ஒபாமாவின் தீராத் தலைவலியாக வந்திருப்பது அவர் சார்ந்திருந்த சிகாகோவின் ட்ரினிட்டி சர்ச்சின் போதகர் ஜெரமாயா ரைட்டின் அமெரிக்க எதிர்ப்புக் முழக்கங்கள். (படிக்க: பராக்கின் வாடர்லூ..?). பராக் ஒபாமாவின் சமன் செய்யும் முயற்சியான வரலாற்று சிறப்புமிக்க அவரது இனப்பிரச்சனை பேருரையும் அவர் மீது தனிப்பட்ட நன்மதிப்பை வளர்த்துள்ளதே தவிர ஜெரமையா ரைட்டின் பிரச்சனை மக்களின் மனதை விட்டு எளிதில் அகலப் போவதில்லை. ஒபாமாவின் செல்ல மாமாவாகத் திகழ்ந்துவந்த அமெரிக்க ஊடகங்களும் இந்தப் பிரச்சனைக்குப்பின் அவருக்கு மிட்டாய் வழங்குவதை குறைத்துக் கொண்டுள்ளதாகவே தோன்றுகிறது.
ஜெரமையா ரைட் கறுப்பின விடுதலை இறையியலை (Black liberation Theology) பின்பற்றுபவர். அமெரிக்காவின் பல கறுப்பின திருச்சபைகள் இந்த கறுப்பின விடுதலை இறையிலை பின்பற்றுபவைகளே. ஜெரமையா ரைட்டின் போதனைகளில் பல எதிர்-அமெரிக்க கூற்றுக்கள் வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. அவை கருப்பினத்தவர்கள் மீது ‘வெள்ளை’ அமெரிக்க அரசின் “‘திட்டமிட்ட’ அடக்குமுறைகளை, அரசியல் சமூக இரட்டை நிலைகளைச்” சாடுவதும், அமெரிக்காவின் போர் முயற்சிகளைச் சாடுவதுமாய் அமைந்துள்ளன. கறுப்பினத் திருச்சபைகளில் போதகர்கள் எளிதில் கைகொள்ளும் விதயங்கள் இவை என்றபோதும் ஜெரமைய ரைட்டின் ‘God damn America’ போன்ற கடுஞ்சொற்களை ஜீரணிக்க இயலாமல் ஒபாமாவின் தீவிரத் தொண்டர்களும் தடுமாறுவதைக் காணமுடிகிறது.
கறுப்பினத்தவர் மீது திட்டமிட்டு கட்டமைக்கப்பட்ட அடக்குமுறை தொடர்கிறது என்பதே அடித்தட்டு கறுப்பின மக்களிடம் நிலவும் பரவலான கருத்து. இதையே அவர்களின் திருச்சபை முதலிய அதிகார அமைப்புக்களும் பிரதிபலிக்கின்றன. இந்த நம்பிக்கையின் பின்னணியிலிருந்து எழுபவை வெறும் எதிர்ப்புக் குரல்களும் விமர்சனங்களும் மட்டுமல்ல சில கான்ஸ்பிரசி தியரிகளும்கூட.
HIV வைரஸ் கறுப்பினத்தவர்களை ஒழிக்க உருவாக்கப்பட்டது, ‘அமெரிக்க அரசு கறுப்பினத்தவர்களுக்குப் போதைப் பொருட்களைத் தருகிறது’, 9/11 அமெரிக்காவின் சொந்தச் செயல் என்பது முதலிய பல கான்ஸ்பிரசி தியரிகள் கறுப்பினத்தவர்களின் மத்தியில் நிலவுகின்றன. ஒரு மதபோதகர் இவற்றை போதிப்பது அதிகாரபூர்வ அங்கீகாரத்தை வழங்குவதாகக் கொள்ளப்படுகிறது.
ஒபாமா, பாஸ்டர் ரைட்டின் பேச்சுக்கு கண்டனமும் எதிர்ப்பும் தெரிவித்தபோதும், பாஸ்டர் ரைட்டின் போதனைகளையும், அமெரிக்க எதிர்ப்புக் கொள்கைகளையும் தாண்டிய மனஎழுச்சியூட்டும் நற்செயல்களை செய்யக்கூடிய ஒரு ஆளுமையை அவருள் தான் கண்டுள்ளேன் எனக் கூறினாலும், மக்கள் மனதை விட்டு ‘God damn America’ என அலறும் ஜெரமையா ரைட்டின் முகம் மறைய மறுக்கிறது.
ஜெரமையா ரைட்டின் குரல் ஒடுக்கப்பட்ட கறுப்பினத்தவர்களிடம் காணப்படும் அமெரிக்கா குறித்த அதிருப்தியின் குரல் என்பதை ஒபாமா ஒப்புக் கொள்கிறார். கறுப்பினத்தவரை எப்படி நான் விட்டுத்தர (Disown) இயலாதோ அவ்வாறே ஜெரமையா ரைட்டையும் என அவர் கூறுவதன் பின்னணி இதுதான். ஆயினும் இந்த எதிர்ப்புக் குரல், பிரிவினைகளை முன்வைத்து எழக் கூடாது என்பதே அவரின் கொள்கை.
அமெரிக்காவில் கறுப்பினத்தவரின் நிலமை இன்றளவும் அடிமட்டத்திலேயே இருப்பதன் பின்னணியில் திட்டமிட்ட சதிகள் இருக்கின்றன என சந்தேகங்களும் எதிர்குரல்களும் எழ முகாந்திரங்கள் இருப்பதை சிலராலேயே ஏற்றுக்கொள்ள இயல்கிறது. அப்படி ஏற்றுக் கொள்பவர்கள் கூட கோவில் போன்ற பொது இடங்களில் அக்குரல்கள் ஒலிப்பதை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.
