றிய ஒரு கேள்வியை எழுப்பினார் காங்கிரஸின் அனந்தநாயகி. இவர் உடனே எழுந்து, ‘நாடாவைக் கழற்றி பாவாடையை தூக்கிப் பார். அங்கே தெரியும்’ என்றார். சட்டசபை அல்லோலகல்லோலப்பட்டது. அரசுக் கோப்பின் நாடாவை அவிழ்த்து பார்ப்பதைத்தான் அப்படி சொன்னதாக அப்புறம் வியாக்யானம் தந்தார். கச்சத்தீவுப் பற்றி எனக்குத் தெரியாது என்கிறாரே…. சட்டசபையில் அனந்தநாயகி கேள்விக்கு இவர் பதில் சொன்னதே ஞாபகம் இருக்கே?

காமராஜர்… காமராஜர் என்று இப்போது முழங்குகிறாரே… விருதுநகரில் பெருந்தலைவர் காமராஜரை தோற்கடிக்கவேண்டும் என்று ஒரே மூச்சில் நின்றவர்தான் இவர். அண்ணா ‘வேண்டாம்’ என்றதையும் கேட்கவில்லை. இவர் பணத்தை எடுத்துக்கிட்டுப் போய்க் கொடுத்தார் — திருட்டுத்தனமாக! யாரிடமிருந்து அடக்கத்தை கற்றுக் கொள்வது? என்னை எறும்பு என்றார். ஆமை என்றார். இப்போது சந்துல சிந்து பாடறார் என்கிறார். ஆணவத்தில் பேசுவது யார்?

தொடர்புள்ள மன்னிப்பு: IdlyVadai – இட்லிவடை: தமிழில் எனக்குப் பிடிக்காத ஒரே வார்த்தை

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

Posted in Kalainjar, Karunanidhi, KK, Kumudam, Kumudham, Vijayganth

குறிச்சொல்லிடப்பட்டது , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Jacques Barzun

Posted on ஜனவரி 24, 2008 | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

“For politicians not only represent us…They are the hardest working professionals; they must continuously learn new masses of facts, make judgments, give help, and continue to please. It is this obligation, of course, that makes them look unprincipled. To please and do another’s will is prostitution, but it remains the nub of the representative system.”

— Jacques Barzun

Is Democratic Theory for Export?: “Cultural historian Jacques Barzun argues that democracy is not an ideology that can be exported but a historical development and mode of life peculiar to the political context in which it developed. Extrapolating from this, we can say that attempts to base a foreign policy on the idea of exporting democracy—as sought by both the Reagan and Clinton administrations—will forever be doomed to failure.

A prominent feature of American political consciousness is a desire to propagate democracy throughout the world. In our enthusiasm to share what we enjoy, Jacques Barzun sees that little attention is paid to exactly what we are trying to distribute. Through a brief historical survey of democracy, he shows that our popular conception of the term does not correspond with any particular definition. U.S. democracy has no central text and is distinctly different, in theory and in practice, from the democracy of other states, both historical and contemporary. Democracy is an abstract ideal that is a function of time. Its present incarnation in the United States emphasizes freedom and equality through the means and language of specific personal rights. Barzun sees an internal tension in this formulation, one that ultimately threatens both freedom and equality if exported to the rest of the world.”

Print Interview – The Austin Chronicle: Books: The Man Who Knew Too Much: Jacques Barzun, Idea Man

Recorded Interview – Jacques Barzun. American scholar, cultural historian, teacher and educator and prolific author.

Online Library of Liberty – The Intellectual Portrait Series: Conversations with Leading Classical Liberal Figures of Our Time

Jacques Barzun on Cornell Woolrich – Christian Bauer

TIME Magazine Cover: Jacques Barzun – June 11, 1956 – Writers – Books | TIME: Parnassus, Coast to Coast

Flak Magazine: Melatonin Up, Civilization Down, 12.28.07

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

Posted in Books, Culture, Politics, Quotes, Read, Todo

குறிச்சொல்லிடப்பட்டது , , , , , , , , , , , , ,

கலை, நினைவு, பெண் – கவிதைகள்

Posted on ஜனவரி 16, 2008 | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

தனிமையின் இசை: தூங்கும் புத்தகம் – அய்யனாரின் கவிதை படித்தவுடன் சமீபத்தில் வாசித்த இந்தக் கவிதையின் ஒத்திசைவு பகிர வைக்கிறது

மொழிபெயர்ப்புகள் வரவேற்கப்படுகின்றன

She Put on Her Lipstick in the Dark
By Stuart Dischell

I really did meet a blind girl in Paris once.
It was in the garden of a museum,
Where I saw her touching the statues.
She had brown hair and an aquamarine scarf.

It was in the garden of the museum.
I told her I was a thief disguised as a guard.
She had brown hair and an aquamarine scarf.
She told me she was a student from Grenoble.

I told her I was not a thief disguised as a guard.
We had coffee at the little commissary.
She said she had time till her train to Grenoble.
We talked about our supreme belief in art.

We had coffee at the little commissary,
Then sat on a bench near the foundry.
We talked about our supreme belief in art.
She leaned her head upon my chest.

We kissed on a bench near the foundry.
I closed my eyes when no one was watching.
She leaned her head upon my chest.
The museum was closing. It was time to part.

I really did meet a blind girl in Paris once.
I never saw her again and she never saw me.
In a garden she touched the statues.
She put on her lipstick in the dark.

I close my eyes when no one is watching.
She had brown hair and an aquamarine scarf.
The museum was closing. It was time to part.
I never saw her again and she never saw me.

Walking

by Stuart Dischell

Walking, late
at night or just around dawn,
I stop for a few minutes outside
a friend’s house and wonder
about him and his wife upstairs sleeping,
not trying the weather like me.

I know they keep usual hours;
in their house down the hill from me,
I see their lights go out most midnights
and could set my watch by them.
Their sleepiness must be a marriage
I’ve never experienced. I wish their lights
would go on to invite me inside.

I watch two squirrels cross their lawn,
frisk with the cat, and leave
as the newsboy approaches.
I wouldn’t want a child to think I’m strange.
(Is it strange to be awake
while most of the community turns
for another hour of sleep?)

I wish I walked in somebody’s dream.
In somebody’s dream I could sleep.

Copyright © Stuart Dischell

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

Posted in Arts, Poems, Poetry, Read

குறிச்சொல்லிடப்பட்டது , , , , , , , , ,