திருச்சபையும் அரசாட்சியும் தனித்தியங்க வேண்டும் என்பது அமெரிக்க அரசியலமைப்புக் கொள்கை. (Separation of Church and State). ஆனால் கறுப்பினத்தவரின் சமூகப் பிரதிநித்திகளாக அவர்களின் திருச்சபையே விளங்குகிறது. மார்ட்டின் லூத்தர் துவங்கி ஜெசி ஜாக்சன் வரை கறுப்பின சம உரிமைக்கானப் போராட்டங்களை முன்னின்று நடத்தியவர்கள் பலரும் மதபோதகர்களே என்பது குறிப்பிடத் தக்கது. கறுப்பினத்தவர்களுக்கு எதிரான முக்கிய அடக்குமுறையாக கறுப்பினத்தவரின் கோவில்கள் எரிக்கப்பட்டன. கறுப்பின திருச்சபை என்பது வெறும் வழிபாட்டுக் கூடமாய் மட்டுமின்றி அவர்களின் சமூகக் கூட்டுக் குரலாகவும் விளங்குவதன் அடிப்படையில் அவை ஒபாமா போன்ற ‘விடுதலைபெற்ற’ மேல்தட்டு மக்களின் குரலாக மட்டுமன்றி ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் குரலாகவும் ஒலிக்கின்றன. இது குறித்த புரிதல்களை உருவாக்கும் வேண்டுதல்கள் ஒபாமாவின் இனப்பிரச்சனை உரையில் பரவிக் கிடக்கின்றன.
எதிர்-அமெரிக்கக் கருத்துக்கள் உலவும் ஒரு பின்னணியிலிருந்து வரும் எந்தத் தலைவரையும் அமெரிக்க மெஜாரிட்டி வெள்ளையினத்தவர் ஏற்றுக்கொள்ளத் தயங்குகிறார்கள். முன்பு ஒபாமாவின் நேர்மையை நம்பிய மக்கள் இன்று ஒபாமாவின் வார்த்தையை விட அவரது போதகரின் வார்த்தைகளை முன்வைத்து முடிவுகளை எடுக்க ‘இனம்’ தவிர்த்த போதுமான காரணங்கள் இல்லை. சுய முனைப்பின் மூலம் அமெரிக்கர் யார் வேண்டுமானாலும் தங்கள் கனவை எட்ட முடியும் எனும் கூற்றொன்று இங்கு பிரபலம். ஆயினும் கறுப்பினத்தவர்களால் சிகரங்களை எளிதில் எட்ட இயலுவதில்லை. இதை வெறும் சோம்பேறித் தனத்துடனேயே பொருத்திப்பார்க்கும் பல அமெரிக்கர்களும் ‘இனப் பிரச்சனை’ அமெரிக்காவில் இல்லை என்றே நம்புகிற நிலையும் உண்டு.
கறுப்பினத்தவர் ஒருவர் அமெரிக்க அதிபர் ஆவதில் இருக்கும் அதி முக்கிய பிரச்சனை அவரது கறுப்புப் பின்னணியை அவர் முற்றிலும் மறைத்து ‘வெள்ளை’ மனதுடையவராக ஆகிவிட வேண்டும் எனும் எதிர்பார்ப்பே. இந்த ஞானஸ்னானம் பெறாத கறுப்பினத் தலைவர் அமெரிக்க அதிபராவது இயலாது. ஒபாமாவிடம் தற்போது மக்கள் எதிர்பார்ப்பதுவும் இதுவே. இது அடிப்படையில் ஜனநாயகத்தின் மெஜாரிட்டிகே வெற்றி எனும் கொள்கையில் அமைந்திருந்தாலும் இது ‘இனம்’ சார்ந்த பிரிவினையாக இருப்பது வருந்தத்தக்கது. ஒபாமா இதனை எதிர்கொள்ளத் தன் தாய்வழி வெள்ளை இனப் பின்னணியை முன்வைக்க நேர்ந்ததுவும் குறிப்பிடத்தக்கது.
ஒருவரின் வார்த்தைகள் உள்ளோடும் உணர்வுகளை வெளிக்கொணர்கிறதென்றால் ஒபாமாவின் வார்த்தைகளை நம்புவதே அவரைக் குறித்த மதிப்பிடலுக்கு சரியான அளவுகோலாகும். ஒபாமாவின் நிலை இதில் என்ன என்பதையும் அவர் கறுப்பினத்தவரின் கோபத்தின் அடிப்படையில் இதுவரை என்ன செய்திருக்கிறான் என்பதைத் தேடினால் ஒன்றுமில்லை என்றே கூற இயலும். அமெரிக்க கறுப்பினக் கோபத்தை அவர் முழுமையாக உணர்ந்திருக்கவும் முடியாது, ஏனெனில் அவரது கறுப்பு பின்னணி சந்தேகத்துக்குரியது. அவரை முழுமையான கறுப்பினத்தவர் என கறுப்பினத்தவர்களே ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.
ஒபாமா கறுப்பு, வெள்ளை எனும் இரு பின்னணிகளையும் கொண்டவர். இவர்களை இணைக்கும் புள்ளியாக திகழ்கிறார் என்று நம்புபவர்களும் உண்டு ஆனால் அவர்கள் மெஜாரிட்டி இல்லை. ஒபாமா இந்த சர்ச்சையிலிருந்து தற்போது மீண்டாலும் பொதுத் தேர்தலின்போது இந்த வேதாளம் மீண்டும் முருங்கை மரத்தில் ஏறும் என்பது உண்மை.
Snap Judgment 
